maandjanuari 2018

KAK!

KAKKAK! Ik voel mij oud! Niet omdat mij voor de vierde keer binnen een uur opnieuw dezelfde vragen worden gesteld. Niet omdat mijn leeftijd heeft bepaald dat ik ben uitverkoren voor dit bevolkingsonderzoek. Nee, het is die blik van de verpleegkundige. Het zijn die iets wat toegeknepen ogen. Dat handje op mijn schouder dat nog net geen aai over mijn bol wordt. Het is die vragende monoloog van de zuster. Als ik zeg dat ik er niet tegenop zie noemt zij mij ‘dapper’. Dapper op een toon zoals je je zoon van 10 dapper noemt als hij een konijntje heeft durven aaien. Dat.
Hier, in dit bed, voel ik mij als een bejaarde. Overgeleverd aan de machinale, grijpgrage klauwen van de zorg.
KAK! KAK! KAK!!!!
En die verdoving voel ik niks van!

Over kak gesproken. Ik lig hier trouwens omdat in mijn kak een beetje bloed werd gevonden. Het gevolg is dat er een cameraploeg opgetrommeld is voor ‘expeditie  dikke darm’. Vanaf het moment dat de camera in mijn anus wordt geduwd wacht ik op het moment dat de regisseur ‘CUT!!’ roept. Grappig eigenlijk: anus, cut. ‘Anuscut’. Wat een cut anus! “Als u blijft lachen kunnen we de poliep niet verwijderen meneer Quest!’ De dokter klinkt rustig, maar wel een beetje streng. Ik besluit mijn associaties maar voor mij te houden. De dokter leek al wat van slag toen ik vroeg of zij de cameravrouw was nadat zij zich aan mij voorstelde. Je moet het lot niet tergen zeg maar. “Zal ik mijn bloeddruk maar een beetje in de gaten houden?”, vraag ik vervolgens monter. “Als u er last van heeft mag u een beetje lucht best laten gaan hoor.” Weer dat handje. Lekker makkelijk trouwens. Hoe weet ik nou of het lucht is waar ik last van heb! Het voelt verdomme of iemand met een stofzuiger in mijn buik zit te wroeten. Straks is het geen lucht en sproei ik de hele behandelkamer, inclusief het camerateam, onder met dunne stront!!
“Het gaat wel hoor”, murmel ik weinig overtuigend. Het gaat ook wel, moet ik eerlijk zeggen. Ik heb het eigenlijk best wel naar mijn zin. Eens zien of ik de afstandbediening van die televisie kan vinden.

“Die verdoving merk ik trouwens helemaal niets van”, merk ik op. Een zuster komt naar mijn kant van het bed. “Maar dat weten we niet hè”, zegt ze grijnzend. “Want u heeft hem natuurlijk wel gehad.”
Hmmm? Ehhh…?
Zal het dan toch de cocktail van Dormicum en Morfine zijn die maakt dat ik daar wel erg lang over moet nadenken?
“Er moet even een poliep naar buiten hoor meneer Quest”, zegt de cameravrouw. “Laat hem een jas aantrekken, het is nogal koud en winderig”, antwoord ik gevat. “Alhoewel, winderig dat moet die poliep wel gewend zijn. Ik weet niet hoe lang hij al bij mij woont?” Nu ben ik gelukkig niet de enige die dat grappig vindt.

Toch gek.
Dat ik niets merk van die verdoving…

 

 

 

Het moet anders: De Kleine Vlees Revolutie

kleine vlees revolutie

Het moet anders.
De gedachte dat het anders moet leeft bij mij al tijden.
Maar, liever dan de uitdaging aan te gaan steek ik al jaren mijn kop in het zand. Ik verafschuw de vleesindustrie, ik ben gek op een lekker stukje vlees. Dus ik vermijd de feiten en laat mij telkens opnieuw en tegen beter weten in verleiden door dat goedkope stukje (supermarkt)vlees. Er staat immers een ‘beter leven‘ sticker op de verpakking? Vandaag besloten wij onze kop uit de grond te trekken en ‘het moet anders’ inhoud te geven.
Vandaag begint onze eigen Kleine Vlees Revolutie!

Het waarom

Ik voel geen enkele relatie meer tussen het vlees dat ik eet en het dier dat voor dat stukje vlees gefokt, gevoed en geslacht is. Die relatie voel ik niet omdat ik die relatie niet aan kan. Dat romantische beeld dat ik koester van die koe in de wei die, na een goed leven, uiteindelijk op mijn bord beland is in schril contrast met de beestachtige werkelijkheid achter die aanbieding bij de supermarkt (of keurslager).

Dan is er nog de relatie tussen het stukje vlees dat ik eet en het milieu. Ik zag de documentaire ‘Cowspiracy‘ en was geschokt en verward. Ik ben tegen de bio-industrie, maar wanneer we alle koeien, varkens en kippen lekker buiten willen laten hobbelen dan is er meer land nodig dan de aarde heeft èn  stoten we zoveel broeikasgassen uit dat we zeker weten dat de klimaatverandering onomkeerbaar wordt.

