Year2016

Geen Peil, mijn stem heb je

GeenPeil

Ja, ik vind wel wat van dingen. En nee, ik geloof niet meer in de politiek. Ik stem zelfs al een jaar of wat niet meer. Kotsmisselijk word ik er van. Politici lijken niet meer gedreven door idealen. Europa en de BV Nederland is alles wat nog belangrijk is. En de enkele partij die nog wel voor de verwezenlijking van idealen strijdt, strijdt niet voor idealen waarin ik mij herken.

Politici hebben geen boodschap aan mij. Politici kneden, vormen en verpakken de eigen boodschap op een manier waarvan zij verwachten dat het de meeste kiezers oplevert. Den Haag is een winkelcentrum waar voor iedere winkeltje de verkopers met luide stem aan het publiek gebakken lucht staan te verkopen. En als je koopt blijkt in de kleine lettertjes van de verkiezingsbeloften te staan dat je op geen enkele garantie kunt terugvallen.

De enorme populariteit van de PVV is voor mij tekenend voor die ontwikkeling. Hoe diep moet je wantrouwen zijn, hoe ernstig moet je geloof in de democratie zijn geschaad en hoe angstig moet je zijn voor het verlies van jouw baan, jouw buurt, jouw belangen, jouw veiligheid en jouw toekomst om te stemmen op een partij die geleid wordt door een dictatoriale man die alleen maar boos is en voor ieder probleem primair een schuldige aanwijst?

‘Populisme’, ook zo’n mooi woord. Kritiek op het huidige establishment is al snel ‘populisme’. Populisme is een ander woord geworden voor ‘domheid’. Tegenwoordig is volgens de politiek alles zo ingewikkeld geworden dat alleen politici nog snappen wat er mis is, wat er aan moet gebeuren en dat wij, het domme volk, het oplossen van die problemen ook vooral aan politici moeten overlaten. Populisme zegt volgens mij meer iets over de impopulariteit van het huidige politieke systeem dan over de domheid van het ‘gewone’ volk.

Ik ben lid geworden van Geen Peil. Daar heb ik een aantal redenen voor. De belangrijkste is wel dat ik een beweging wil ondersteunen die werkelijk iets nieuws bedacht heeft, Niet in idealen, niet in een mooi beschreven partijprogramma, niet in mooie beloftes. Nieuw is de gedachte dat je echt mee kunt doen door jouw vertegenwoordigers te vertellen wat jij wilt dat er gestemd wordt, in plaats dat zij jou breedsprakig uit proberen te leggen waarom er voor jou een bepaalde keuze is gemaakt.
Nieuw is ook de absolute transparantie die wordt betracht. En nieuw is ook de missie om transparant te maken wat er nu allemaal voor ons achter de Haagse muren verborgen blijft.
De politiek moet worden vernieuwd, en Geen Peil is eindelijk een stap in die richting.

Dus, Geen Peil is wel de oplossing? Geen Peil is wel te vertrouwen? Bij Geen Peil kun je je geen vraagtekens zetten?
Wel, ik heb zelf ook nog wel wat vragen. Maar vooralsnog geef ik Geen Peil het voordeel van de twijfel. Voor € 12 ben ik het komende jaar onderdeel van in ieder geval politiek het meest vernieuwende idee dat ik ken. Ik ben lid geworden en ga Geen Peil stemmen.

En ik voel mij in zekere zin aandeelhouder van een kansrijke startup.

De zon grijnst naar mij!

De zon grijnst

De wind giert als een wilde over het Friese land. Wolken dreigen met water. Zelfs in de Trekvaart koppen de golven. De honden rennen voor mij uit alsof in Bolsward de beloning wacht. Ik heb de handen in de zakken van mijn spijkerbroek. Onder mijn muts de TOP2000, Run The World (Girls) van Byoncé.
Het is 2e Kerstdag 2017.

