CategoryVakantie

The Kick

Overseas-Highway-Florida-Keys3

Je kunt snel verveelt raken in Florida. Dat klinkt misschien gek, want er is hier altijd wel wat te doen, maar ik zal het proberen uit te leggen. Alles draait hier om de ‘kick’. Of je nu je boodschappen doet, een hapje eet, naar het strand gaat of een pretpark bezoekt. Ook eten is hier primair een genotsmiddel. Verslavend ook blijkbaar, want iedereen eet en drinkt hier de hele dag door. Overal waar je je begeeft wordt je uitgenodigd, nee, aangemoedigd om niet te zeggen ‘gepushed’ om je dollars in te wisselen voor genot. Iedere hamburger pretendeert ‘the best you ever tasted’ te zijn. Ieder restaurant serveert de grootste steak, heeft het meest vriendelijke personeel of het meest spectaculaire uitzicht: ‘of the world’. Hier zijn de grootste pretparken, is de hoogste Skycoaster, zijn de witste stranden, schijnt de warmste zon, hebben de supermarkten de meeste kassa’s enzovoort enzovoort. Alles, echt alles is hier mega. En alles is er op gericht om het jou naar de zin te maken. Om jou die kick te geven. In ruil voor dollars, uiteraard. Ook boodschappen doen moet meer zijn dan het inslaan van spullen; het moet een ‘experience’ zijn. Het dagelijkse leven is hier verheven tot een belevenis. Leven als in een sprookje. En je bent niet alleen van harte welkom in deze sprookjeswereld, er is nauwelijks aan te ontkomen. Uiteindelijk werkt het toch een beetje als ieder andere drug. Het werkt verslavend, maar nooit ervaar je een tweede keer die enorme kick, die rush van de eerste keer dat je gebruikte. Voor je het weet ben je er wel steeds naar op zoek. Op zoek naar de attractie die je een nog grotere adrenalinekick geeft. Op zoek naar die shopping-mall met nog meer winkels. Op zoek naar die supermarkt met nog meer artikelen, nog grotere schappen en nog meer kassa’s. Ik heb nog een aantal fantastische kicks voor de boeg deze vakantie. Ik ga nog naar Fort Meyers, The Everglades en zwemmen met dolfijnen op de Keys. Maar stiekem verlang ik al weer een beetje terug naar een eenvoudige bruine boterham met kaas, het acht uur journaal en een rondje lopen met de honden. Ik verwacht niet eens dat ik afkickverschijnselen krijg.

