CategoryTwitter

De Regiekamer van Het Internet

Ik vond mijzelf terug in een klein café in Amsterdam. Geen muziek, wel veel te veel mensen die de oppervlakte van een kleine huiskamer moesten delen. Praten, lachen en drinken.
Duwen om binnen te komen, duwen om te bestellen, duwen om te ontlasten en duwen om weer weg te kunnen.
Buiten verwaaide een novemberregen tot een dansende sluier van water. Enkelingen met paraplu’s en grote groepen jongeren met Oost-Europeaans aandoende wollen mutsen op het hoofd en glimmende sneakers aan de voeten liepen haastig voorbij aan de ramen, bijna allemaal richting de grachten.
Ik dronk – tot mijn verbazing – wodka zonder ijs en zag wat er gebeurde, zonder dat ik er naar keek.

“Dus jij gelooft mij niet?!?”, grijnsde de dwerg terwijl hij mij met scherpe, fonkelende ogen aankeek. Ik keek het bebaarde mannetje aan en schudde ontkennend mijn hoofd. Even verbaasde ik mij over het feit dat ik blijkbaar in gesprek was geraakt, dat deze kleine man mij sterk aan iemand deed denken en moest ik de neiging onderdrukken een opmerking te maken over de indringende knoflooklucht die baardmans verspreidde, maar ik verkoos te zwijgen en nam nog een slok.
De kleine man hupte van zijn stoel. Hij draaide zich om, wenkte naar mij en ging mij voor richting de trap. ‘Toiletten’, gaf een ouderwets, emaille bordje aan. Met snelle kleine pasjes, sprongetjes bijna, dartelde de kleine man de trap af. Ik liep hem achterna en we eindigden in een smalle kelder met drie deuren. “En nu?”, vroeg ik. “Sjjhht, momentje”, fluisterde hij. Ik keek rond. Drie deuren. ‘Heren’ stond op de eerste. ‘Dames’ stond op de tweede en ‘Privé’ op de derde deur.
De deur van de ‘Heren’ vloog open en een schijnbaar dronken man stommelde naar buiten. Nadat de man zich zacht vloekend een weg naar boven had geworsteld draaide de bebaarde dwerg zich naar mij en vroeg:”Klaar?”
“Klaar”, antwoordde ik, al was mij geenszins duidelijk waarvoor.

De derde deur zwaaide open, vanzelf zo leek het. De dwerg ging mij voor en ik volgde.
Ik keek stomverbaasd een grote, modern ingerichte ruimte in. Grote schermen met grafieken hoog tegen de muren, stijlvolle bureaus vol glanzende apparatuur. Losjes geklede jonge mensen. Vrolijke gezichten.
Overal licht waardoor je iedereen en alles kon onderscheiden, maar nooit fel. Licht zonder bronnen. Licht zonder schaduw. ‘Zwart’ licht, dacht ik.

Nog voor ik van mijn verbazing was bekomen – ik was immers zoeven nog in een bruin café – kwam uit het niets een man op mij aangelopen. “Hey, Quest!”, riep hij joviaal. Mijn maag kromp ineen. Wat gebeurde hier?! Dit was godverdomme de klootzak waar ik al bijna twee jaar last van had. De man waartegen ik aangifte heb gedaan! De man die mijn vrouw bedreigd, die een IBS voor mij wilde aanvragen, die mij al meer dan vijfhonderd keer belaagd had via e-mail, Twitter, Facebook en mijn Blog!! Ik voelde mijn hart tekeer gaan in mijn borstkas, ik wist dat mijn knokkels nu wit zagen en in mijn hersenpan vochten zelfrespect en blinde woede tegen elkaar. Zou ik hem hier en nu tegen de vlakte slaan!? In een flits bedacht ik mij hoe zijn kaak zou kraken, zag ik hoe hij op de vloer ineen zou zakken en voelde ik de hakken van mijn schoenen op zijn hoofd landen.
Ik deed het niet.
Ik draaide mij om, wilde weg van deze plek maar in de deur versperde een grote kerel mij de weg. “Superjan?”, vroeg ik verbaasd. “Helemaal, gap”, glimlachte Jan en sloeg joviaal een arm om mij heen. “Kom, leid ik je even rond.”