Voor ik de deur uit liep vulde ik de slow cooker en las ik #MijnMoment van Tjarko Rikkerink. Het maakt dat ik terugdenk aan 2009. Na jaren tevergeefs duwen en trekken verkocht ik de inboedel, de klanten en het personeel van mijn bedrijf. Wat over bleef was een lege BV met een enorme schuld. Lastige jaren volgden. Een faillissement, dreigende banken en ziektewet. In 2013 een (niet terechte) claim van de ING. We zouden dat jaar, ter afsluiting van een financieel zware periode, met het gezin naar de USA. Een ruim jaar spaarden we voor die reis. Het spaargeld ging als een soort van depot in de aflossing van het Doorlopende Krediet. Dat scheelde veel rente op de aflossing. En week voor onze vakantie nagelde de ING ons als wanbetaler aan de wand van het BKR. Met trillende benen naar de lokale Rabobank. Fantastische mensen. Maakten het bedrag dat we nodig hadden over naar de betaalrekening en blokkeerde pas daarna verdere opnames.
Nog vier dagen en dan lossen we de laatste euro’s af. Vanaf januari 500 euro minder vaste lasten per maand.

Djeez.

Gisteren met mijn oudste dochter en jongste zoon op bezoek geweest bij mijn oudste zoon. Kerstpakket mee, en mee terug. Mocht niet. Geen eten. Wat wel mocht waren de kaarten en de brieven die in de doos zaten. Ook een brief van M. Hoewel ik toenemend moeite heb om mijn emoties te controleren huil ik eigenlijk nooit. Een traantje, een snik. Daar blijft het wel bij. Gisteren huilde ik echt. Niet van ellende, niet van verdriet, niet van vreugde. Meer uit besef. Ik heb weer vier kinderen. Ik heb een wereldvrouw, ik heb een wereldgezin.

George Michael is dood, Prince is dood, Bowie is dood, mijn broer is dood. De wereld staat in brand.
En met mij gaat het beter dan ooit!

Ik draai om bij Bolsward en loop terug naar Burgwerd. Halverwege de Trekvaart kom ik een dorpsgenoot tegen met zijn hond. Handen diep in de zakken, muts tot over de oren, neus in zijn kraag. Als we elkaar tot op een paar meter genaderd zijn trek ik de pluggen uit mijn oren, steek mijn hand uit, grijp de zijne en wens hem mooie dagen. Hij kijkt verbaast en lacht. Dit had hij niet zien aankomen, zo kent hij mij niet.

De wolken breken even open en de zon grijnst naar mij.
Speciaal naar mij.
En ik?
Ik grijns terug en geef de zon een knipoog.

Wij snappen elkaar. De zon en ik.

 

 

Je kunt niet je hart openstellen maar de deur gesloten houden

niets doen

Op de late avond van zondag 6 november krijg ik een telefoontje. Mijn jongere broer (54) is overleden. Na 40 jaar alcohol heeft zijn lichaam het opgegeven. Er komt geen advertentie, geen rouwkaart en geen dienst. Mijn ouders, zo’n beetje de enige mensen die nog contact met hem hadden konden het niet meer opbrengen. Ik had zelf al een jaar of 20 geen contact meer met hem. Rottig doodgaan noem ik dat.

Ik raak er door van slag. Niet zozeer omdat mijn broer overlijdt, dat zat er al jaren aan te komen. Het is meer het besef dat je heel eenzaam dood kunt gaan. Ook als je 3 broers hebt en je ouders nog leven. Dat je als ouder zo ver van je gevoel kunt raken dat je het niet meer opbrengt om je kinderen bij elkaar te roepen en als gezin waardig afscheid neemt van een lid van jouw gezin. Het grijpt me bij de keel en laat mij niet meer los.

Het is inmiddels bijna 8 (!) jaar geleden dat ik mijn eigen zoon voor het laatst zag. Het overlijden van mijn broer is een keiharde confrontatie met mijn gevoelens. Gevoelens van pijn, machteloosheid, boosheid en schuld. Ik ben mijzelf al een aantal jaren – opnieuw – voor de gek aan het houden. Ik maak mijzelf wijs dat ik ‘er vrede’ mee heb. Dat het een afgewogen keuze is. Dat het niet anders meer kon. Het is allemaal bullshit. Wat er in werkelijkheid gebeurd is dat ik het contact met mijn gevoel doorgeknipt heb. De dood van mijn broer is een waarschuwing.

Mijn zoon zit al weer een tijd in de gevangenis. Ik schrijf hem een brief. Daarna hebben we telefonisch contact. Hij klinkt ouder, volwassener. 32 Is hij alweer. Als ik op 13 november de bezoekruimte van de gevangenis binnenstap en mijn zoon zie herken ik heel even dat kleine jochie van 4 die door zijn vader wordt opgehaald voor het weekeinde. We praten 2 uur. Over van alles. Hij spreekt open over zijn gevoel. Ik ook. Het voelt goed. Sindsdien bezoek ik hem wekelijks.