Orange Juice Boycot

juice

Ik luister vanavond naar ‘The Spice Show‘ op een radiozender met de naam ‘The Bone’. Een van de onderwerpen is de boycot’s die verschillende beroemdheden waaronder Stevie Wonder hebben uitgeroepen over Florida. Dit naar aanleiding van de vrijspraak van George Zimmerman die een 17-jarige zwarte jongen doodschoot. De vrijspraak is op basis van de de ‘stand your ground-wet’, welke geweld met dodelijk gevolg rechtvaardigt als er sprake is van zelfverdediging. Na een uurtje radio luisteren begin ik mij te realiseren hoe wezenlijk anders deze cultuur is. Op The Bone gaat de discussie over dr. Martin Luther King III die opgeroepen heeft tot het boycotten van sinaasappels en sinaasappelsap uit Florida. Luisteraars worden uitgenodigd hun mening te geven over deze oproep, maar niet voordat de hosts luid en duidelijk kenbaar maken welke mening een weldenkend mens zou moeten hebben over deze oproep: this sucks! De luisteraars die bellen zijn het daar mee eens. John: “Wat wil die King nu eigenlijk bereiken met die boycot? Ik bedoel, die afro-amerikanen drinken sowieso geen orange juice en het enige wat hij bereikt is dat de blanken hun baan kwijt raken!” De hosts zijn het luidruchtig met John eens. Een volgende beller meent dat King de economie kapotmaakt en vraagt zich af wat de volgende oproep wordt: helemaal niets meer drinken? Ook deze beller wordt uitvoerig bedankt voor de zinnige bijdrage. De gemiddelde reactie komt er op neer dat er veel te veel wordt geprobeerd om er een ‘rassen-issue van te maken. En dat is het helemaal niet. Het is een noodlottige gebeurtenis en al dat gedoe brengt die jongen niet terug en wat heeft het voor nut die Zimmerman daar z’n hele leven voor te straffen? Ik kan mij bijna niet voorstellen dat de blanke gemeenschap ook zo zou reageren wanneer het een zwarte man was geweest die een ongewapende blanke jongen had doodgeschoten.
Een paar dagen terug luisterde ik naar de radio in Orlando. Een andere zender waar de luisteraars werden gevraagd om mee te zoeken naar het antwoord op de vraag: wat is racisme? Ik dacht even dat ik naar een satirisch programma luisterde, maar niets was minder waar. Het was bloedserieus. Een beller meende dat ‘het niet kunnen verdragen om in dezelfde ruimte te verblijven met iemand van een ander ras’ racisme was. De presentator vond dat hij met die definitie een eind in de goede richting kwam. Een andere beller vertelde dat het in ieder geval niet ging over mensen waar je een hekel aan had, want er waren ook blanken waar hij een hekel aan had. Weer een andere beller meent dat er helemaal geen racisme zou zijn als verschillende soorten mensen gewoon wat meer bij elkaar uit de buurt zouden blijven.
Het is niet eens de stuitende domheid van een opmerking als deze die mijn verbazing wekt. Ik ben er van overtuigd dat er in Nederland door heel veel mensen net zo over racisme wordt gedacht. Het is meer dat na deze beller de show gewoon doorgaat en er niemand is die belt – of in de uitzending komt – die deze man probeert te corrigeren of er in ieder geval een andere mening tegenover zet. Maar hier kijk je blijkbaar naar wat je wilt zien, en luister je naar wat je wilt horen. Iedereen zijn eigen mening, iedereen zijn eigen wereld en wie er ook wel of niet voor wat veroordeeld wordt: we gaan er natuurlijk geen Orange Juice uit Florida voor discrimineren.

Holy Shit

poop

Eén van de nadelen van dat voorgekauwde, vezelloze voer hier is wel dat je er slecht van kunt poepen. Nu gaat het mij over het algemeen gemakkelijk af, dat afgaan, maar na een dag of zes moet zelfs ik erg mijn best doen om de pizzapunten, snotbroodjes en hamburgers de achterdeur uit te krijgen. Gelukkig ben ik altijd vroeg op en kan ik op mijn dooie akkertje en in alle rust mijn zo broodnodige behoefte doen in de ‘family restroom’ van het Bill Frederick Park Orlando. Hoewel.
Vannacht hebben we nieuwe buren gekregen. Toen ik vanmorgen om zes uur naar de douche liep werd ik begroet door drie blaffende honden. “Sorry for that”, sprak mijn nieuwe buurman zacht. “I’m Stephan”, zo stelde de zestiger zich voor. Hij vertelde mij het verhaal van een van de honden die een achterpoot mist. Hij wist niet beter, vertelde de man. Zijn poot was al afgezet toen hij drie maanden was, de hond had leren lopen met een karretje. Dat was ook de reden dat hij ‘Scooter’ heette. Tijdens het ontbijt komt Stephen opnieuw langs. Hij vertelt dat zij christelijk zijn en vandaag naar ‘The Holy Experience” gaan. Disney, maar dan met de bijbel zeg maar. Hij geeft mij z’n kaartje en vertelt dat hij voor zijn pensioen duikbootkapitein was, nu zit hij in de consultancy. ‘Dr. Stephen M. Jarrett, President of Dolphin & Eagle Consulting’, staat er op de kaart die voorzien is van een trotse Amerikaanse adelaar. Stephen en zijn vrouw hebben zo’n prachtige Silver Liner met de naam ‘Hi O’ Silver!’. Aangezien de honden in de camper blijven vraagt Stephen mij om hem te bellen mocht er iets mis zou gaan, zoals brand. Wanneer ik een kwartier later probeer mijn darm te legen hoor ik na een paar minuten dat ik niet meer alleen ben. Er wordt een riem ontgespt en iemand zakt met een diepe zucht op de bril. Er gaat een draagbare radio aan. Het blikkerige geluid klettert tegen de stenen wanden. Een dominee jubelt over de zegeningen van de heer wat vergezeld gaat met een stroom aan ‘halleluja’s’ en ‘praise the lord’s’. Met een uiterste krachtsinspanning pers ik mijn verteerde voedsel terug naar de bron. Met gesprongen aderen en een pijnlijke anus sta ik op en kijk een keer vertederd naar mijn stront.
“Holy Shit’, denk ik tevreden.