Het feit dat het aantal dieren met een ‘beter leven’ keurmerk is verdubbeld is – hoe cynisch ook – absoluut geen goed nieuws voor mensen. De milieu effecten zijn namelijk rampzalig.

Er is kort gezegd geen verantwoorde manier om vlees te eten. Ik zou er dus eigenlijk mee moeten stoppen, maar dat wil ik niet.
En volgens mij hoeft dat ook niet.

75 Kilo vlees per jaar

De gemiddelde Nederlander eet een ruime 75 kilo vlees per jaar. Een Amerikaan propt een dikke 125 kilo vlees per jaar naar binnen. We eten in Nederland dus per persoon ruim 2 ons vlees per dag. Bedenk daarbij dat er heel wat mensen geen vlees eten (bijvoorbeeld baby’s en vegetariërs) en je kunt dus aannemen dat de echte vleeseter ruim boven die 200 gram per dag komt.
Dat kan – in ieder geval wat mij betreft – best een beetje minder.

Voor hetzelfde geld kan het een beetje minder

En dat bedoel ik letterlijk.
Wij gaan het anders doen. Vanuit de gedachte dat alleen vermindering van de vraag naar vlees echt gaat helpen gaan wij minder vlees eten, maar we gaan niet minder geld uitgeven. We ruilen kwantiteit in tegen kwaliteit.
In onze directe omgeving zijn voldoende slagers die vlees leveren van dieren die verantwoord zijn gefokt, waarvan bekend is waar het dier vandaan komt en waar de slager zijn eigen worst en vleeswaren maakt.
Door minder vlees te eten leveren een bijdrage aan het beperken van milieuschade. Door selectief te zijn in welk vlees we kopen leveren we een bijdrage aan het welzijn van dieren.

Natuurlijk is wat wij doen maar een druppel op de beroemde gloeiende plaat.
Maar die plaat koelt er altijd wel iets van af en gevoelsmatig loop ik iets minder met die plaat voor mijn kop rond.

Afscheid

afscheid rokenIk herinner mij niet
De ontmoeting
Of  de zon ook scheen
Of dat het regende die dag
Ik weet alleen
Hoe jong ik was

Ik herinner mij
Niet zonder jou
In geluk en verdriet
In kracht en in angst
In liefde en seks
En zo jong als ik was

Al wat ik losliet
Jou hield ik vast
Wie ik omarmde
Omarmde jou
En wie mij ook verliet
Jij deed dat niet

Dit is het afscheid
Dat ik nooit vergeet
Niet de dag
Niet het uur
Niet de laatste keer het vuur
En hoe ik je brandend achterliet

(Op 17 december 2017 stak ik, na 46 jaar zware shag, mijn laatste sigaret op)

Lieve Youp

youpIn 2016 zag ik Paul McCartney op PinkPop. Sir Paul (hij wordt dit jaar 76!) is de pensioengerechtigde leeftijd al lang en breed voorbij. Toch heeft hij de energie – of wellicht de behoefte – optredens te blijven geven. Hij haalt niet iedere noot meer en ‘vernieuwend’ is hij al jaren niet meer. Maar Sir Paul staat er en doet zijn ding.

‘Let it be’ in de miljardmiljoenste herhaling.
En de rillingen liepen mij over de rug.
McCartney hoeft niets nieuws meer te doen. Paul McCartney schreef liedjes die zelfs 50 jaar later nog niets aan zeggingskracht, ontroering, genialiteit en overtuiging hebben verloren. Paul McCartney kan zichzelf blijven herhalen, tot de dood er op volgt.

Voor jou ligt dat anders Youp. Jij bent grappenmaker. Een gemaakte grap is geschiedenis en wordt nooit meer zo leuk als dat ene moment waarop je de grap met je publiek deelde. Jij bent één van de grootste grappenmakers die dit land ooit heeft gekend. Jij liet heel Nederland lachen èn huilen om Flappie (1981) en jij vernielde Buckler (1989). Ook ik heb meerdere jaren tranen gelachen om jouw (oudejaar)conferences. Ik durf te zeggen dat ik een groot fan ben. Ik hou van jou Youp.

Gisteravond keek ik naar je oudejaarsconference en ik werd een beetje verdrietig. Het was mij ineens pijnlijk duidelijk. Waar Paul McCartney zijn liedjes eindeloos kan herhalen wordt het bij jou een beetje sneu. Buckler is bijna 30 jaar geleden Youp. En als je daar in 2017 weer naar gaat verwijzen wordt het een beetje zielig. Een ijsbeertje? Youp? Een ijsbeertje?? Echt?
‘Flikker toch op!!’ Echt, die ken ik nu wel.
Yoga knotje. Leenmatje. Manke kraanvogel.
Je zei het wel 4 keer Youp, maar het haalt het niet bij Bucklerlul.

Wees niet bang voor de stilte Youp. Ga genieten van je geld. Ga door met schrijven. Verzin een list.  Lul niet langer over de kroeg maar koop er een.
Kom ik een borrel bij de drinken.

Onderstaande tip aan jou vond ik overigens wel bijzonder grappig!

Youp tweet

© 2021 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