Monthjanuari 2015

Bellen met het Toegang Centrum voor Hemel en Hel

72-maagden

‘U bent verbonden met het TCHH, het Toegang Centrum voor Hemel en Hel. Om u beter van dienst te kunnen zijn laten wij u nu een keuzemenu horen. In verband met onze interne kwaliteitsprocedures kan het gesprek worden opgenomen. U kunt na het gesprek worden gebeld door een van onze interne kwaliteitsmedewerkers. Dan volgt nu het keuzemenu.’

‘Wilt u naar de hemel, toets 1. Wilt u naar de hel, toets 2. Voor alle overige vragen toets 3.’

‘Uw keuze was 1. U wilt naar de hemel. Bent u Joods, toets 1. Bent u christen, toets 2. Bent u moslim, toets 3. Bent u Hindoe, toets 4. Bent u katholiek, toets 5. Bent u er van overtuigd dat uw overtuiging geen keuze is, toets dan 9.’

‘Uw keuze was 3. U bent moslim. Bent u reeds overleden, toets 1. Gaat u binnenkort overlijden, toets 2. Heeft u andere vragen, toets 3.’

‘Uw keuze was 1. U bent reeds overleden. Bent u overleden aan een ziekte, toets 1. Bent u overleden aan een ongeval, toets 2. Bent u overleden aan ouderdom, toets 3. Bent u overleden in de jihad, toets 4.’

‘Uw keuze was 4. U bent overleden in de Jihad. Bent u overleden als gevolg van een aanslag door mede jihadisten, toets 1. Bent u overleden door toedoen van een ongelovige, toets 2. Bent u overleden als gevolg van een zelfmoordaanslag, toets 3.’

‘Uw keuze was 3. U bent overleden na een zelfmoordaanslag. Wilt u aanspraak maken op uw 72 maagden, toets 1. Heeft u andere vragen, toets 2.’

‘Uw keuze was 1. U wilt aanspraak maken op uw 72 maagden. U wordt nu doorverbonden met het maagdenhuis.’

‘U spreekt met het maagdenhuis. Op dit moment zijn al onze maagden bezet. Er zijn nog 4.541 zelfmoord jihadisten voor u. Vanwege extreme drukte raden wij u aan een andere keer terug te bellen. De verbinding wordt nu automatisch verbroken.’

J’avoue: #JenesuispasCharlie (Ik beken: Ik ben niet Charlie)

Rutte spreekt bij demonstratie tegen aanslag Parijs

De hashtag #JeSuisCharlie heb ik de afgelopen dagen niet gebruikt. Niet omdat ik niet sympathiseer. Het zou voelen alsof mijzelf een t-shirt aan zou meten met de tekst: ‘Ik overleefde de aanslag op de Twin Towers!’. Ik bedoel, op zich klopt dat wel, maar ik zat in Alkmaar ten tijde van de aanslag, dus zo’n prestatie was dat niet. Ik wil mij #JeSuisCharlie niet aanmatigen. Dat doet geen recht aan Charlie Hebdo. Het doet geen recht aan de cartoonisten, het doet geen recht aan de redactie. Het doet geen recht aan de slachtoffers. Ik ben namelijk niet zo’n held geweest.

Ik ben een van die mensen die zich in de afgelopen jaren de volledige vrijheid van meningsuiting had, maar hem niet benutte. Ik werd niet bedreigd, ik werd niet gecensureerd. Sterker nog, ik publiceer hier nog niet eens onder mijn echte naam. Ik verschuil mij al op voorhand. ‘Ce n’était pas moi, ce était Berend Quêst!’ Ik ben te laf geweest om mij nu te verbinden aan een statement als #JeSuisCharlie.

Er zijn in de afgelopen jaren talloze momenten geweest, privé, op het werk of op sociale media dat ik iets anders dacht dan dat ik schreef of vertelde. Of dat ik iets opschreef en het niet publiceerde. Nuance als schuilnaam voor zelfcensuur. Ik ben mijzelf gaan wijsmaken dat vrijheid van meningsuiting grenzen heeft. Dat het allemaal wel wat minder mag. Ik ben de weelde van de vrijheid waarin ik leef voor lief gaan nemen. Ik ben vergeten waar het vandaan komt, welke strijd er is geleverd om de vrijheden waarin ik leef te verwerven.

