Tagoorlog

Wat Mark Rutte NIET zei

Vanmorgen op het NOS journaal konden we de premier van alle Nederlanders horen verklaren dat het kabinet de tweede kamer toestemming zal vragen om extra troepen in te zetten in Libië.
Nu de NAVO de leiding krijgt over de militaire operatie is daarvoor de weg vrij.

Wat Mark Rutte niet zei op het NOS Journaal van 7.00 uur deze morgen:

In Libië is een doorgedraaide dictator aan de macht die zijn eigen bevolking bombardeert, kolonel Gadaffi. De VN-veiligheidsraad heeft in een resolutie uitgesproken dat dit onacceptabel is en dat de VN de bevolking van Libië zal beschermen tegen deze vreselijke man en zijn regime.

Mark Rutte zei dit dus niet, maar als Mark Rutte dit gezegd zou hebben, dan had ik er nu geen aandacht aan besteed. Het is helder, het is waar, het is zoals het is.

Wat Mark Rutte wèl zei deed bij mij alarmbellen rinkelen.
Eén van de kenmerken om mensen die twijfelen aan de geloofwaardigheid van hun eigen verhaal te herkennen is dat zij hun eigen twijfel verraden.
Het zijn de nadrukken, klemtonen, extra woordjes die onnodig en vaak zelfs misplaatst zijn.

Dit is wat Mark Rutte wel zei, letterlijk. U kunt het hier zien en horen, let vooral op de uitspraak van het eerste woord:

Innnnnnnn [Mark’s hersenen lijken diep te graven naar de naam van het landje waar het ook al weer om ging, ik bedoel, Mark Rutte heeft meer dingen aan zijn hoofd.] Libië is een doorgedraaide dictator aan de macht die zijn eigen bevolking bombardeert, kolonel Gadaffi.
Ehh… [Ja Mark, daar komt-ie.] En de beschaafde wereld heeft in de veiligheidsraadresolutie uitgesproken dat dit onacceptabel is en dat de beschaafde wereld de bevolking van Libië wil beschermen tegen deze vreselijke man en zijn regime.

Huh? De ‘beschaafde wereld’?
Ja, nu gaan er bellen rinkelen. Nu ga ik dus wel maar eens kijken naar de leden van de VN-veiligheidsraad.
Wie zijn dat eigenlijk, de ‘beschaafde wereld’?
China?
Rusland?
Colombia?
Nigeria?
De Verenigde Staten?

Die ‘beschaafde wereld’, Mark?
Ik ben blij dat je het zelf ook niet echt gelooft.

Van de ratten en een stinkend schip

Ook Libië staat nu in brand. Vanuit Tripoli, Benghazi en Misrata zien wij dagelijks de beelden, vastgelegd met mobiele telefoons, van de angst, de paniek en het bloed.
Heel veel voormalige vrienden van het Kaddafi regime keren de Noord Afrikaanse tiran de rug toe.
Wij verwelkomen die geluiden, wij applaudisseren bij de beelden.
Ik vind dat gek.

Dat een slecht betaalde soldaat of politieagent bij het zien van wat er gebeurd, of bij het ontvangen van een volgende idiote opdracht zegt dat het genoeg is geweest en vervolgens Kaddafi de rug toe keert: hij of zij verdient onze bewondering!
Daar is moed voor nodig. Zeker wanneer je bedenk dat de overgrote meerderheid van die mensen zich in Libië bevinden.

Om bijvoorbeeld ambassadeur van Kaddafi te worden heb je vrienden nodig. Het zijn van die ‘baantjes voor bofferts’. Je wordt het niet door hard werken, je wordt het door onbeperkte steun aan Kaddafi. Je wordt ambassadeur van Kaddafi wanneer hij je dat gunt; als hij jou als een ‘vriend’ ziet. Jij zult in ieder geval hebben moeten laten merken – in woord en in daad – dat jij een vriend van Kaddafi bent.

Ineens laten de heren ambassadeurs weten dat zij tegen het regime zijn. We horen hen op televisie hun afschuw uitspreken.
Ik hoorde gisteren op televisie een ambassadeur verklaren dat Kaddafi wel degelijk de initiator is geweest van de Lockerbie ramp.
En dat hij dat kan bewijzen.

Hij kan dat bewijzen?
En hoelang kan hij dat al niet bewijzen dan?

Het zijn de ratten die het stinkende Kaddafi schip verlaten.

Laten we vooral niet alleen zien dat de ratten het stinkende schip de rug toe keren.
Laat ons vooral de geur blijven ruiken die aan hen kleeft.

