Je mag het niet zeggen, maar ik doe het toch. En als iemand daar over klaagt, dan zal ik uitleggen dat ik daar niets aan kan doen, ik heb namelijk een ziekte en ik slik geen medicatie.
Dat ik geen medicatie slik dat komt omdat ik niet geloof in chemisch ingrijpen. Ik ben meer van het alternatieve. Ik slik geen medicatie, maar volg wel intensieve therapie.
Zo heb ik sinds kort een voetzoolreflexietherapeute (die mij overigens heel goed begrijpt) en laat ik iedere week mijn aura opschonen. Mijn astroloog legt mij wekelijks uit waar de gevaren en kansen liggen. Verder eet ik geen vlees meer en ben ik verhuisd naar Anna Paulowna omdat de lucht daar veel beter is.
Ter ontspanning loop ik twee keer per week – samen met vijf andere patiënten – in mijn blote toges over een omheind weiland te gillen. Dat helpt.

Bovendien heeft alleen de diagnose al heel veel geholpen. Mijn vrouw en kinderen snappen nu nog geen ruk van mijn gedrag, maar zij weten nu dat het niet aan hen ligt. Voor mij geldt dit overigens net zo. Het ligt niet aan mij, het is mijn ziekte.

Ik denk vaak met verdriet aan al die jaren dat ik nog niet wist wat er met mij loos was. Aan de strijd die ik heb geleverd, aan mijn lijden. Nu weet ik beter. Het ligt allemaal aan mijn ziekte.
Het is mijn ziekte die maakt dat ik de anderen niet begrijp. Dat ik mensen met een caravan gek vind. Dat ik niet snap dat je zonder bivakmuts gaat NordicWalken. Dat je er zonder te worden gemarteld durft te vertellen dat je dagelijks GTST volgt, en, om alles goed te snappen, ook de herhalingen ziet. Dat je moet huilen om het verdriet van Ruud Gullit. Dat je een handtekening van Frans Bauer aan de muur hebt. Dat je wekelijks ‘omdat het zooo leuk is’ naar de Ikea gaat. Dat je op Hyves bekend bent als die ‘beetje gekke meid’.
Dat je werkelijk gelooft dat de verkoper de waarheid vertelt wanneer hij zegt dat die legging met tijgerprint je een heel ‘sportief’ voorkomen geeft, met je 1.50 meter en 103 kilo.
En natuurlijk is wat de reclame ons tegemoet schreeuwt gewoon waar.

Sinds ik therapieën volg kan ik veel beter de neiging onderdrukken om mensen in de file voor de Afslag Ikea op zondagmorgen uit te gaan staan lachen. De laatste keer dat ik NordicWalkende damesclubjes heb lastig gevallen is al weer maanden geleden. Laatst is het mij zelfs gelukt om ‘nee dank u, ik ben bang in het donker’ te zeggen tegen de buurvrouw die mij uitnodigde om dia’s te komen bekijken van haar kleinkinderen in Canada. Ja, dat kun je vreemd vinden, maar voor mij is dat een hele overwinning. Voor ik therapie volgde zou ik gewoon gezegd hebben dat ik een hekel heb aan kinderen, dat ik Canada een kutland vind en dat nog liever met koeienpoep klei dan dat ik naar dia’s kijk.

Het gaat nog wel eens bijna mis hoor. Zo heb ik gisteren geweigerd om naar de opening van de Olympische Spelen te kijken. Omdat ik dan toch niet de neiging kan onderdrukken om te ageren. Dat heel die Olympische Spelen al lang niet meer om de sportprestatie gaat. Dat het alleen maar draait om geld en macht. Niet kijken voorkomt dat ik weer ga lopen oreren dat we moeten opstaan tegen dat corrupte, op geld en macht beluste IOC. Dat het volkomen idioot is dat er in een stad die geteisterd wordt door ernstig hartfalen in de vorm van een chronische verkeersopstopping vrij baan wordt gemaakt voor lange colonnes IOC bobo’s met chauffeur. Dat de medailles worden gesponsord door een regelrechte milieuramp. En dat dit bedrijf zich op de Olympische Spelen mag presenteren als de grootste klimaatvriend sinds Al Gore. Als ik gekeken had naar de opening van de Olympische Spelen dan zou ik zeker hebben geroepen dat het een bewijs van totale krankzinnigheid is dat een obesitas promotor als Mc Donnald’s niet alleen TOP partner van het IOC is, maar ook de grootste junkfood vreettent ter wereld heeft geopend. In het Olympisch Park! 1500 BigMac junkies per uur kunnen er ‘geholpen’ worden. Ik heb dus gisteravond niet de avond van de anderen verpest door te refereren aan alle schandalen, de corruptie, de doping, het machtsmisbruik, de financiële belangen en de idiote concessies die bestuurders doen om dit evenement binnen de grenzen te krijgen.
Dat heb ik dankzij intensieve therapie allemaal niet gezegd, gisteren.

Mijn behandelaar is optimistisch. Hij verwacht zelfs dat ik straks het Eurovisiesongfestival wel verdragen kan.
Ik help u hopen.