En het ergste is niet dat ik mijzelf censureer. Veel gevaarlijker is dat in mijn hoofd ook gedachten vorm krijgen die in geen andere richting wijzen dan het beperken van de vrijheid van meningsuiting van anderen. ‘Tja, dus jij wordt bedreigd huh? Misschien had je ook iets minder …’ De confrontatie met deze gedachten in het licht van de gebeurtenissen van de afgelopen dagen is ziekmakend.

Fuck!

Nuance als (zelf)censuur is een kwaadaardig kankergezwel. De aanslagen in Parijs zijn als misselijk makende, maar genezende chemotherapie. De vrijheid van meningsuiting vraagt geen nuance, kent geen grenzen en is absoluut. Iedere censuur – al is dat zelfcensuur – is voedingsbodem voor gekken, dwazen, idioten, fundamentalisten, extremisten, politici, bazen, echtgenoten, kinderen, boeren en burgers om meer censuur te willen zaaien. Iedere beperking van de vrijheid van meningsuiting toont de noodzaak aan van het recht op die vrijheid. Iedere aanval, aanslag of moord op de vrijheid van meningsuiting geeft niet alleen aanleiding om de vrijheid van meningsuiting te onderschrijven, maar vooral ook de plicht om deze vrijheid te gebruiken.

Je ne suis pas Charlie, maar het wordt wel tijd dat ik het ga proberen te worden.

O ja, en lees vooral ook eens dit blog van Oud Zeikwijf.

De bevrijding van Frank van den Bleeken

frank van den bleeken

Frank van den Bleeken is 51 jaar, en zijn 52e verjaardag gaat hij niet vieren. Op 9 januari krijgt hij een spuitje. Een spuitje, zoals een vals bijtende hond een spuitje krijgt. Hij heeft er zelf om gevraagd. Letterlijk en figuurlijk.

Frank is verknipt. Zijn vader was een agressieve, drinkende mishandelaar. Frank werd al vroeg seksueel misbruikt. Als twintiger werd hij van slachtoffer dader. Frank van den Bleeken verkrachtte een aantal vrouwen. Hij werd veroordeeld. Tijdens een proefverlof in 1989 verkrachtte en vermoorde hij de de 19-jarige Christiane Remacle. Sindsdien zit hij vast. Hij komt niet meer vrij, hij wil ook niet meer vrijkomen. Hij is psychisch ziek, zal niet genezen en acht zichzelf een gevaar voor de maatschappij. Frank wil euthanasie. Al een jaar of 10. En hij krijgt het. Vrijdag 9 januari 2015 gaat de stekker er uit, om het plat te zeggen.

Ethici, juristen, psychiaters, artsen en filosofen hebben zich lang over de euthanasiewens van Frank van den Bleeken gebogen. Wil Frank dood vanwege zijn ondragelijk lijden onder zijn psychische ziekte, of wil Frank dood omdat de omstandigheden waarin hij leeft – de gevangenisstraf – veroorzaakt door zijn daden welke weer zijn verbonden aan zijn psychische ziekte zo uitzichtloos zijn?
Volgens mij is het ene niet los te zien van het andere.
Frank leeft in een context, de context is het leven van Frank.

De vraag of België wel de juiste zorg biedt aan psychisch zieke gedetineerden speelt ook. Het Europese hof vindt in ieder geval van niet. Frank is psychisch ziek, hierdoor is hij een gevaar voor de maatschappij. Hij wordt vervolgens opgesloten, maar een behandeling tegen zijn ziekte krijgt hij niet. Ook dat maakt de situatie uitzichtloos. De Volkskrant noemt zijn zus het een ‘blamage voor het systeem‘.

Dan is er nog de publieke opinie. Veel mensen lijken van mening te zijn dat euthanasie maar een gemakkelijke ontsnapping is voor Frank van den Bleeken.

In Panorama zegt Frank van den Bleeken: “Wat ik ook gedaan heb, ik blijf een mens.” Het leven in de gevangenis, zonder behandeling, zonder uitzicht op terugkeer in de maatschappij en zonder uitzicht op verbetering van zijn psychische toestand is voor Frank uitzichtloos, hopeloos, zinloos en ondragelijk. Onmenselijk. En dus wil hij liever nu dood, dan nog langer wachten tot de dood hem eindelijk bevrijdt.

Ik kan daar respect voor opbrengen.