Volgend jaar juli wordt de eerste gelegenheid dat hij vrij kan komen. Kan komen, want dat heeft nogal wat haken en ogen. Tijdens deze detentie (nu 30 maanden) heeft hij zich goed gedragen. Maar justitie, reclassering en hulpverlening hebben weinig tot geen vertrouwen in hem. Hij heeft geen adres, dus hij kan niet naar een meer open afdeling om bijvoorbeeld gefaseerd terug de maatschappij in te gaan. Dit betekent dat er nog wel een jaar bij kan komen. Hoe dan ook; zoals het nu lijkt staat hij vroeger of later weer buiten. Zonder begeleiding, zonder woonplek, zonder netwerk, zonder dagbesteding. Kansloos, in mijn ogen.

“Ik weet niet wat ik nu moet”, zeg ik tegen M. “Wat wil je?”, vraagt zij. Ik vertel dat ik mijn zoon wil helpen in ieder geval kans te maken op een ander bestaan. En dat het uiteraard helpt dat we weer contact hebben, maar dat ik het heel moeilijk vind om ‘toe te kijken’. Er moet zoveel gebeuren. Niet straks als hij vrij komt, maar veel eerder. Er liggen kansen. Hij is gemotiveerd. Hij is clean. Zijn gedrag is veranderd. Hij heeft geleerd. En er zijn uiteraard ook risico’s. Op een nieuwe terugval. Op nieuwe teleurstellingen en op nieuwe pijn. Eén ding weet ik zeker: als hij het alleen moet doen maakt hij weinig kans. Hij heeft iemand nodig. Hij heeft mij nodig. “Ik weet niet wat ik nu moet”, herhaal ik. “Ik kan het ook niet alleen. Niet zonder jou. Als ik echt wil helpen dan komt het opnieuw heel dichtbij. Ook bij jou, ook bij de kinderen.”

“Niets doen is geen optie”, zegt M.
We besluiten er vol voor te gaan, te beginnen met een inschrijving op ons adres.

Je kunt niet je hart openstellen maar de deur gesloten houden.

Is er leven na Facebook, Google en Bol.com?

privacy

Mensen zijn als lemmingen. We rennen als een dolle kudde richting de privacy afgrond. We doen dat zonder te weten waar we naartoe rennen. We vragen ons het niet eens af. We rennen allemaal in dezelfde richting omdat ‘iedereen’ rent. Mochten er al mensen zijn die ons wanhopig proberen te waarschuwen voor de naderende afgrond dan verpletteren we deze mensen. We hebben geen tijd om naar hen te luisteren. We moeten door. We kunnen niet zonder. We volgen de horde. Wij worden gestuurd.
En we laten ons willig sturen.

De wereld wordt kleiner, de onmacht van het individu groter

In vergelijking met zeg 100 jaar geleden is de wereld voor ons als individu vele malen kleiner geworden. De hoeveelheid informatie die we ter beschikking hebben vele malen groter. Onoverbrugbare afstanden bestaan niet meer. We zijn op ieder moment in staat live te volgen wat er aan de andere kant van de wereld gebeurd.
Wanneer je kijkt naar de invloed die we – als individu – op diezelfde wereld kunnen uitoefenen dan kun je niet anders concluderen dat die bijna nul is.
Zelfs de invloed die wij als individu hebben op onze directe leefomgeving is aan het verdampen. Het ‘individu’ telt niet. Alleen de massa heeft invloed. Voorbeeld? Denk aan de invloed van Europa op wet- en regelgeving in je eigen omgeving en hoe moeilijk het is om daar invloed op uit te oefenen.

