CategorieOntmoetingen

Bob

Mijn hand kroelt door jouw haar

Je ogen toegeknepen in de wind
het zand, hoe de kinderen spelen
het zoute water dat je drinkt
en dat het strand nooit zal vervelen

Je zucht en geeft je over

De vaart, de vijver, blauwe drek
het oerinstinct en onschuldige ogen
of hoe je na de schoonmaakbeurt
kon vragen om je af te drogen

Je sluit je ogen

Waar ik keek ontmoette ik jouw ogen
zonder mening of een vraag
Sterker, als ik hier alleen was,
vroeg ik jou ‘wat zullen we eens doen vandaag?’

Je staart gaat omhoog
als laatste groet
als troost voor mij
zo is het goed

Dag Bob, bedankt!


Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Valentijn

valentijn

Photo by Harman Abiwardani on Unsplash

Stel, de toekomst kwam niet altijd na het heden
Stel dat ik jou opnieuw ontmoet in het verleden

Stel, de tijd gaf het verschil niet aan
Stel dat tijd uit niets dan ruimte zou bestaan

Stel, mijn grenzeloosheid was niet beperkt tot denken
Stel dat het hoogste woord geen mens kon krenken

Wat had niet kunnen zijn, wat niet had kunnen  zijn

En dan ineens, draai jij je om
Je lacht, je vraagt, je zwijgt
En alles ging zoals het ging
En alles is, zoals zou moeten zijn

Vandaag, ben ik jouw Valentijn

 

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

‘Falderieeee, Falderaa!!!!’ en het 50+ Bevrijdingsfront

falderie faldera

“Falderieeee!!! Falderaa!!!”, het galmt het door de helverlichte zaal, ik hoor mijzelf zingen. De wereld is kleurloos en bestaat nog slechts uit grijstinten. Ik zie het, maar ik voel nauwelijks verbazing. “Falderieeee!! Falderaa!! Falderrahahahahahaha!!!!” Op het grote podium een lange rij hevig zwetende en dansende blijkijkers. De zaal achter mij eindeloos groot, zonder deuren.

“Prachtig dit hè!!?”, de grijsaard die mij op deze woorden trakteert slaat een arm om mijn schouder. “Weet je wat ik kan?”, vraagt hij lachend. Ik reageer niet. De oude baas laat zijn kunstgebit rondtollen in zijn mond. “Lachen toch??”, zegt hij. Zijn tanden zitten blijkbaar nogal los want terwijl hij praat blijven boven- en ondergebit gewoon op elkaar liggen. Ik wil wat zeggen maar mijn aandacht wordt ergens anders door getrokken.

falderie falderaOp het podium staat Ben Cramer. “Lieve, lieve mensen”, begint Ben. “Het is mij een eer en genoegen een aantal van mijn grootste hits voor u te mogen zingen vanavond. Maar eerst graag uw aandacht voor onze hoofdsponsor van vanavond (Ben verheft zijn stem): LEEDIES END DJENTEMEN, PLIES KIF EE WORM WELKOM TO THE WAN END ONLIE GREET GRIJS; THE BEST MIEKE TELKAMP TRIBUUT ON EURT!!!!”

Op het podium staat een grijze dame die een kruising lijkt tussen Koningin Beatrix en Geert Wilders. Smalle schouders, bede heupen. Geen BH. Eén van haar tepels probeert de zaal in de gluren van onder haar te krappe t-shirt met opdruk. Greet neemt het woord: “Dames en heren, wat enorm ontzettend leuk dat u er allemaal weer bent. We gaan er ook weer een ontzettend leuke, fijne avond van maken. Heerlijke muziek, prachtige prijzen en ouderwets gezellige mensenmensen. Voor we gaan luisteren naar Ben Cramer, en wie is geen fan van Ben? (de zaal juicht), eerst even aandacht voor het bedrijf dat ook deze avond weer mogelijk maakt. Graag een dankbaar applaus voor SCA lieve mensen!”

De zaal applaudisseert en de terwijl de oude baas naast mij in een poging op zijn vingers te fluiten zijn tanden over de marmoleum vloer spuugt gaat Greet verder:”SCA kent u waarschijnlijk niet, maar velen van u zullen de producten van SCA onder de naam TENA wel kennen. Niet alleen heeft TENA deze avond financieel mogelijk gemaakt, TENA heeft ook 1000 exemplaren van haar nieuwe TENA SUS ter beschikking gesteld. U vindt uw gratis TENA SUS, wat staat voor Super Urine Soaker voor mannen en vrouwen, in de stand aan de linkerzijde.” Er breekt gejuich en gejoel uit. Een grote horde grijze vrouwen stormt onder het uitslaan van opgewonden kreetjes naar de linkerzijde van de hal. Ik kijk met toenemende verbazing toe. Ondertussen vraagt Ben de aandacht van de techniek. Ben is boos. Door de geluidsinstallatie klinkt ‘Heroes’ van Bowie. Maar Ben schreeuwt dat dit de verkeerde tape is.Hij wil Falderie, Faldera horen!

