Tag: liefde

IZZ reclame, erger wordt het niet!

Voorvertoning in nieuwe tab

Na de reclame van Verisure (“Zo kunnen we niet slapen, ik wil dat we een alarm installeren!) dacht ik dat het niet erger kon. Dat het altijd erger kan bewijst IZZ verzekeringen. IZZ verzekeringen bedacht een radiospotje waarin arbeidsethos, emancipatie en het mannelijke rolmodel in één ruk gedegenereerd wordt tot het niveau van de jaren ’50.

Ten eerste

Het is echt verschrikkelijk de achterdeur uit. Een ziektekostenverzekeraar die zegt te geven om jouw gezondheid bedenkt een spotje waar niets anders uit spreekt dan dat het volkomen normaal en legitiem en geaccepteerd is dat je als IC medewerker door alle drukte onbereikbaar bent voor je gezin. En dat het gezin niet beter weet dan je met veel respect en onderdanigheid gevraagd dient te worden ‘of het je wellicht een keer lukt om een avond thuis te komen’, maar, zo niet, ook best.

Het is goddomme 2021! Het is werkelijk schandalig dat medewerkers in de zorg blijkbaar hun gezin in de steek moeten laten omdat het niet lukt om de IC achter te laten. Juist jouw zorgverzekeraar zou daartegen in verzet moeten gaan. Te veel stress en druk op werk leidt tot uitval en ongezondheid. Dat wil je toch niet? Als verzekeraar?!

Ten tweede

Welke zelfstandige, geëmancipeerde vrouw gaat anno 2021 de halve dag onderdanig aan de telefoon hangen om te vragen of mannie nog thuis denkt te komen deze dag? Om een filmpje te kijken? Of zo. Met de groeten van ‘ons’, want er lopen blijkbaar ook nog kinderen rond. Kinderen die een papa hebben die overdag in mensen, en zondags het vlees thuis snijdt? Als het tenminste lukt hoor, want hij moet maar even zien. En, om het feest compleet te maken de afsluitende vraag: “Maar ehh, denk je wel goed om jezelf?”
Aaaarchhh!!!!

Ten derde

Is het niet een bijna schizofrene gewaarwording dat juist een zorgverzekeraar voor zorgmedewerkers de huidige pandemie gebruikt om hun producten aan te prijzen? Sterker, het is niet eens de pandemie zelf die wordt gebruikt, maar meer nog de enorm ongezonde werkomstandigheden van zorgmedewerkers als gevolg van die pandemie!

Alsof de firma Heineken je goedkoop bier aanbiedt omdat je hele salaris deze maand weer in de kroeg is achtergebleven.
Walgelijk.

Mijn Moment

Tussen Spaanse Zon
en Noorse Sneeuw
De ogen wijd gesperd
terneergeslagen
Klinkt gefluister
en een schreeuw

Nieuw geboren
en de dood
De koning te rijk
op straat
arm
uit de goot

De grootste liefde
waar je nimmer aan went
Dat diepste verdriet
de zachte omarming
de tederheid
van #mijnmoment

Tot volgend jaar Henk!!



Valentijn

valentijn

Photo by Harman Abiwardani on Unsplash

Stel, de toekomst kwam niet altijd na het heden
Stel dat ik jou opnieuw ontmoet in het verleden

Stel, de tijd gaf het verschil niet aan
Stel dat tijd uit niets dan ruimte zou bestaan

Stel, mijn grenzeloosheid was niet beperkt tot denken
Stel dat het hoogste woord geen mens kon krenken

Wat had niet kunnen zijn, wat niet had kunnen  zijn

En dan ineens, draai jij je om
Je lacht, je vraagt, je zwijgt
En alles ging zoals het ging
En alles is, zoals zou moeten zijn

Vandaag, ben ik jouw Valentijn

 