Dag ‘Vrienden’, Dag Facebook!

stop-facebook

Nee, ik stop niet met Facebook om privacy redenen, al vind ik dat wel een legitieme reden om met Facebook te stoppen. Ik stop ook niet met Facebook omdat het mij te veel tijd kost. Eerlijk gezegd kost Facebook mij nauwelijks tijd. Het kost mij wel energie trouwens, energie om er geen tijd in te stoppen wanneer het dashboard van mijn laptop, mijn tablet of mijn telefoon weer eens schreeuwt dat Facebook vrienden aandacht van mij willen. Ik stop ook niet met Facebook omdat ik niet genoeg ‘vrienden’ op Facebook heb. Het is eerder andersom; ik heb in werkelijkheid nauwelijks vrienden, en daar voel ik mij prima bij. Op Facebook heb ik 550 ‘vrienden’, maar als ik er meer dan 20 persoonlijk ken is het veel.

Heb ik dan geen familie? Jawel, maar kijk, Berend Quest heeft een Facebook account. En – nog even voor de helderheid – Berend Quest heeft geen familie. (Dat is trouwens een ander dingetje en ook een reden om met Facebook te stoppen. Hoe weet je nu dat degene op Facebook is wie hij/zij pretendeert te zijn? Facebook accounts zijn echte mensen? Echt niet, wederom: Berend Quest heeft (al jaren) een account.)

Die 550 ‘vrienden’ van mij plaatsen foto’s, zijn jarig, gaan trouwen, scheiden, krijgen kanker, gaan dood en baren baby’s. En, I Just Don’t Give A Fuck. Echt niet. Ik ken die mensen niet en waar ik absoluut van af wil is het gevoel dat ik iets moet met al die zieken, jarigen, overledenen, treurenden en nazaten. Dat gevoel overvalt mij namelijk soms; het zijn immers mijn ‘vrienden’. Andersom geldt dat trouwens net zo hard: als mensen mij van alles toewensen via Facebook dan brengt mij dat geen vrolijkheid. Ik heb – anders dan op mijn blog of via Twitter – het gevoel dat ik ik iedere keer moet aangeven dat ik het ‘leuk’ vind dat iemand mijn bericht, blog of foto ‘leuk’ vindt. En ik vind het helemaal niet leuk. Als ik ‘gelikt’ wil worden dan ga ik op de bank liggen en roep ik mijn hond.

‘Maar waarom heb je dan een Facebook account aangemaakt?’
Een terechte vraag. Ik maakte ooit een Facebook account aan om dezelfde reden waarom ik een Twitter account aanmaakte: Ik was nieuwsgierig. Ik heb mij met Twitter een lange periode enorm vermaakt (dat is de laatste tijd wat minder), maar ik houd nog even vol. Facebook heeft mij eigenlijk nooit echt geïnteresseerd. Wel als fenomeen, maar niet op de inhoud.

Als je dit allemaal maar stompzinnige redenen vindt om met Facebook te stoppen dan snap ik dat. Betere redenen staan hier beschreven door @TimMaurer, of hier door Robin Nieuwhof of hier door Renee Jacques. Opmerkelijk detail: het artikel van Jacques werd 14605 keer gedeeld op Facebook en door 64000 ‘leuk’ gevonden.

Zij houdt mij bij elkaar

marianne-arno-2015

Zij heeft niets met streven naar successen
Geluk voor haar is een simpel kopje thee
Niet in de storm, op zoek naar levenslessen
Voor de wind maakt zij een wandeling aan zee

Zij leeft het leven niet om van te leren
Maar om te leven van de lessen die je leert
Zelfs de hemel kan haar niet doen bekeren
Want zij gelooft niet in een dood die je vereert

Het zit voor haar in hele kleine dingen
Een enkel woord, een simpel klein gebaar
Als haar ogen zwijgend liedjes zingen
Weet ik het zeker; zij houdt mij bij elkaar

Alleen zij kan zeggen, wat ik niet wil horen
Zij is de spiegel op mijn allerslechtste dag
Maar als ik val, van mijn ivoren toren
Reikt zij haar hand en geeft haar allerliefste lach

Houd mij vast, trek me dicht tegen je aan
Fluister zacht, dat je me nooit zult laten gaan
Weet mijn lief, dat ik zielsveel van je hou
Ook op die momenten dat ik je niet lijk te verstaan

Het zit voor haar in hele kleine dingen
Een enkel woord, een simpel klein gebaar
Als haar ogen zwijgend liedjes zingen
Weet ik het zeker; zij houdt mij bij elkaar

© 2021 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