“Er is geen links of rechts hier”, begon Jan. “Zoals je ziet zijn de medewerkers hier gekoppeld, de koppels zitten tegenover elkaar. Hier zit ik, tegenover mij zit mijn maat Frontaalnaakt, je weet wel; Peter Breedveld.” De man aan de andere kant van het bureau keek op en begon te schelden:”Je bent een hersendode stalkende hypocriete farizeeër Jan Bennink!!” Ergens in de ruimte krijste een vrouwenstem:”Jan Bennink heeft een veel te grote bek en een kleine geest!!!” Ik kreeg het benauwd. Ik ben niet zo van de ruzie. Het is mijn achilleshiel. Sommigen zouden mij zelfs een lafaard noemen. Ik ben van het type die wel een mening heeft, maar deze vooral in scherpe woorden tegen zijn vrouw ventileert. Dat komt omdat ik in 1960 geboren ben.
“Fuck You Breedveld!”, schreeuwde een mannenstem uit een andere hoek. Ik keek wanhopig naar Superjan die mij met een ijzige blik aankeek. Plotseling barstte achter mij Peter Breedveld in een bulderende lachbui uit. Ik zag de mond van Jan Bennink trillen waarna ook hij begon te grijnzen. Steeds meer mannen en vrouwen kwamen lachend en wijzend vanachter verschillende schermen vandaan. Veel bekende gezichten. Jan Dijkgraaf, Annabel Nanninga, Annelies van der Veer, Gregor Hakkenberg, Laurence Blik, ja zelfs Mariska Orbán-de Haas kwam hand in hand (!!) met Ollie aangewandeld. Allemaal lachten zij. Allemaal lachten zij mijn richting uit.
Allemaal lachten zij mij uit.

“Je hebt er ook niets van begrepen hè”, grijnsde Dijkgraaf. “Draai je om!”, gebood hij. “Hier!! Een butkick!” Hij gaf mij met volle kracht een trap tegen mijn achterwerk.
“Oooh, niet doen Jan!”, riep Mariska. Zij liet de hand van Ollie los, kwam op mij af, omhelsde mij en gaf mij een zoen. OP MIJN MOND!!! Ik wilde protesteren maar Mariska liet niet los. De rest begon te joelen. “TONGEN, TONGEN, TONGEN!!!”, riepen zij in koor.
Ik voelde de tong van Mariska naar binnen glijden. Ik wilde hem uitspugen, maar die tong was eindeloos lang en kietelde reeds mijn huig.
“Hou op!!”, wilde ik zeggen, maar ik kon geen geluid maken.
“Kom hier godverdomme en neem me!!!”, siste Mariska.
Ik greep naar haar haar. Ik duwde haar uit alle macht weg maar dat hielp niet, ik voelde haar handen, graaiend in mijn buikstreek.
Mariska kreunde hevig, piepte klagend en begon te blaffen.

Huh?
Te BLAFFEN??
Ik opende mijn ogen en zag de kop van Bob die op mijn buik stond en met zijn natte, lange tong mijn gezicht aan het bewerken was.
“Ja, ja, ik kom”, zuchtte ik. “Pak je riem maar.”
Ik moest mij haasten, over anderhalf uur had ik een afspraak in een klein café in Amsterdam.

Nieuw: @De_Hobbyblogger zoekt bloggers!

“Ik ben een hobby blogger en zal dat altijd blijven”

Het is een citaat uit een blog van VrouwkevanS, en het bracht mij op een idee.
Er zijn heel veel ‘Hobby Bloggers’ in Nederland en de meesten zullen, net als VrouwkevanS niet echt enthousiast worden van het aantal lezers.
Dat ligt – zeker als het gaat over het blog van Vrouwke – lang niet altijd aan de kwaliteit van het geschrevene. Er zijn genoeg parels te vinden in de grote blogzee.
Mits je weet waar je ze kunt vinden.

