Taggeluk

Als Mijn Kind Zo Blij

dolfijnen

Het begon al met de verplichte ‘class’ die aan het gebeuren vooraf ging. De jonge vrouw die ons les gaf straalde van plezier en blijdschap. Werkelijk. Zij vertelde het doel van de hele onderneming: bewustwording. En ik geloofde haar. Dit voelde goed. Zelfs hier in Amerika geloofde ik in het hogere doel dat hier bij Dolphins Plus wordt nagestreeft. Zij vertelde over verantwoord omgaan met de natuur, het belang van verantwoord gevangen vis, het gevaar van al ons (plastic) afval. Er kwam een verhaal over de anatomie en het sociale leven van dolfijnen, er werd verteld over de individuele karaktereigenschappen en leeftijd en sekse van iedere dolfijn. Het enthousiasme van de ‘teacher’ was aanstekelijk.
Drie kwartier later stapten de kinderen Quest in het water. Wat ik het half uur dat volgde zag was niet gewoon prachtig, het was onbeschrijfelijk mooi. Echt, ik kan niet op papier zetten hoe intens gelukkig en blij mijn kinderen daar in het water lagen. Ze kregen zoenen, handjes en de dolfijnen lagen relaxed op hun rug om hun buik te laten kietelen. Ze werden voortgeduwd en mochten zich laten voorttrekken door de dieren. Dolfijnen die door een ring springen die je kind vast houdt. De trainer aan de kant had dezelfde aanstekelijke blijheid als de vrouw waarvan we les kregen. Geen enkel moment dat ik ook maar het idee had dat er iets gebeurde waar die dieren geen zin in hadden. Ik ben zelf niet in het water geweest maar dat vind ik niet erg. Geen dolfijn had mij dat kunnen geven wat ik kreeg toen ik mijn kinderen daar in het water zag. Ik heb mij zelden zo onbevangen blij gevoeld. Als mijn kind zo blij.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Life Changing

mangrove-habitat

De eerste schooldag.
De eerste zoen.
De eerste liefde.
De eerste keer.
Het eerste hartenzeer.
Het eerste kind.
Het eerste verlies.
Het zijn voorbeelden van ‘life changing events’, gebeurtenissen die je leven voorgoed veranderen. Naarmate je verder wegloopt van je eerste stap worden die ‘life changing events’ minder frequent en vaak ook minder intens. Je eerste kleinkind bijvoorbeeld is ‘life changing’, maar niets is zo intens als het eerste kind dat je zelf op aarde zette. ‘Life changing events’ worden vervangen door ‘kicks’. De snelste rit, de engste rolercoster en de meest waanzinnige ski-afdaling zijn weliswaar onvergetelijk, maar op geen manier ‘life changing’. Een ‘life changing event’ vraagt meer dan adrenaline of een hoog ‘wow en ahh!’ gehalte. Een ‘life changing event’ doet je opnieuw naar je leven kijken, luidt een volgende fase in of zet de wereld waarin je leeft opnieuw in perspectief.
Vandaag had ik zo’n ‘life changing event’. Vandaag stapten we in een boot vanuit het John Pennekamp Park op Key Largo, voeren door de mangroven 5 mile uit de kust en snorkelden daar boven het rif. Het warme, prachtig blauwe en heldere water waren al meer dan wat er nodig is om een enorme kick van te krijgen. Maar het snorkelen, het zweven tussen de koralen en alles wat daar leeft was werkelijk ‘life changing’. Ik zweefde letterlijk tussen barracuda’s, kreeften, maanvissen en tal van ander zwemmend volk. Ik laveerde tussen levend koraal zo dichtbij en zo tastbaar. En alles beweegt en danst op het ritme van het water, alsof het wordt aangestuurd door hele trage wind. Niet alleen de schoonheid van dit alles overviel mij, maar zeker ook de kwetsbaarheid.

Voor jou als lezer mag het klinken als een cliché. Maar ik kijk nooit meer met dezelfde ogen naar de zee.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Highway 75, South

onderweg

De weg is hier oneindig
en leidt ons altijd maar naar meer
En al wat je nalaat
zijn voetstappen in zand
Weg van wat je kent, weg van wie je lief is
en weg van weer een dag
Want niets is meer dan een golfslag
aan de vloedlijn van het strand

Reis dus met me mee
want er is geen weg terug
Van deze dag naar morgen
en alle dagen na vandaag
Zonder koffers, zonder kaart
maar met een rugtas vol geluk
En waarheen we gaan is nooit het antwoord
maar blijft altijd de vraag

En kilometers worden mijlen
en vlaggen worden vaandels
En letters worden uitgesproken
als ware zij het heilig woord
Iedereen voor zich, maar wij
wij reizen samen
Mijn hand in jouw hand
en dit door god verlaten oord

