Tagmassa

The Kick

Overseas-Highway-Florida-Keys3

Je kunt snel verveelt raken in Florida. Dat klinkt misschien gek, want er is hier altijd wel wat te doen, maar ik zal het proberen uit te leggen. Alles draait hier om de ‘kick’. Of je nu je boodschappen doet, een hapje eet, naar het strand gaat of een pretpark bezoekt. Ook eten is hier primair een genotsmiddel. Verslavend ook blijkbaar, want iedereen eet en drinkt hier de hele dag door. Overal waar je je begeeft wordt je uitgenodigd, nee, aangemoedigd om niet te zeggen ‘gepushed’ om je dollars in te wisselen voor genot. Iedere hamburger pretendeert ‘the best you ever tasted’ te zijn. Ieder restaurant serveert de grootste steak, heeft het meest vriendelijke personeel of het meest spectaculaire uitzicht: ‘of the world’. Hier zijn de grootste pretparken, is de hoogste Skycoaster, zijn de witste stranden, schijnt de warmste zon, hebben de supermarkten de meeste kassa’s enzovoort enzovoort. Alles, echt alles is hier mega. En alles is er op gericht om het jou naar de zin te maken. Om jou die kick te geven. In ruil voor dollars, uiteraard. Ook boodschappen doen moet meer zijn dan het inslaan van spullen; het moet een ‘experience’ zijn. Het dagelijkse leven is hier verheven tot een belevenis. Leven als in een sprookje. En je bent niet alleen van harte welkom in deze sprookjeswereld, er is nauwelijks aan te ontkomen. Uiteindelijk werkt het toch een beetje als ieder andere drug. Het werkt verslavend, maar nooit ervaar je een tweede keer die enorme kick, die rush van de eerste keer dat je gebruikte. Voor je het weet ben je er wel steeds naar op zoek. Op zoek naar de attractie die je een nog grotere adrenalinekick geeft. Op zoek naar die shopping-mall met nog meer winkels. Op zoek naar die supermarkt met nog meer artikelen, nog grotere schappen en nog meer kassa’s. Ik heb nog een aantal fantastische kicks voor de boeg deze vakantie. Ik ga nog naar Fort Meyers, The Everglades en zwemmen met dolfijnen op de Keys. Maar stiekem verlang ik al weer een beetje terug naar een eenvoudige bruine boterham met kaas, het acht uur journaal en een rondje lopen met de honden. Ik verwacht niet eens dat ik afkickverschijnselen krijg.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Orange Juice Boycot