De onstuitbare schaalvergroting

privacy

Bagels & Beans

Alles moet groter. Zelfs als het kleiner moet. We gaan niet meer naar Mc Donnalds (grote, ongezonde, lawaaiige vreetschuur), we kiezen voor Bagels & Beans (klein, gezond, gezellig, rustig). Maar die gezellige kleine Bagels & Beans met het hippe interieur is in wezen niet anders dan de Mc Donnalds. Het is een concept dat van stad naar stad, van land naar land gekopieerd wordt. Iedere stad waar je komt heeft een (of meer) Mc Donnalds, KFC, Starbucks en New York Pizza. En over een paar jaar een Bagels & Beans (nu 67 vestigingen).
Dit heeft gevolgen voor de keuzes die wij (kunnen) maken. Net als de lokale supermarkt zullen de restaurants niet verdwijnen. Echter, de buurtsuper werd Jumbo of Albert Heijn. En zo wordt dat gezellige koffietentje in het centrum een Bagels & Beans.

Wij bepalen als individu steeds minder bij wie we onze boodschappen doen of bij wie we onze bak koffie drinken. Alleen de massa heeft invloed op waar wij het ‘prettig’ vinden om boodschappen te doen of waar wij ‘gezellig’ onze kop koffie drinken. Onze keuze als individu wordt meer en meer beperkt tot dat wat die grote massa wil. Alternatieve keuzes verdwijnen, of worden in snel tempo een concept dat – opnieuw – de massa bedient.
Dit proces van schaalvergroting lijkt vooralsnog niet te stuiten

We geven steeds meer privacy op, en weten niet waarom

Eens, het fenomeen zoals hierboven beschreven maakt nog niet dat we onder een ‘dictatuur’ leven. Daarvoor kijken we beter naar onze digitale wereld. Google, Facebook maar ook vele andere internetbedrijven bepalen in steeds sterkere mate ons gedrag. Deze bedrijven weten alles van ons, simpelweg omdat we hen daar toestemming voor geven. We geven deze bedrijven toestemming om te volgen waar we zijn, met wie we contact hebben, waar, wanneer en van wat we foto’s maken, wie we berichten sturen, wat er in die berichten staat, wat we kopen, waar we wat kopen, hoeveel geld we waaraan uitgeven. En nog véél meer. Al die informatie geven wij weg omdat a) we de applicaties dan ‘gratis’ kunnen gebruiken en b) omdat we menen daardoor deze bedrijven ‘beter in staat te stellen het aanbod op ons af te stemmen’.
Ja, slaap lekker.
Heb je jezelf wel eens de vraag gesteld wat al die bedrijven met die informatie doen en waarvoor zij dat eigenlijk nodig hebben?
En vooral: WAT zij er allemaal mee kunnen en WAT dit betekent voor onze privacy?

Er zijn meerdere redenen waarom je dit als individu gevaarlijk zou mogen vinden. Ik noem er twee.

1: Alles wat je doet kan tegen je gebruikt worden
Ik heb geen geheimen.” Het is een veelgebruikt argument om de enorme druk op onze privacy door internet bedrijven te bagatelliseren. Het zou niet onverstandig zijn je te realiseren dat alle informatie die je op het Internet over jezelf prijsgeeft nooit meer verdwijnt. Anders gezegd: je hebt NU geen geheimen, maar de (politieke) situatie kan best zodanig veranderen dat je zou wensen dat je bepaalde zaken voor jezelf had gehouden. Er zijn voorbeelden van de gevolgen van een tweet of zoekopdrachten bij Google die verduidelijken dat dit niet een doemscenario is van mensen met een pessimistisch toekomstbeeld.

2: Vernauwing van het venster op de wereld
Wanneer Google op basis van massale parameters in combinatie met mijn eigen ‘gedragsgeschiedenis’ meent te weten WAT ik zoek dan bepaalt die zoekmachine dus ook welke zoekresultaten ik voorgeschoteld krijg. Handig, als je een paar schoenen zoekt. Immers; het aanbod is gigantisch. Maar hoe zit het met andere informatie die ik zoek? Vind ik dan nog de informatie die ik werkelijk zoek? Of heeft Google voor mij bepaald welke informatie voor mij het meest geschikt is?
Probeer het maar eens uit. Als jij en je partner of een vriend(in) allebei een eigen apparaat hebben vul dan eens bij Google dezelfde zoekterm in. Je zult zien dat de resultaten op die zoekterm voor jullie beiden significant anders kan zijn.
Een zoekterm in Google levert je dus geen ongefilterde zoekresultaten op en daarmee vernauwd jouw venster op de wereld. Het is ook naïef te denken dat Google je alles geeft wat gevonden kan worden. Waarom zou Google bepaalde informatie er niet bewust uitfilteren? Dat deed Google namelijk al eerder, onder druk van bijvoorbeeld de Nederlandse overheid.