Over Libië straks meer, nu eerst de sport

We kijken ‘live’ naar een revolutie.
We zijn getuige van het moment dat een megalomane leider besluit zijn leger bommen te laten gooien op de burgers van de grote steden, terwijl op het vliegveld zijn privé jet wordt volgeladen met kisten geld.
Er woedt al weken een vuur dat zich oncontroleerbaar lijkt uit te breiden. Als brand in een gortdroog bosgebied.
Grenzeloos, overspringend van boom naar boom, van struik naar struik en van bos naar bos.
Er staat een hele regio in de fik.
De één spreekt over bevrijding, de ander waarschuwt voor nieuwe radicale islamitische staten die zullen ontstaan. Nog weer een ander roept om het sluiten van de grenzen, nu het nog kan. De vluchtelingen zullen ons immers straks in grote golven, tsunami’s, overspoelen.

Ik kijk naar de beelden en luister naar huilende en schreeuwende stemmen die monotoon vertaalt verslag blijken te doen van moordpartijen, schietincidenten en overvallen.
Ik raak in verwarring, de hele situatie beangstigt mij.
Het beangstigt mij dat niet meer mensen angstig zijn.

Dan komt onze vertrouwde presentator weer in beeld.

Ook voor de sport heeft de onrust in Noord Afrika gevolgen. Zo heeft de Formule 1 organisatie …

Deze omschakeling, dit moment, dit bizarre bruggetje.
Dit is wat mij pas echt bang maakt.

Met je Valentijn!

Valentijnsdag is voor watjes.
Gadverdamme.
Nee, dan vroeger. Toen er nog jongens, wat zeg ik, echte mannen waren!
Mannen als Al Capone en Bugs Moran.
Op Valentijnsdag regelde je gewoon je zaken, zoals op iedere andere werkdag.
Niks geen bloemen, niks geen chocolade.
Bang! bang! bang!
En de groeten.

Wat goed hè, van Egypte!

‘Betogers verzamelen vast wat stenen’, vertelt ons deze morgen NOS verslaggever Nicole Le Fever. Op het beeld zien we een man die een grote verzameling keien van pak hem beet een kilo op een kleedje heeft gelegd. Hij voelt aan een steen, te zwaar zo concludeert hij. Vervolgens poogt hij de kei te splijten door hem hard op het asfalt te smijten.
Nicole vertelt het ons bijna vertederend. Zo van ‘ach, kijk ze eens, de lieverds, met hun steentjes’. Het geeft mij hetzelfde gevoel als toen die keer dat mijn moeder vol overtuiging vertelde dat haar Turkse buurman zo’n lieve man was, die altijd om 7 uur al naar zijn werk ging en ‘s avonds naar Nederlandse les. En christelijk.
Om aan te geven dat zij ook wel weet dat er goede èn slechte Turken bestaan.

Deze man verzamelt stenen. Om mee te gooien. Naar andere mannen. Of naar vrouwen. Een steen van een kilo is een dodelijk wapen. Wanneer 100 man met stenen van een kilo gaat gooien, en er wordt op jou gericht, dan wordt je gestenigd.

‘Het leger grijpt niet in. De politie houdt zich afzijdig.’
Dat is – in deze situatie – best nieuws te noemen. Belangrijk nieuws.
Wel gek dat je bijna niemand hoort uitspreken dat dit een goede zaak is. Dat dit toch een positief teken is, een signaal dat Mubarak er voor kiest om niet over een heleboel lijken te gaan.
Wel hoor ik een ‘deskundige’ (wat zijn er toch ineens een hoop ‘Egypte deskundigen’?!) vertellen dat dit waarschijnlijk een tactische zet is van Mubarak. Om straks knalhard en met veel geweld in te grijpen.
‘Waarom denkt u dat?’, vroeg de radiopresentator vanmorgen op Radio 1 aan die ‘deskundige’ van wie ik de naam al weer kwijt ben. ‘Dat vermoeden heb ik’, antwoordde de deskundige.
En daar kwam die deskundige dus mee weg.

‘Nieuws ontstaat niet, nieuws wordt gemaakt’, hoorde ik gisteravond Rob Wijnberg bij de Dailiy Show zeggen.
Zo is het ook.
En blijkbaar dienen wij er van overtuigt te worden dat ‘de betogers’ op het plein in Egypte aan de goede kant staan. En dat de tegendemonstranten door de regering betaalde armoedzaaiers en medewerkers van politie en geheime diensten zijn.

Hoe zouden de nieuwsuitzendingen er uit zien wanneer zou blijken dat de massale demonstraties worden georganiseerd door het Molsim Broederschap? Of wanneer er op het plein massaal Israëlische en Amerikaanse vlaggen verbrand worden?

Zouden dan ineens de tegendemonstranten van nu worden uitgeroepen tot betogers die opkomen voor het behoud van hun verworven vrijheid en welvaart? Gewone, hardwerkende mensen die protesteren tegen een coup van moslim fundamentalisten?

© 2021 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