Ik volg zelf redelijk wat bloggers, maar ik ben niet iemand die zelf actief blogs afstruint op nieuwe stukken. Ook maak ik geen gebruik van RSS en ik abonneer mij ook zelden op een blog. Het moet mij min of meer in de schoot geworpen worden.
Ik klik bijvoorbeeld vaak op blogs die via Twitter worden aangeboden. Een nieuwe blog vind ik vaak via een retweet die in mijn timeline verschijnt.
Ik krijg op die manier genoeg aangeboden, al mis ik wel met regelmaat blogs omdat ik die ene tweet van die blogger net even niet zag. Of op het moment dat het voorbij kwam had ik geen tijd om te lezen.
Gezien de snelheid waarmee de dagen zich voltrekken maak ik er later ook geen tijd voor, ik heb geen ‘blog-bijlees-avonden of zo.

Een manier om als blogger meer aandacht te krijgen is door deel te nemen aan een zo genoemd ‘gesammtblog’. Dat is een blog waar meerdere bloggers actief zijn. Samen sta je sterker, zorg je voor meer aanbod, is er meer continuïteit en vind je meer lezers.
Probleem van een gesammtblog kan wel zijn dat het bijvoorbeeld thematisch is en er een geregelde bijdrage wordt verlangt.

Ik denk dat er meer aandacht voor de Hobby Bloggers te genereren is zonder aan een gesammtblog deel te nemen.
Sinds gisteren ben ik een nieuw twitteraccount gestart onder de naam ‘De_Hobbyblogger“. De bedoeling is dat Hobby Bloggers dit account gaan gebruiken om hun blogs bij een groter publiek onder de aandacht brengen. Natuurlijk zijn er dan veel volgers nodig, maar ik geloof dat dit te realiseren is.
Er zijn heel veel mensen die blogs schrijven, er zijn ook heel veel mensen die graag blogs lezen. Ik denk dat een twitteraccount als @De_Hobbyblogger in een behoefte voorziet.
Iedereen die @De_Hobbyblogger volgt zal via dit account dagelijks vele nieuwe, leuke, ontroerende, grappige, scherpe of kritische blogs aan zich voorbij zien gaan.
Niet meer zoeken, alleen nog kiezen.

Als het twitteraccount @De_Hobbyblogger enthousiast wordt ontvangen zal ik de volgende stap zetten. Een website voor Hobby Bloggers.
Geen ‘gesammtblog’, helemaal geen blog zelfs.
Een website waar Hobby Bloggers lid van kunnen worden, een uittreksel van hun blog kunnen plaatsen met een link naar het hele verhaal op het eigen blog.
Iedereen die lid wordt kan plaatsen, alles wat geplaatst wordt, wordt ook automatisch gedeeld via de sociale media als Facebook, Twitter en Google+.

Via de sociale media worden de blogs verspreid, op de website staat een korte samenvatting en als het blog voor de lezers interessant genoeg is gaan de bezoekers door naar het eigen blog.
Bezoekers waarderen de blogs via het doorklikken, op de website is te zien welke blogs veel gelezen werden.

Uiteraard valt of staat de realisatie van dit alles met het enthousiasme van de bloggers die mee willen doen en het succes van het twitteraccount @De_Hobbyblogger.

O ja, om een blog verspreid te krijgen via @De_Hobbyblogger volg je het account en stuur je de link naar je blog in via een DM. Via het account wordt de link vervolgens gedeeld.
Een DM zeg je? Maar dat kan alleen als het account mij ook volgt! Dat klopt.
@De_Hobbyblogger volgt altijd terug, dus dat is geen probleem.

Als de website actief is (en als die website er komt) dan is dit niet meer nodig, dan worden de blogs automatisch via de social media verspreid.

Als je dit een leuk idee vindt, stuur dan je blogs in het ‘spread the news’!

Marleen Holtkamp is GEEN azijnzeikerd!

Ik ben de lulligste niet. Heus niet.