juice

Ik luister vanavond naar ‘The Spice Show‘ op een radiozender met de naam ‘The Bone’. Een van de onderwerpen is de boycot’s die verschillende beroemdheden waaronder Stevie Wonder hebben uitgeroepen over Florida. Dit naar aanleiding van de vrijspraak van George Zimmerman die een 17-jarige zwarte jongen doodschoot. De vrijspraak is op basis van de de ‘stand your ground-wet’, welke geweld met dodelijk gevolg rechtvaardigt als er sprake is van zelfverdediging. Na een uurtje radio luisteren begin ik mij te realiseren hoe wezenlijk anders deze cultuur is. Op The Bone gaat de discussie over dr. Martin Luther King III die opgeroepen heeft tot het boycotten van sinaasappels en sinaasappelsap uit Florida. Luisteraars worden uitgenodigd hun mening te geven over deze oproep, maar niet voordat de hosts luid en duidelijk kenbaar maken welke mening een weldenkend mens zou moeten hebben over deze oproep: this sucks! De luisteraars die bellen zijn het daar mee eens. John: “Wat wil die King nu eigenlijk bereiken met die boycot? Ik bedoel, die afro-amerikanen drinken sowieso geen orange juice en het enige wat hij bereikt is dat de blanken hun baan kwijt raken!” De hosts zijn het luidruchtig met John eens. Een volgende beller meent dat King de economie kapotmaakt en vraagt zich af wat de volgende oproep wordt: helemaal niets meer drinken? Ook deze beller wordt uitvoerig bedankt voor de zinnige bijdrage. De gemiddelde reactie komt er op neer dat er veel te veel wordt geprobeerd om er een ‘rassen-issue van te maken. En dat is het helemaal niet. Het is een noodlottige gebeurtenis en al dat gedoe brengt die jongen niet terug en wat heeft het voor nut die Zimmerman daar z’n hele leven voor te straffen? Ik kan mij bijna niet voorstellen dat de blanke gemeenschap ook zo zou reageren wanneer het een zwarte man was geweest die een ongewapende blanke jongen had doodgeschoten.
Een paar dagen terug luisterde ik naar de radio in Orlando. Een andere zender waar de luisteraars werden gevraagd om mee te zoeken naar het antwoord op de vraag: wat is racisme? Ik dacht even dat ik naar een satirisch programma luisterde, maar niets was minder waar. Het was bloedserieus. Een beller meende dat ‘het niet kunnen verdragen om in dezelfde ruimte te verblijven met iemand van een ander ras’ racisme was. De presentator vond dat hij met die definitie een eind in de goede richting kwam. Een andere beller vertelde dat het in ieder geval niet ging over mensen waar je een hekel aan had, want er waren ook blanken waar hij een hekel aan had. Weer een andere beller meent dat er helemaal geen racisme zou zijn als verschillende soorten mensen gewoon wat meer bij elkaar uit de buurt zouden blijven.
Het is niet eens de stuitende domheid van een opmerking als deze die mijn verbazing wekt. Ik ben er van overtuigd dat er in Nederland door heel veel mensen net zo over racisme wordt gedacht. Het is meer dat na deze beller de show gewoon doorgaat en er niemand is die belt – of in de uitzending komt – die deze man probeert te corrigeren of er in ieder geval een andere mening tegenover zet. Maar hier kijk je blijkbaar naar wat je wilt zien, en luister je naar wat je wilt horen. Iedereen zijn eigen mening, iedereen zijn eigen wereld en wie er ook wel of niet voor wat veroordeeld wordt: we gaan er natuurlijk geen Orange Juice uit Florida voor discrimineren.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Bad Credit

Bad-Credit

Wij luisteren hier alleen radio. De RV heeft geen tv, en daar hebben we ook helemaal geen tijd voor. We rijden van Palm Beach over de A1A (een aanrader) naar het Noorden. De kust van Florida is fantastisch, als je het rijden zat bent stop je even op een parkeerplaats en neem je een verkoelende duik in zee. De A1A voert ons door luxe badplaatsen met tussen die badplaatsen eindeloze ‘gated communities’. Amerika als ‘land of the brave and free’. Maar dan wel achter een hoog hek met bewaking om je een beetje veilig te voelen. Onder het rijden zappen we lustig van het ene radiostation naar het andere. Een dominee vertelt luid en duidelijk dat we allemaal zondaars zijn en afstevenen op de eeuwige hel. Redding is mogelijk, niet alleen door te bidden, maar vooral ook door geld over te maken naar zijn god. Nou ja, zijn kerk dan. Of meer specifiek, de bankrekening van de kerk van die dominee. Muziekzenders zijn er uiteraard ook. Daar wordt je niet gevraagd geld te doneren voor de kerk. Op de muziekzenders kun je na ongeveer iedere plaat horen dat je helemaal geen geld nodig hebt om je lippen te laten opblazen of nieuwe tieten te kopen. Werkelijk bijna iedere reclame heeft de toevoeging dat het geen probleem is dat je even wat krap bij kas zit. ‘No Credit’ is ‘No Worry’. Zelfs als je last van ‘Bad Credit’ hebt kun jij morgen al in die mooie, nieuwe pick-up rijden. En no stress! De eerste negentig dagen hoef je helemaal niet eens af te lossen! Het zal wel goede handel zijn, die schuldbekentenissen. In gedachten zie ik ik een groep van die Florida zongebruinde en getatoeëerde apen met donkere zonnebrillen en pepperspray op de heup die grijnzend de pick-up weer wegslepen omdat na de eerste negentig dagen er geen geld was voor de aflossing. Moeder met kind op arm huilend in de deuropening, vader razend en tierend tegen de repo-gang. Wij betalen alles ‘debit’ wat blijkbaar bijzonder is hier, het levert je zelfs korting op.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Van die dingen

koekhappen
In 1948 was het tien dagen feest. In heel Het Land. Ik was daar niet bij vanwege nog niet geboren. Na 5 Jaar oorlog, miljoenen doden en vernietiging op ongekende schaal moest Nederland weer worden opgebouwd. De schouders er onder. Samen één doel, en één missie. Het koningshuis als bindende factor voor het moment. Dat snap ik.

