Tagkinderen

Van pesten ga je niet dood

Een golf van ontzetting – laat ik het zo noemen – gaat door het land.
Een jongen van 20 maakt een eind aan zijn leven omdat hij het treiteren, pesten, belagen en beschimpen niet langer verdragen kon.
Dat hij het pesten niet meer kon verdragen schreef hij in een afscheidsbrief.
Maar was dat alles?

Heeft louter het pesten deze jongen de dood ingejaagd?
Het gaat er bij mij niet zo maar in. Het roept bij mij veel te veel vragen op om dit aan te nemen.
Was er niemand die deze jongen in vertrouwen kon nemen?
Was er niemand die het zag gebeuren?
Was dit alles wat er in deze jongen zijn leven mis ging?
Hoe was het met zijn sociale omgeving, zijn geestelijke gezondheid, zijn ontwikkeling, zijn kansen, zijn school of werk, of het gezin waar hij uit kwam?
Was er dan helemaal niemand die deze jongen kon helpen?

Pesten lijkt wel een soort van primitieve drift in mensen.
Niet alleen kinderen en jongeren pesten, ook volwassenen pesten en treiteren buren, collega’s of familieleden tot die er letterlijk ziek van zijn.
Ik heb oude van dagen meegemaakt die collectief het leven van een medebewoner door pesterijen, kwaadsprekerij en het simpelweg negeren zo onmogelijk maakten dat het arme mens besloot te verhuizen uit het bejaardenhuis. En waarom?
Niemand wist het, niemand had een reden en iedereen deed mee.

Zet een grotere groep mensen een tijd bij elkaar en er ontstaat een hiërarchie die niet veel onderdoet dan die van een kippenhok. Er staat een haan op, er komen volgers en verbaas je niet als er na verloop van tijd een van de groepsleden de pisang is en massaal door de rest kaalgepikt wordt.
Pesten zie je op de school van je kinderen, je ziet het bij de sportvereniging, je ziet het op je werk en je ziet het in de buurt of op de galerij waar je woont.

Pesten is wat mij betreft net zo fout, en misschien net zo onuitroeibaar, als discrimineren.
Ik vind ook dat er in Nederland voldoende mogelijkheden zijn om hulp en ondersteuning te krijgen wanneer je het slachtoffer bent van pesterijen. Zeker wanneer dit zulke vormen aanneemt dat het je leven totaal verziekt.
Die hulp kan je zoeken, die kan je worden aangeboden en je kan er toe worden geleid.

Ik wil daarmee niet zeggen dat je dus niet hoeft te lijden onder pesten, maar dat het zulke extreme vormen aanneemt dat je als 20-jarige geen andere uitweg ziet dan de dood?
In mijn ogen is er dan meer aan de hand.
Ofwel de sociale omgeving faalt, ofwel de hulpverlening faalt ofwel het pesten was een onderdeel van veel meer problemen waar deze jongen onder leed.
Een combinatie van deze factoren kan uiteraard ook.

Maar van pesten alleen ga je in mijn beleven niet dood.
Dan zouden de slachtoffers niet meer te tellen zijn.

Oerlemans houdt De Erfenis in de kast

De eerste serie ligt al klaar. Toch zal volgens een insider bij Eyeworks, het productiebedrijf van Reinout Oerlemans, de eerste aflevering van ‘De Erfenis’ dit jaar niet op de Nederlandse televisie te zien zijn.
Heeft Oerlemans na de kritiek op ‘24 Uur tussen leven en dood‘ en het afblazen van de ‘Pleegkindshow‘ van John de Mol last van slappe knieën?

Wat is ‘De Erfenis’?
De Erfenis is een realityshow die draait om hebberigheid en egoïsme, het format is als volgt:
Stel, een door familie totaal genegeerde en zelfs gehate terminale bejaarde wint 10 miljoen in een loterij.
Wat gebeurt er wanneer de familie hier lucht van krijgt?
In het woninkje van de nu heel welvarende bejaarde is het ineens een komen en gaan van familie en ‘vrienden’. Iedereen weet dat opa of oma nog geen maand meer te leven heeft.
De grote vraag is uiteraard: wie lukt het om de erfenis van 10 miljoen in de wacht te slepen?

Het woninkje is volgehangen met verborgen camera’s. In de woonkamer, in de keuken, op het toilet, op het binnenplaatsje en zelfs in het kleine schuurtje. Niets ontsnapt aan het oog van de camera.
Maar niet alleen in de woning wordt gefilmd. Ook worden alle familieleden en vrienden die zich aandienen 24 uur per dag gevolgd. En om het nog spannender te maken worden familie en vrienden stelselmatig onder druk gezet.
Er vallen onverwachtse aanslagen op de mat, er dreigt verlies van werk en er dienen zich ‘once in a lifetime’ kansen aan. Kansen die wel een investering vragen uiteraard.