Niet meedoen is niet langer een optie

privacyNee, niet meedoen is echt steeds minder een optie. Je moet bijna wel Internet gebruiken en je moet meer en meer je gegevens afstaan aan bedrijven of organisaties waarmee je via het Internet contact hebt. En niet alleen omdat ‘al je vrienden, familieleden, collega’s en andere relaties’ het gebruiken.
Simpel voorbeeldje: wij hebben een Sarista koffiemachine. Gewoon gekocht in de winkel. Nu zijn er nieuwe bonencontainers voor deze machines. Die van ons is versleten. Deze kun je dus alléén via Bol.com kopen. En zonder een het geven van je persoonlijke gegevens kun je bij Bol.com niets kopen.

Techniek is als tijd: het kent alleen een voorwaartse beweging

Techniek wordt niet eerder losgelaten dan dat het is vervangen voor nieuwere techniek. Daarbij, waar tijd alleen maar in onze beleving sneller gaat naarmate we ouder worden, de ontwikkeling van techniek gaat – gevoed door ontwikkelingen in diezelfde techniek – steeds sneller.
De eerste auto reed in 1885. Wanneer we kijken naar een auto in 1985, 100 jaar later, dan zien we wel technische vooruitgang, maar die is niet te vergelijken met de ontwikkelingen van de auto in de periode tussen 1985 en 2016.
Het internet begint eigenlijk pas in 1979 met de opkomst van Usenet, een soort elektronisch prikbord. Het verschil tussen Usenet uit 1979 en het huidige Internet is net zo groot als het maken van een kampvuur met een vuursteentje en je huis verwarmen middels een moderne CV ketel. En dat in nog geen 40 jaar.

Techniek kent geen weg terug. Internetbedrijven en bedrijven die internet gebruiken hebben de techniek om meer en meer van ons te weten te komen. Die ontwikkeling zal niet stoppen, geen bedrijf zal geen gebruik maken van mogelijkheden die de techniek biedt om zijn product aan de man te brengen. En zeg nou niet dat de politiek dat wel gaat regelen. Ook de politiek (denk aan de Patriot Act) maakt dankbaar gebruik van de technische mogelijkheden om ons te scannen, analyseren en eventueel te (ver)volgen. Wist je bijvoorbeeld dat ALLE telefoongesprekken tussen Amerikanen door de overheid worden opgenomen?

Het leven na Google, Facebook en Bol.com

privacyNiets is voor altijd. Wij mensen niet, bedrijven niet, organisaties niet en zelfs wereldmachten hebben geen eeuwig leven. En natuurlijk is er leven na Facebook, Google en Bol.com. Het is mijn stellige overtuiging dat er een generatie komt die niet bereid is om alles maar met iedereen te delen en die weer gaat hechten aan privacy. Misschien nog niet in de komende 10 jaar, maar die generatie komt.

De grote vraag voor mij is: hoe gaat dat er dan uitzien? Immers, de techniek doet geen stap terug en wordt ook niet buiten gebruik gesteld (tenzij een partij als IS aan de macht komt).
Kernwapens bijvoorbeeld worden tegenwoordig door ieder weldenkend mens afgewezen. Maar ze zijn nooit ‘uit de wereld geholpen’. De techniek om kernwapens te maken bestaat nu eenmaal, dus zijn er kernwapens. Al was het alleen maar omdat niemand het risico wil lopen zelf geen kernwapens te hebben terwijl die vijandige buurman ze wel heeft, of mogelijk heeft.

De poolkappen moeten niet alleen eerst smelten, waarschijnlijk gaat de massa de klimaatverandering pas serieus nemen wanneer het water over de dijken komt. Dus; als het te laat is.
Zal het ook zo gaan met het Internet en Privacy? Dat we pas inzien dat we onze hele ziel en zaligheid hebben weggegeven in ruil voor ‘gratis’ toepassingen op het moment dat het zich echt persoonlijk tegen ons keert en we tot de conclusie komen dat er geen weg meer terug is?

Kan een generatie die haar privacy terug wil die ook terug veroveren?
Of is het wellicht al te laat?

P.s. Ik begin dit stuk met ‘Mensen zijn als lemmingen’. Wist je dat het verhaal dat lemmingen zich massaal vanaf een klif in zee storten helemaal niet waar is?

