Schiphol, 3.30 uur

chair

Schiphol, half vier in de ochtend. Half vier, want we vliegen om kwart over zes en je kunt maar op tijd zijn. Om haf vijf zijn we door de bagage en paspoorten. Want we hadden immers alles online ingecheckt. Alleen de rest voor ons blijkbaar niet. Koffie dan maar, van Starbucks. Ongelofelijk hoeveel mensen ’s morgens om half vijf helemaal naar Schiphol rijden om koffie te halen bij Starbucks. Zoon B. is moe, dochter M. is niet moe, dochter Floor is altijd al moe, maar nu nog nooit zo moe geweest. M. is als gewoonlijk de kalmte zelf. Ik luister naar jonge mensen die een zuipvakantie tegemoet gaan, zo vertellen zij elkaar trots. Of ze later een biertje nemen, of nu maar meteen. Het wordt meteen. Ik ben niet jaloers. Ik zie dit gedrag tegenwoordig als een wat hopeloze vrijheid. Het kan, dus het mag en dus het moet. Nog een uur, dan gaan we aan boord voor de eerste vlucht. Naar Lissabon. Van Lissabon om 10 uur richting Miami. En daar dan om kwart over drie ’s middags aankomen, na 11 uur vliegen. Mooi dat tijdsverschil. Het vertraagt je vakantie. De eerste dagen duren langer, want de bioklok staat nog in Nederland. Ik ben gelukkig. Anders dan anders was ik mij de afgelopen weken uitermate bewust van alle ongelukjes die deze vakantie zouden kunnen dwarsbomen. Iedere keer als een van de kinderen wegfietste riep ik ze weer na – zoals in de kleutertijd: RIJ VOORZICHTIG!! Dat bewuste, dat alerte is lastig en geeft stress. Maar het geeft ook een enorm besef van het geluk dat je hebt als je kinderen en je geliefde iedere dag weer heel thuiskomen. Deze vakantie heeft mij al zoveel gegeven, ik heb er eigenlijk niets meer te scoren. We hebben de droom gedeeld, we hebben de ideeën gedeeld, we hebben het sparen en het wachten gedeeld. Nu gaan we uiteraard mooie plaatsen bezoeken, leuke dingen doen en avonturen beleven. Maar het bewustzijn van mijn eigen geluk heb ik in jaren niet zo beleefd. De komende drie weken is slechts een bonus.
Een fantastische bonus, dat wel.

Op de foto de schommelstoel waarin ik nu zit in Palm Beach.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Tags

1 reactie

Zeg het maar!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.