Go With The Flow

universal

Ik ben nogal een neuroot. Altijd bang dat ik te laat ben, altijd bang dat ik in de verkeerde rij sta (wat dan meestal ook zo is) en altijd bang dat degene die voor mij aan de beurt is net de laatste is die nog naar binnen mag. Ik ben er zo een die de sleutels van de deur al in zijn handen heeft voor ik de straat in rijd. ‘We gaan’ betekent bij mij NU!! En niet over vijf minuten. Ik rijd liever een half uur om dan dat ik een kwartier in de file sta. Ik ben ongedurig, ongeduldig en onbehouwen. Ik laat niemand voor mij in de rij. Ook geen oude dametjes en zeker geen mensen in een rolstoel, die kunnen tenslotte zitten. Een paar weken Florida is de perfecte kuur om dat gedrag af te leren. Ik begin zo langzamerhand steeds beter te begrijpen waarom de mensen hier niet willen lopen. Het is gewoon te warm. En een rugzakje met airco hebben ze zelfs hier niet. Als je mensen hier al ziet lopen dan gaat het met kalme tred. Als er ergens een rij staat dat houden de mensen een ruime ‘comfort zone’ aan. Niet duwen, niet tegen elkaars rug aan gaan staan drukken, maar afstand houden. Het begrip ‘voordringen’ lijkt men hier niet te kennen. En als er al eens iemand zich door de rij heen dringt, dan doet men een stap opzij. Ruimte en lucht geven. Anders maak je het jezelf en de ander erg moeilijk. Relaxed als een soort van levenshouding. En heb je geen zin om te wachten? Dan betaal je gewoon wat extra dollars en mag je voor. Ook dat lijkt niemand te ergeren. Mocht ik ooit weer in de Universal Studio’s komen dan ga ik ook naar de Transformers. De 70 minuten wachttijd die er gisteren voor stond is voor mij als beginneling nog te hoog gegrepen.

Bad Credit

Bad-Credit

Wij luisteren hier alleen radio. De RV heeft geen tv, en daar hebben we ook helemaal geen tijd voor. We rijden van Palm Beach over de A1A (een aanrader) naar het Noorden. De kust van Florida is fantastisch, als je het rijden zat bent stop je even op een parkeerplaats en neem je een verkoelende duik in zee. De A1A voert ons door luxe badplaatsen met tussen die badplaatsen eindeloze ‘gated communities’. Amerika als ‘land of the brave and free’. Maar dan wel achter een hoog hek met bewaking om je een beetje veilig te voelen. Onder het rijden zappen we lustig van het ene radiostation naar het andere. Een dominee vertelt luid en duidelijk dat we allemaal zondaars zijn en afstevenen op de eeuwige hel. Redding is mogelijk, niet alleen door te bidden, maar vooral ook door geld over te maken naar zijn god. Nou ja, zijn kerk dan. Of meer specifiek, de bankrekening van de kerk van die dominee. Muziekzenders zijn er uiteraard ook. Daar wordt je niet gevraagd geld te doneren voor de kerk. Op de muziekzenders kun je na ongeveer iedere plaat horen dat je helemaal geen geld nodig hebt om je lippen te laten opblazen of nieuwe tieten te kopen. Werkelijk bijna iedere reclame heeft de toevoeging dat het geen probleem is dat je even wat krap bij kas zit. ‘No Credit’ is ‘No Worry’. Zelfs als je last van ‘Bad Credit’ hebt kun jij morgen al in die mooie, nieuwe pick-up rijden. En no stress! De eerste negentig dagen hoef je helemaal niet eens af te lossen! Het zal wel goede handel zijn, die schuldbekentenissen. In gedachten zie ik ik een groep van die Florida zongebruinde en getatoeëerde apen met donkere zonnebrillen en pepperspray op de heup die grijnzend de pick-up weer wegslepen omdat na de eerste negentig dagen er geen geld was voor de aflossing. Moeder met kind op arm huilend in de deuropening, vader razend en tierend tegen de repo-gang. Wij betalen alles ‘debit’ wat blijkbaar bijzonder is hier, het levert je zelfs korting op.

© 2021 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