Ik schreef, als hobbyblogger, een blog als reactie op een blog van Marleen Holtkamp op NU.nl.
Dat was op 24 juni 2010. dat was geen aardig stukje trouwens. Ik schreef dat Marleen Holtkamp een ‘azijnzeikerd’ is. Nu schrijf ik wel vaker iets, maar in de regel trekt geen mens (of het moet mijn vriend Marcel van der Werf zijn) zich daar iets van aan.
Ik vind dat niet altijd leuk, maar ja, ik ben en blijf slechts hobbyblogger.

Ik was dan ook niet alleen verrast, maar ook diep ontroerd toen ik gisteren een e-mail ontving van Marleen Holtkamp. Marleen Holtkamp zelf! Naar aanleiding van MIJN blog! Mijn blog uit 2010!
Wat blijkt?
Marleen Holtkamp heeft last van mijn blog. Wanneer je namelijk Marleen Holtkamp via Google gaat zoeken vind je in de eerste zoekresultaten de titel van mijn blog:

Je zeikt azijn Marleen Holtkamp!

En, zo laat Marleen Holtkamp in de e-mail weten, dat is heel vervelend, want Marleen Holtkamp heeft een bedrijf. Daarnaast geeft Marleen aan dat ik natuurlijk recht heb op een eigen mening en dat ik het ook niet eens hoef te zijn met haar gevoel voor humor, maar dat ze het wel vervelend vindt.
Marleen eindigt haar overigens vriendelijke mail met een vraag:
Omdat ik een eigen bedrijf heb vind ik dit toch wat schadelijk (mensen lezen: Marleen Holtkamp je zeikt azijn). Ik zou je daarom willen vragen om het artikel te verwijderen.

Dat vind ik dan wel weer getuigen van humor waar ik het mee eens ben, al kan ik niet goed inschatten of Marleen de vraag humoristisch bedoelt.

Maar goed, al met al, om kort te gaan en zo:
Ik heb besloten te proberen Marleen Holtkamp te helpen.

Het blog verwijderen doe ik natuurlijk niet. Dat doe ik nooit.
Ook al vind ik het stuk zelf achteraf bagger.
Ik kan uiteraard wel een nieuw stukje schrijven, met een nieuwe titel en mijn best doen om die NOG hoger in de zoekresultaten van Google te laten komen.
Ik hoop toch zo dat het lukt!

P.s. Marleen, als dit toch niet werkt kun je wellicht overwegen je eigen artikelen wat meer onder de aandacht brengen! Wellicht dat die dan hoger in de zoekresultaten komen dan mijn hobbyblogje.

Twitteriaans

‘Tweeps’, of mensen die twitteren, hebben een eigen taaltje. Iedereen kan lezen wat er in een ‘tweet’ (bericht) staat, maar slechts weinig snappen wat er feitelijk gezegd wordt.
Een aantal vertalingen.

Twitteriaans:
Druk, druk, druk.
Nederlands:
Geen ruk te doen, daarom maar twitteren. (Meestal de wereld ingestuurd door ZZP’ers op zoek naar werk.)

Twitteriaans:
Goedemorgen!
Nederlands:
Hallo!!! Ik ben er ook nog!!

Twitteriaans:
Als je zo doorgaat ontvolg ik je!
Nederlands:
Ik snap geen moer van wat je zegt/Ik volg de verkeerde mensen.

Twitteriaans:
Jij volgt mij niet terug!
Nederlands:
Ik ben helemaal niet geïnteresseerd in jou.

Twitteriaans:
In de Ikea is.
Nederlands:
Ik ben zielig.

Twitteriaans:
#DTV #Durftevragen
Nederlands:
Ik ben te lui om te zoeken.

Twitteriaans:
Gezelli met me vriendinnen aan de proseco!
Nederlands:
Ik ben vrouw, 30+ en maakte de basisschool niet af. (w.s. ‘Milf’ en ‘een beetje gek’ in de bio)

Twitteriaans:
Ik gaat naar de politie!!
Nederlands:
Ik ben Syl, stalker van @Bas_taart.

Twitteriaans:
(In DM) Waarom volg jij *accountnaam*? Ik heb hem allang geblockt!
Nederlands:
Ik ben het niveau schoolpleinvriendjes nog niet ontstegen en heb geen flauw idee wat ‘social media’ is.