Het terminale oudje weet overigens van niets. Alles gebeurt achter haar rug om. Om te garanderen dat er geen roet in het eten gegooid wordt is bewust voor een dementerend oudje gekozen. Haar financiele bewindvoerder is een medewerker van Eyeworks.
Uiteindelijk bepaald een jury van bekende Nederlanders wie er met De Erfenis vandoor gaat.
De winnaar is niet per se degene die zichzelf het best bij het oudje als potentiële erfgenaam weet te presenteren, met het zwartmaken en saboteren van de andere kandidaten vallen ook heel veel punten te verdienen.

Waarom gaat ‘De Erfenis’ niet door?
De insider: “De realiteit overtrof de verwachtingen in die mate dat de angst reëel is dat de banden na uitzending zullen moeten worden afgestaan aan justitie. De conclusie is getrokken dat Nederland nog niet rijp is voor ‘De Erfenis’ Jammer hoor, het is fantastische televisie!”

Karakter

Ik zucht.
Twee grote ogen kijken mij aan, ze komen net boven de rand van het ledikant uit.
‘Nee’, zegt ze beslist. En als zij nee zegt, dan is het nee.
Ik mag nog niet weg, ik leg haar weer neer, geef een kusje en ga verder met het lezen van de krant. Op de grond, naast het ledikant.
Een kwartier later slaapt ze en kan ik gaan.

‘Ik eet geen vlees meer’, zegt ze. Ze is dan zes.
En ze eet ook geen vlees meer. Niet dramatisch fanatiek, niet met veel commentaar op ons, die wel vlees eten. Gewoon, zij eet geen vlees meer.
Het is alweer een jaar negen geleden.

‘VMBO-GT’, zegt de Cito toets.
‘Havo’, zegt zij.
En het wordt HAVO. En het blijft HAVO. Nu al weer drie jaar.
Niet dat het gemakkelijk gaat. Vele uren huiswerk, regelmatig het niet snappen en met regelmaat de handen in het haar.
Maar ze ging voor HAVO en zij doet HAVO.
Niet één jaar, maar alle jaren.

´Ik wil een tattoo´, zegt zij.
En ze krijgt een tattoo.
Omdat ze vijftien wordt.
En dat niet iedereen het daar mee eens is, dat snappen wij.
Maar wij kennen haar.

Tienerlogica

Je bent 12. En je hebt al zak- en kleedgeld. En een bankpas.
Maar je bent 12, en een jongen.
Dus je bankpas gaat stuk, want die zit in je broekzak. Net als je telefoon die uit je zak valt.
En je computer is te traag, dus krijg je een nieuwe.
Met net een beetje te weinig geheugen.
Dat moet je zelf dan maar betalen, vinden je ouders.

Je nieuwe bankpas komt, papa helpt met uitzoeken van geheugen en je komt nog net een tientje te kort.
Dus zegt je moeder dat je even moet sparen.
Dat kun jij wel, als jongen van 12.

“Pap, heb jij 50 cent voor me?”
‘Waarvoor?”
“Voor soep op school.”
“Ik dacht dat jij weer een nieuwe bankpas had?”
“Ja, die heb ik ook.”
“Dan kun je toch zelf wel soep betalen?”
“Ja, duhh!! Ik moet toch sparen voor geheugen!?”

Multitasking is een mythe

Je hoort steeds vaker dat mensen menen dat zij kunnen ‘multitasken’.
Multitasking is het uitvoeren van meerdere taken tegelijkertijd. Zoals bijvoorbeeld jouw computer die op de achtergrond de mail binnenhaalt, een video download, de computer beveiligd en dat alles terwijl hij een print voor jou maakt.

Kinderen, ook de mijne, worden ook de vaardigheid van het multitasken toegedicht. Niet in de laatste plaats omdat zij zelf menen dat zij in staat zijn om meerdere taken tegelijkertijd uit te voeren.
Huiswerk maken met Twitter open, de Hyves pagina actief, de chat, wordfeud en bijvoorbeeld Whatsapp. Ondertussen een muziekje aan en op de achtergrond de televisie op GTST.
Zo doen zij dat tegenwoordig, en wij – de ouders – kijken vaak met bewondering toe.
“Dat zij dat kunnen!”

Onderzoek wijst echter uit dat een mens simpelweg niet kan multitasken. Wat er in de hersenen gebeurd is dat er razendsnel wordt gewisseld tussen de verschillende taken, en niet dat taken tegelijkertijd worden uitgevoerd.
Ook komt uit onderzoeken dat kinderen die ‘multitasken’ veel sneller en vaker fouten maken, dat de uitvoering van taken veel trager gaat en dat kinderen steeds minder in staat zijn om zich op één taak te focussen voor langere tijd.
Huiswerk maken en beter geconcentreerd zijn dankzij het geluid van de muziek, de aanwezigheid op social media en tegelijkertijd GTST kijken maakt het huiswerk maken wellicht in de beleving minder vervelend, de resultaten worden er echter zeker niet positief door beïnvloed.

Het duurt langer voor het af is, er sluipen sneller fouten in en het duurt langer voor de te leren stof blijft ‘hangen’.
Multitasking is iets voor de computer, niet voor mensen.

Boeiend? Lees dan meer in dit artikel in Time.

© 2021 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