Date30 december 2010

Hallo, ik ben Marianne

De zware deur van weer een nieuwe afdeling had geen raam. Het was denk ik de derde of vierde afdeling waar ik die week zou binnenstappen. Uitzendkracht. Het had wel iets. Dagelijks nieuwe gezichten, weinig sleur en je kon net zo veel werken als je wilde.
De gang van het oude gesticht was breed.
De deur ging open. Jij, deed de deur open.
‘Hallo, ik ben Marianne’, zei je en je stak een hand uit.
Lichtbruine trui, dik opgestoken haar. Grote ogen en een vol lichaam.

Het terras naast dat van café Studio op de Grote Markt. Achter glas, uit de wind en in de zon.
We babbelen, kijken elkaar aan. Onze hoofde buigen naar elkaar, ik voel je adem.
De eerste kus.

We werken samen. We eten samen. We drinken samen. We slapen samen.
Maar we zijn niet samen.
Nog niet.
Tot jij zegt dat je wilt dat ik blijf, en dat ik anders maar moet gaan.
Ik blijf.

We wonen samen. We doen dingen die verliefden doen. We maken de fouten die verliefden maken en we vinden, zoals verliefden dat vinden, dat dat helemaal geen moer uitmaakt.
We zoeken samen naar een nieuwe plek. Onze plek.
Jij zegt mij: ‘Ik wil met jou wel avonturen beleven.’
En dat doen we vol overgave; avonturen beleven.

Onze liefdesbaby F. rent al door het stadhuis als we ‘ja’ zeggen.
Mijn zoon is al 14 op dat moment.

We zijn vandaag twaalf en een half jaar verder.
We hebben nog altijd onze top-dagen. En, we hebben nog altijd onze mindere dagen.
Want we zijn nog steeds jij en ik.
Gelukkig.
Jij bent mijn mooiste avontuur Marianne.

Winnen of verliezen, de macht van social media

Een paar dagen geleden gaf ik aan graag te willen winnen bij de verkiezing ‘Twitteraarvanhetjaar‘ in de categorie ‘blogger’. Ik dacht ook eerlijk gezegd dat ik dat wel zou kunnen.
Ik Twitter veel, ik blog veel.
En ik blog ook nog eens regelmatig over Twitter, en ik schrijf – goed gelezen en hoog gewaardeerde – Twitter profielen.
Kijkend naar het lijstje concurrenten schatte ik mijn kansen goed in. Daarbij komt, ik werd spontaan genomineerd, kreeg weer eens last van overmatige ego kieteling en de rest is historie.

Ik ga die verkiezing niet winnen.
Dat op zich, en u moet maar even van mijn oprechtheid uitgaan, vind ik niet zo erg. Het zijn immers verkiezingen en als je meedoet kun je verliezen.
Het is daarbij jammer dat er geen kwalitatief oordeel gegeven wordt, maar een puur kwantitatieve. Welke genomineerde krijgt zijn/haar volgers zo ver om dagelijks op hem of haar te stemmen.
Ik ga daar niet toe oproepen, het doet te veel afbreuk aan wie ik ben en wat ik doe en waarom ik blog.
Ik ga die verkiezing dus niet winnen en dat vind ik verder prima.
Wat ik niet ga doen is een oordeel geven over mijn directe concurrenten. Dat vind ik niet chique.
Ook zij zijn oprechte bloggers, hebben iets te vertellen en zijn genomineerd. Wie er ook wint, ik zal hem of haar van harte feliciteren.

Er zijn meer categorieën, en als ik daar naar kijkt gaan mijn haren wel overeind staan en word ik afkerig.
In de categorie ‘social media’ gaat het Twitter account van TVOH winnen? Belachelijk!
In de categorie ‘twitter events’ wint serioustweeps’, gevolgd door ‘twedding’? Doe eens normaal zeg!
Jan Dijkgraaf bij de journalisten laatste met 5%?
‘televisie personality’, Nicollette van Dam?
Populaire vrouw? Populaire man?
Nee, ik herken mij daar niet in.
Ik herken mijn volgers er niet in.

Genoeg redenen voor mij om te zeggen dat ik er verder niet meer aan mee doe.
Of, zoals @marnixamsterdam het treffend zei: ‘Nèh. Fuck it‘.

© 2021 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