 

Mannen Onder Elkaar

Mannen onder elkaar

Ziekmakend. Dat vinden niet alleen vrouwen wereldwijd. Nee, ook machtige en invloedrijke mannen sluiten met veel kabaal aan in de lange rij van mensen die walgend afstand nemen van wat Donald Trump, presidentskandidaat van de Verenigde Staten, er zoal uitkraamt. Hoe hypocriet is dat eigenlijk?

Natuurlijk. Donald Trump is een egocentrische, megalomane, narcistische, seksistische, tirannieke en vooral denigrerende mafkees. Donald Trump is een rijke snob die zijn minachting voor de mens in het algemeen en de vrouw in het bijzonder niet onder stoelen of banken steekt. Donald Trump is uitermate content met zichzelf en de macht die zijn vermogen hem brengt. Donald Trump kan vrouwen ‘bij hun kut grijpen‘, want hij is een ster.

Mannen + macht = misbruik. Is gelijk aan ja. Mannen in de kerk. Mannen in bedrijven of organisaties. Mannen in de politiek. Mannen en macht staan al zo lang als de geschiedenis wordt beschreven voor machtsmisbruik, corruptie, omkoping, seksuele intimidatie, zelfverrijking en een absolute minachting van de normen en waarden. Normen en waarden die vaak juist worden gepredikt door diezelfde mannen in machtsposities. Hoe grote de macht, des te groter vaak de schaal van het machtsmisbruik.

Handel, politiek, sport, religie, media, entertainment. Alles is in rap tempo geglobaliseerd.We hebben nog niet zo heel lang een financiële crisis achter de rug. Veroorzaakt door mannen met veel geld en veel macht bij wie de honger naar meer blijkbaar niet te bevredigen is. De FIFA rolt van schandaal naar schandaal. Machtige politici met een kwalijke geur? Ik hoef ze hier niet te noemen, je kent er vast zelf wel een paar. De kerk? Sportkampioenen, popsterren, artiesten? Machtige mannen in de bankenwereld, het vastgoed, de handel, de beurs? De wereld wordt kleiner, maar de macht van de mondiale ‘sterren’ daarmee evenredig veel groter.

Donald Trump doet zijn uitspraken af als ‘kleedkamerpraat’. Mannen onder elkaar zeg maar. Het werd alleen toevallig opgenomen. Hij zegt eigenlijk: “Zo praten wij mannen nu eenmaal over vrouwen.” Dat is dom, maar ik begrijp dat wel.

Want stel nou. Stel nou dat alle zakenpartners, werknemers, goede doelen, lagere en hogere overheden, banken, investeerders en al die andere mensen die Donald Trump nodig heeft om zijn zaken te doen in het verleden principieel op dit soort ‘mannen onder elkaar praat’ van Trump hadden gereageerd door zich van hem af te keren. Hoe had Donald Trump dan kunnen zijn waar hij nu is?
Voor de record: Donald Trump deed deze uitspraken meer dan 10 jaar geleden. En ik geloof nog niet voor een seconde dat dit een uitglijder van hem was. Dit is hoe de man is. Dit is hoe hij zaken doet. Dit is hoe Donald Trump communiceert.

De Donald Trump met die tot op het bod neerbuigende en seksistische attitude, met minachting voor ieder ander mens, met de wil om iedereen kapot te maken die hem dwars zit of anders denkt dan Donald Trump. Die Donald Trump is wel kandidaat voor het presidentschap van de Verenigde Staten van Amerika, nog altijd het machtigste land ter wereld.
Daar is hij niet gekomen zonder steun van andere machtige mannen.
Mannen waarmee deze Donald Trump niet anders gecommuniceerd zal hebben dan met Billy Bush, de radiopresentator waartegen hij de beruchte uitspraken deed.

Ik vrees met grote vreze dat het diezelfde machtige mannen zijn die nu hun afschuw uitspreken over Trump. Ik vrees ook dat die afschuw vaak hypocriet is.
Het is niet: dit mag je niet zeggen Donald Trump.
Het is meer: dit mag niet op een geluidsband staan als je president van Amerika wilt worden.

Wat mannen onder elkaar zeggen moet wel in de kleedkamer blijven.

 

© 2021 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