Ik hoor de roep
van alles wat nog voor ons ligt
Ik kijk naar jou en voel mijn tranen van geluk
en van verdriet
Het verlangen naar verder
het zoeken naar de weg terug
Maar dit moment, juist dit moment
dit moment, vergeet dat niet

Want hier en nu zijn wij
veel dieper dan de zee
Veel hoger dan de grootste meeuw
ooit vliegen wil
Terwijl de eindeloze vlakte
alsmaar vlakker wordt
Zet ons geluk de tijd
heel even stil

En kilometers worden mijlen
en vlaggen worden vaandels
En letters worden uitgesproken
als ware zij het heilig woord
Iedereen voor zich, maar wij
wij reizen samen
Mijn hand in jouw hand
en dit door god verlaten oord

En zijn we moe van alle dagen
en wil je niet meer onderweg
Dan laten wij al onze nachten achter
op onze allerlaatste reis
Timmer ik een hut, alleen voor ons
op de mooiste plek op aarde
En sterven wij, samen
in ons eigen paradijs

Kom reis met mij
Vervolg de reis
Samen met mij
Helemaal tot aan
Het einde

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Eerlijkheid

HONESTY-175

Zeg nou niet meteen waar je aan denkt
Spaar jezelf en spaar mij
Vertel me liever wat ik horen wil
Teveel eerlijkheid is veel te vrij

Verwen mij met mijn schoonheid
Streel mij om mijn intellect
Lach om al mijn grappen
Voorkom dat eerlijkheid ons nekt

Want eerlijkheid duurt wel het langst
En eerlijkheid is zo oprecht
Maar van wat je werkelijk denkt krijg ik geen angst
Tot het moment dat je het zegt

Vertel mij dat je altijd bij me blijft
En dat wij samen sterven
Dat een ieder die wij achterlaten
Ons geluk als herinnering zal erven

En is er eens een dag dat je mij haat
Zeg me dan: ”Ik houd van jou”
Want tot de dag dat je mij verlaat
Hou ik mij vast aan mijn geloof in jou

Want eerlijkheid duurt dan wel het langst
En eerlijkheid is zo oprecht
Maar van wat je werkelijk denkt krijg ik geen angst
Tot het moment dat je het zegt

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Schiphol, 3.30 uur

chair

Schiphol, half vier in de ochtend. Half vier, want we vliegen om kwart over zes en je kunt maar op tijd zijn. Om haf vijf zijn we door de bagage en paspoorten. Want we hadden immers alles online ingecheckt. Alleen de rest voor ons blijkbaar niet. Koffie dan maar, van Starbucks. Ongelofelijk hoeveel mensen ’s morgens om half vijf helemaal naar Schiphol rijden om koffie te halen bij Starbucks. Zoon B. is moe, dochter M. is niet moe, dochter Floor is altijd al moe, maar nu nog nooit zo moe geweest. M. is als gewoonlijk de kalmte zelf. Ik luister naar jonge mensen die een zuipvakantie tegemoet gaan, zo vertellen zij elkaar trots. Of ze later een biertje nemen, of nu maar meteen. Het wordt meteen. Ik ben niet jaloers. Ik zie dit gedrag tegenwoordig als een wat hopeloze vrijheid. Het kan, dus het mag en dus het moet. Nog een uur, dan gaan we aan boord voor de eerste vlucht. Naar Lissabon. Van Lissabon om 10 uur richting Miami. En daar dan om kwart over drie ’s middags aankomen, na 11 uur vliegen. Mooi dat tijdsverschil. Het vertraagt je vakantie. De eerste dagen duren langer, want de bioklok staat nog in Nederland. Ik ben gelukkig. Anders dan anders was ik mij de afgelopen weken uitermate bewust van alle ongelukjes die deze vakantie zouden kunnen dwarsbomen. Iedere keer als een van de kinderen wegfietste riep ik ze weer na – zoals in de kleutertijd: RIJ VOORZICHTIG!! Dat bewuste, dat alerte is lastig en geeft stress. Maar het geeft ook een enorm besef van het geluk dat je hebt als je kinderen en je geliefde iedere dag weer heel thuiskomen. Deze vakantie heeft mij al zoveel gegeven, ik heb er eigenlijk niets meer te scoren. We hebben de droom gedeeld, we hebben de ideeën gedeeld, we hebben het sparen en het wachten gedeeld. Nu gaan we uiteraard mooie plaatsen bezoeken, leuke dingen doen en avonturen beleven. Maar het bewustzijn van mijn eigen geluk heb ik in jaren niet zo beleefd. De komende drie weken is slechts een bonus.
Een fantastische bonus, dat wel.

Op de foto de schommelstoel waarin ik nu zit in Palm Beach.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

© 2019 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