Twitteriaans:
Wat *accountnaam* zegt!
Nederlands:
Dat wilde ik zeggen, maar ik durf dat niet.

Twitteriaans:
Zin in koffie, nog iemand?
Nederlands:
Mijn leven is leeg, vul mij.

Twitteriaans:
*accountnaam* heeft mij ontvolgt!
Nederlands:
Ik ben een sneuneus, *accountnaam* weet dat, nu weten jullie dat ook.

Twitteriaans:
Wil jij ook meer volgers?
Nederlands:
Alsjeblieft, block mij en report for spam.

Twitteriaans:
(In DM) Leuk dat je mij volgt, klik hier voor je gratis cadeau!
Nederlands:
Je weet het nog niet, maar ik ga jou iets verkopen!

Twitteriaans:
O jee! Het regent!
Nederlands:
Jullie wonen allemaal bij mij om de hoek, in een huis zonder ramen en hebben de was nog buiten hangen.

Twitteriaans:
http://4sq.com/PbsvYK
Nederlands:
Ik denk dat jij wilt weten dat ik bij keurslager Han de Vries in De Rijp ben.

Profiel: De koude douche van @Hittetwittur

Een Twitter Profiel van Berend Quest is meestal een positief advies.
Deze keer niet.

@Hittetwittur en de website van @Hittetwittur mogen wat mij betreft morgen uit de lucht worden gehaald.
De dienst van @Hiittetwitter ruikt naar oplichterij, heeft helemaal niets te maken met ‘social media’ en zaken doen met @hittetwittur is te vergelijken met geld overmaken aan het staatshoofd van Syrië met als verwachting dat Assad dan niet meer zo stout doet.
Naïef, onverstandig en onzinnig.

@Hittetwittur belooft na overmaking van een luttel bedrag duizenden nieuwe volgers. Voor nog geen 5 tientjes ‘koop’ je bijvoorbeeld 20.000 (+2000 GRATIS) volgers.
En dat mensen dat geloven, dat komt wellicht wel door het account van @Hittetwittur zelf. Het account heeft bijna 127.000 volgers, en volgt er zelf nog geen 1000.
Ze weten dus hoe het moet.

Nee dus.

Ten eerste ‘koop’ je geen volgers.
Volgers moeten jou niet iets kosten (en zeker geen geld) volgers moeten je iets opleveren.
Volgers kopen is het zelfde als iemand betalen om hem te horen zeggen dat hij jou interessant vindt.
Onzin.

Die 129.000 volgers van @Hittetwittur zijn waardeloos. Zonder waarde dus.
De waarde van een volger wordt bepaald door de interactie en door het feit dat de volger bereid is jouw boodschap verder te verspreiden.
Wie naar de volgers van @Hittetwittur kijkt zal zien dat er geen interactie op gang gaat komen, en dat de ‘reach’ (=het aantal mensen dat je met een boodschap bereikt) van al die volgers zeer beperkt is.
Het overgrote deel van de gekochte volgers van @hittetwittur tweet bijvoorbeeld niet in het Nederlands.
Ik heb een screenshotje gemaakt van een willekeurig deel van de volgers van @hittetwittur.

Valt het jou ook op dat veel bio’s een overeenkomst hebben?
Of ken jij ook alleen maar mensen die in hun bio een beroemde quote hebben staan?

Kijk je vervolgens verder naar de accounts die @hittetwittur gekocht heeft dan valt nog iets op.
Wederom ad-random een account uit de hierboven getoonde lijst:

Bijzonder hè?
2 Tweets, 1290 accounts volgend en 14 volgers!

Nog maar een?

Toevallig hè?
2 Tweets, 1378 volgend en slechts 27 volgers.

@Hittetwitter is een account dat wellicht niets verkeerd doet en niet te blokken valt.
En wellicht moet iedere naïeveling voor zichzelf weten waar hij of zij geld aan uitgeeft.

Maar als social media liefhebber vind ik het pure vervuiling.

© 2021 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