GIJS

gijs

“Goedemiddag mevrouw, wij komen even naar de kleine kijken. Mogen we even binnenkomen?”
“Ehh, wat is aan hand meneer?”
“Nog niets mevrouwtje, nog niets. Het is, zeg maar, voorzorg.”
“Voor zorg? Wat is voor zorg!? Wij zorgpas meneer. Mijn man betaalt premie. Altijd op goeie tijd meneer.”
“Ja mevrouw, voor-zorg. Wij willen gewoon even bij u kijken of de kleine wel krijgt wat hij nodig heeft.”
“Ik ga zeggen u meneer, als buurman gebeld heeft over kleine dan ga ik boos worden meneer. Buurman is racist meneer!! Kleine gaat goed mee. Eerlijk waar. Veel buitenspelen meneer, eigen slaapkamertje, hele mooie stapelbed van de Iékea. Is eerlijke ook meneer! Buurman altijd slecht praten over kleine, is PVV stemmer meneer, u weet. U van Jeugdzorg?”
“Nee mevrouw. Wij zijn van de universiteit van Utrecht.”
“Meneer, wat moet universiteit met ons kleine? Is goeie jongen meneer!! Alleen vroeger wel eens scooter gereden van vriend. Was maar kleine ongelukje toen. Waarom nu universiteit voor kleine? Waarom wij verdienen dat? Wij goeie mensen meneer!!! Fouad is heel goede jongen!!”
“Fouad? Ehhh… wie is Fouad? Wij komen voor ene Gijs.”
“Huh? U komen voor Gijs? Hahaha, voor GIJS??? Gijs is konijn van Fatima meneer!”
“Ja, dat weten wij. Kunnen we dus even binnenkomen?”
“Binnenkomen?? Waarom binnenkomen meneer. U gaan omlopen naar achtertuin. Gijs is in schuur.”
“In de schuur hè. Hmmmm…  Kijk, daar gaan we al. Bert-Jan, maak jij daar even een aantekening van?”

De zon grijnst naar mij!

De zon grijnst

De wind giert als een wilde over het Friese land. Wolken dreigen met water. Zelfs in de Trekvaart koppen de golven. De honden rennen voor mij uit alsof in Bolsward de beloning wacht. Ik heb de handen in de zakken van mijn spijkerbroek. Onder mijn muts de TOP2000, Run The World (Girls) van Byoncé.
Het is 2e Kerstdag 2017.

Voor ik de deur uit liep vulde ik de slow cooker en las ik #MijnMoment van Tjarko Rikkerink. Het maakt dat ik terugdenk aan 2009. Na jaren tevergeefs duwen en trekken verkocht ik de inboedel, de klanten en het personeel van mijn bedrijf. Wat over bleef was een lege BV met een enorme schuld. Lastige jaren volgden. Een faillissement, dreigende banken en ziektewet. In 2013 een (niet terechte) claim van de ING. We zouden dat jaar, ter afsluiting van een financieel zware periode, met het gezin naar de USA. Een ruim jaar spaarden we voor die reis. Het spaargeld ging als een soort van depot in de aflossing van het Doorlopende Krediet. Dat scheelde veel rente op de aflossing. En week voor onze vakantie nagelde de ING ons als wanbetaler aan de wand van het BKR. Met trillende benen naar de lokale Rabobank. Fantastische mensen. Maakten het bedrag dat we nodig hadden over naar de betaalrekening en blokkeerde pas daarna verdere opnames.
Nog vier dagen en dan lossen we de laatste euro’s af. Vanaf januari 500 euro minder vaste lasten per maand.

Djeez.

Gisteren met mijn oudste dochter en jongste zoon op bezoek geweest bij mijn oudste zoon. Kerstpakket mee, en mee terug. Mocht niet. Geen eten. Wat wel mocht waren de kaarten en de brieven die in de doos zaten. Ook een brief van M. Hoewel ik toenemend moeite heb om mijn emoties te controleren huil ik eigenlijk nooit. Een traantje, een snik. Daar blijft het wel bij. Gisteren huilde ik echt. Niet van ellende, niet van verdriet, niet van vreugde. Meer uit besef. Ik heb weer vier kinderen. Ik heb een wereldvrouw, ik heb een wereldgezin.

George Michael is dood, Prince is dood, Bowie is dood, mijn broer is dood. De wereld staat in brand.
En met mij gaat het beter dan ooit!

Ik draai om bij Bolsward en loop terug naar Burgwerd. Halverwege de Trekvaart kom ik een dorpsgenoot tegen met zijn hond. Handen diep in de zakken, muts tot over de oren, neus in zijn kraag. Als we elkaar tot op een paar meter genaderd zijn trek ik de pluggen uit mijn oren, steek mijn hand uit, grijp de zijne en wens hem mooie dagen. Hij kijkt verbaast en lacht. Dit had hij niet zien aankomen, zo kent hij mij niet.

De wolken breken even open en de zon grijnst naar mij.
Speciaal naar mij.
En ik?
Ik grijns terug en geef de zon een knipoog.

Wij snappen elkaar. De zon en ik.