In 1980 was ik er wel bij. Er was feest, en er waren rellen. Er was verdeeldheid en maatschappelijke onrust. Geen woning, geen kroning. Ik snapte dat.

In 2013 ben ik er wel, maar niet bij. Ik zit gewoon thuis, ik ga de tuin doen. Er is niks voor mij bij. Ik vier geen feest, ik ben niet in verzet. Ik snap het ook niet. Ik snap de idiotie en de hysterie van de feestgangers niet. Ik snap het kuddegedrag niet en ik snap het ontbreken van massaal protest niet. Dit land is niet in crisis, dit land is in staat van massale schaapachtige apathie. Een tenenkrommend koningslied, wat niemand wil, maar wel gezongen gaat worden. Een premier die op de radio trots vertelt over de geweldige koekjes bij de thee (die de koningin zélf schenkt!) en dat die geweldige koekjes er waarschijnlijk ook wel zullen blijven onder Koning Willem. We gaan massaal geld uitgeven, want dat is goed voor het land. We gaan zuipen, ons gezicht oranje verven, zaklopen, wc-potten gooien, Maxima proberen te zoenen en waxinelichtjes werpers opsporen.
Het. Is. Feest.

En ondertussen is de hypotheek nog een beetje meer waard geworden dan het huis, hebben illegalen bijna de status van crimineel, sterft Syrië gewoon door, wordt ‘Europa’ krampachtig en tegen beter weten in overeind gehouden en klagen bestuurders van banken en woningbouwcorporaties over het schijtloontje dat zij verdienen. Onze regering spreekt over historische akkoorden maar schuift ondertussen iedere wezenlijke beslissing voor zich uit. We zijn verwend. Gezapig. We worden collectief genaaid en we zijn er nog niet uit of we het erg vinden of niet. Daar gaan we nog maar weer eens over praten. In de buurthuizen, wijkraden en op partijcongressen.

Henk en Ingrid die bij de voedselbank informeren of zij de spruitjes ook kunnen ruilen voor een tray bier en hun advocaat schriftelijk een klacht bij de consumentbond laten deponeren als het antwoord nee is.
Van die dingen.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Wakker worden!!

koningslied

Word eens wakker welvaartschaap
lees eens wat anders dan je grote koppen krant
kijk eens wat verder dan het weer en filenieuws
er is meer te zien dan Wakker Nederland

Natuurlijk zie je Boston
een hardloper wordt doodloper zonder benen
maar is het je niet opgevallen
dat daarmee Syrië van de aarde is verdwenen

Veeg de stront eens uit je ogen
en zie onze kamerleden blozend handjes geven
na een toneelstuk van ruim 13 uur
niet rouwen maar vertrouwen in Fred Teeven

Waarom ben jij niet in staat van verwarring
over de oproep om vooral te kopen deze week
terwijl zo kort geleden het land alleen gered was
bij extra aflossing van de hypotheek

Hebben zij jouw onrust werkelijk kunenn sussen
met een zogenaamd sociaal akkoord
en wil je verder van niets weten
omdat het je zoete droombeelden verstoort

Herken je nog wel iets van je oude idealen
wanneer je ‘s morgens voor de spiegel staat
of kijk je liever niet meer in je eigen ogen
en hoop je dat het allemaal vanzelf wel overgaat

Word eens wakker Nederland
met je Willem Alexander en je kroningslied
de platte eenheidsworst van SBS
en de waarheid die de Telegraaf je biedt

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

© 2020 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