Ik sta aan de grond genageld. Ik sta alleen, iedereen is of naar de TENA stand, of ligt aan de voeten van een krijsende Ben Cramer die zijn broek heeft laten zakken en zijn opvallend grote, bruine anus aan de technici laat zien. Grote luiers vliegen door de lucht links van mij, voor mij probeert een dame van 80 de piemel van Ben Cramer te grijpen.
En dat alles in zwart-wit.

Plots klinken er schoten. Achter mij stormen een aantal lieden met kalasjnikovs de zaal binnen. “Godverdomme!!! Een aanslag!!!”, ik schreeuw het door de zaal. De terroristen staan binnen een paar seconden voor mij. Ze hebben nylonkousen over het hoofd. “Quest???”, gilt één van hen, blijkbaar de leider. Ik herken die stem!! Dat is, dat is…. VROUW QUEST???? “Quest, je bent door de actiegroep 50+BEF veroordeeld tot de dood! Je hebt er zelf om gevraagd, zie het volgende bewijs:”
falderieeee falderaaa“Het vonnis wordt direct ten uitvoer gebracht!” De terrorist – waarvan ik inmiddels zeker weet dat het vrouw Quest is – zet de AK47 tegen mijn hoofd en schiet.

“Godverdomme Quest, doe es rustig man!” Ik open mijn ogen en zie dat vrouw Quest recht overeind in bed zit. “Wat is er aan de hand man?” “Ehh, geen idee, hoezo?”, mompel ik. “Nou, ga slapen alsjeblieft. Met je Ben Cramer!”

Ik draai mij om, trek de dekens over mijn hoofd maar kan de slaap niet meer vatten.
Zweetdruppels zoeken een weg van mijn hoofd naar mijn kussen.

 

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

De Schaamteloos Kakelende Kleuter Show (Peter Jan Rens & Virginia)

schaamteloos

De schaamte voorbij zijn. Ik gun dat mensen en ik vind dat een kwaliteit. Een kracht. Dat is ook de reden dat ik keek naar de eerste aflevering van de reallifesoap ‘Doen ze ‘t of doen ze ‘t niet‘ met Peter Jan Rens en Virginia. Maar Peter Jan Rens is de schaamte niet voorbij, Peter Jan Rens kent helemaal geen schaamte. Om van zijn aandachtsgeile vriendinnetje Virginia maar te zwijgen. Peter Jan Rens en Virginia zijn simpelweg schaamteloos. Ik hield het niet langer dan een half uur vol.

Peter Jan Rens verdiende miljoenen. Als meneer Kaktus, het Haribo gezicht en als televisie presentator. In de jaren ’90 had het publiek het wel met de kleuter Rens gehad en verdween hij uit beeld. Althans, van ons beeldscherm. Vol van kinderlijke overmoed ging Rens vervolgens verder als wandelend rampenplan. Wie iets van Rens zelf vernam de afgelopen 20 jaar hoorde succesverhalen. Hoorde je daarentegen iets over Rens, dan hoorde je niet veel anders dan verhalen over een zakelijke  mislukkeling en veelvrouwenneuker.

Rens is nu 66, en terug op de Nederlandse buis. In een reallifesoap samen met zijn vriendin Virginia en hun dochter van 2. Rens en Virginia hebben een knipperlicht relatie, zoals dat wordt genoemd. De relatie knippert nu even niet omdat Rens op dit moment geen ander bed heeft om in te kruipen en Virginia de kans om BN-er te worden niet aan zich voorbij kan laten gaan. De 66-jarige Rens bezit geen stuiver meer en heeft een dochter van 36 die zonder hem opgegroeid is. Virginia is 24 en heeft, naast de dochter met Rens, nog een zoon van 11 die zonder zijn moeder opgroeit. Want, Virginia werd op haar 14e ‘per ongeluk zwanger’ waarna de moeder van Virginia de voogdij op zich nam. Omdat Virginia ruzie met mams heeft ziet zij haar zoon niet.

Behaalde successen in het verleden geven geen garantie voor de toekomst

Je zou verwachten dat Rens en Virginia redenen genoeg hebben om er iets van te willen maken. Dat zij aan ons willen laten zien dat hoe groot de fuck-up van het verleden ook is, er is altijd weer een nieuwe kans het beter te doen. En dat zij bij elkaar de kracht vinden om dat waar te maken.

Niets is minder waar. Rens is een kleuter in een oude mannenlichaam die zijn dochter ijsjes voert voor het ontbijt. Virginia is een moeder die vanuit haar bed luidkeels dicteert dat dat niet kan. Papa Rens doet er beter aan zijn dochter iets ‘hartigs’ voor te schotelen. Verder gebeurt er niets. Rens doet maar wat, Virginia zeikt alleen maar over wat Rens doet.
Nee, dat komt dus wel goed met de kleine Djelisa.

Hoe dit af gaat lopen? Simpel: ze trouwen. En dan scheiden ze weer. Omdat Rens met zijn AOW naar Thailand vertrekt, of omdat Virginia BN-er kan blijven zonder Rens.
En dat gaan zij ons allemaal schaamteloos laten zien.
Nou ja, jou dan misschien.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Je kunt niet je hart openstellen maar de deur gesloten houden

niets doen

Op de late avond van zondag 6 november krijg ik een telefoontje. Mijn jongere broer (54) is overleden. Na 40 jaar alcohol heeft zijn lichaam het opgegeven. Er komt geen advertentie, geen rouwkaart en geen dienst. Mijn ouders, zo’n beetje de enige mensen die nog contact met hem hadden konden het niet meer opbrengen. Ik had zelf al een jaar of 20 geen contact meer met hem. Rottig doodgaan noem ik dat.

Ik raak er door van slag. Niet zozeer omdat mijn broer overlijdt, dat zat er al jaren aan te komen. Het is meer het besef dat je heel eenzaam dood kunt gaan. Ook als je 3 broers hebt en je ouders nog leven. Dat je als ouder zo ver van je gevoel kunt raken dat je het niet meer opbrengt om je kinderen bij elkaar te roepen en als gezin waardig afscheid neemt van een lid van jouw gezin. Het grijpt me bij de keel en laat mij niet meer los.

Het is inmiddels bijna 8 (!) jaar geleden dat ik mijn eigen zoon voor het laatst zag. Het overlijden van mijn broer is een keiharde confrontatie met mijn gevoelens. Gevoelens van pijn, machteloosheid, boosheid en schuld. Ik ben mijzelf al een aantal jaren – opnieuw – voor de gek aan het houden. Ik maak mijzelf wijs dat ik ‘er vrede’ mee heb. Dat het een afgewogen keuze is. Dat het niet anders meer kon. Het is allemaal bullshit. Wat er in werkelijkheid gebeurd is dat ik het contact met mijn gevoel doorgeknipt heb. De dood van mijn broer is een waarschuwing.

Mijn zoon zit al weer een tijd in de gevangenis. Ik schrijf hem een brief. Daarna hebben we telefonisch contact. Hij klinkt ouder, volwassener. 32 Is hij alweer. Als ik op 13 november de bezoekruimte van de gevangenis binnenstap en mijn zoon zie herken ik heel even dat kleine jochie van 4 die door zijn vader wordt opgehaald voor het weekeinde. We praten 2 uur. Over van alles. Hij spreekt open over zijn gevoel. Ik ook. Het voelt goed. Sindsdien bezoek ik hem wekelijks.

Volgend jaar juli wordt de eerste gelegenheid dat hij vrij kan komen. Kan komen, want dat heeft nogal wat haken en ogen. Tijdens deze detentie (nu 30 maanden) heeft hij zich goed gedragen. Maar justitie, reclassering en hulpverlening hebben weinig tot geen vertrouwen in hem. Hij heeft geen adres, dus hij kan niet naar een meer open afdeling om bijvoorbeeld gefaseerd terug de maatschappij in te gaan. Dit betekent dat er nog wel een jaar bij kan komen. Hoe dan ook; zoals het nu lijkt staat hij vroeger of later weer buiten. Zonder begeleiding, zonder woonplek, zonder netwerk, zonder dagbesteding. Kansloos, in mijn ogen.

“Ik weet niet wat ik nu moet”, zeg ik tegen M. “Wat wil je?”, vraagt zij. Ik vertel dat ik mijn zoon wil helpen in ieder geval kans te maken op een ander bestaan. En dat het uiteraard helpt dat we weer contact hebben, maar dat ik het heel moeilijk vind om ‘toe te kijken’. Er moet zoveel gebeuren. Niet straks als hij vrij komt, maar veel eerder. Er liggen kansen. Hij is gemotiveerd. Hij is clean. Zijn gedrag is veranderd. Hij heeft geleerd. En er zijn uiteraard ook risico’s. Op een nieuwe terugval. Op nieuwe teleurstellingen en op nieuwe pijn. Eén ding weet ik zeker: als hij het alleen moet doen maakt hij weinig kans. Hij heeft iemand nodig. Hij heeft mij nodig. “Ik weet niet wat ik nu moet”, herhaal ik. “Ik kan het ook niet alleen. Niet zonder jou. Als ik echt wil helpen dan komt het opnieuw heel dichtbij. Ook bij jou, ook bij de kinderen.”

“Niets doen is geen optie”, zegt M.
We besluiten er vol voor te gaan, te beginnen met een inschrijving op ons adres.

Je kunt niet je hart openstellen maar de deur gesloten houden.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

© 2019 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