Van pesten ga je niet dood

Een golf van ontzetting – laat ik het zo noemen – gaat door het land.
Een jongen van 20 maakt een eind aan zijn leven omdat hij het treiteren, pesten, belagen en beschimpen niet langer verdragen kon.
Dat hij het pesten niet meer kon verdragen schreef hij in een afscheidsbrief.
Maar was dat alles?

Heeft louter het pesten deze jongen de dood ingejaagd?
Het gaat er bij mij niet zo maar in. Het roept bij mij veel te veel vragen op om dit aan te nemen.
Was er niemand die deze jongen in vertrouwen kon nemen?
Was er niemand die het zag gebeuren?
Was dit alles wat er in deze jongen zijn leven mis ging?
Hoe was het met zijn sociale omgeving, zijn geestelijke gezondheid, zijn ontwikkeling, zijn kansen, zijn school of werk, of het gezin waar hij uit kwam?
Was er dan helemaal niemand die deze jongen kon helpen?

Pesten lijkt wel een soort van primitieve drift in mensen.
Niet alleen kinderen en jongeren pesten, ook volwassenen pesten en treiteren buren, collega’s of familieleden tot die er letterlijk ziek van zijn.
Ik heb oude van dagen meegemaakt die collectief het leven van een medebewoner door pesterijen, kwaadsprekerij en het simpelweg negeren zo onmogelijk maakten dat het arme mens besloot te verhuizen uit het bejaardenhuis. En waarom?
Niemand wist het, niemand had een reden en iedereen deed mee.

Zet een grotere groep mensen een tijd bij elkaar en er ontstaat een hiërarchie die niet veel onderdoet dan die van een kippenhok. Er staat een haan op, er komen volgers en verbaas je niet als er na verloop van tijd een van de groepsleden de pisang is en massaal door de rest kaalgepikt wordt.
Pesten zie je op de school van je kinderen, je ziet het bij de sportvereniging, je ziet het op je werk en je ziet het in de buurt of op de galerij waar je woont.

Pesten is wat mij betreft net zo fout, en misschien net zo onuitroeibaar, als discrimineren.
Ik vind ook dat er in Nederland voldoende mogelijkheden zijn om hulp en ondersteuning te krijgen wanneer je het slachtoffer bent van pesterijen. Zeker wanneer dit zulke vormen aanneemt dat het je leven totaal verziekt.
Die hulp kan je zoeken, die kan je worden aangeboden en je kan er toe worden geleid.

Ik wil daarmee niet zeggen dat je dus niet hoeft te lijden onder pesten, maar dat het zulke extreme vormen aanneemt dat je als 20-jarige geen andere uitweg ziet dan de dood?
In mijn ogen is er dan meer aan de hand.
Ofwel de sociale omgeving faalt, ofwel de hulpverlening faalt ofwel het pesten was een onderdeel van veel meer problemen waar deze jongen onder leed.
Een combinatie van deze factoren kan uiteraard ook.

Maar van pesten alleen ga je in mijn beleven niet dood.
Dan zouden de slachtoffers niet meer te tellen zijn.

6 Reacties

  1. Dat is waar. Maar de sociale omgeving, dat zijn wij. En ik kan je uit ervaring vertellen dat die hele sociale omgeving zich terugtrekt achter een muur als er ingegrepen had moeten worden. Ontkenning, in de steek laten, alleen laten staan, niet mee bemoeien. Dat is wat de sociale omgeving doet.
    Pesten kan iemand zwaar depressief maken met alle gevolgen van dien. Ook zelfmoord kan daar het gevolg van zijn.
    Nee, van pesten alleen ga je niet dood. Maar het kan wel de lucifer zijn die het vuurwerk aansteekt. Want vuurwerk gaat uit zichzelf niet af. Daar heb je een lucifer voor nodig. Wat is dan de oorzaak van de ontploffing? De lucifer of het vuurwerk?
    Ook dit, het roepen dat er vast wel meer aan de hand geweest is, is wat de sociale omgeving doet. Maar of dat waar is weten we niet. Maar het is wel een fijn gevoel want dan weten we tenminste zeker dat wij het niet hadden kunnen voorkomen. Dat wij geen schuld hebben. Want dat wil de sociale omgeving graag horen.

    • Laten we vooral niet vergeten dat er ook heel veel mensen goed geholpen worden waar het gaat om pesten. Daar ken ik ook de voorbeelden van.
      En gelukkig maar, anders waren de rampen niet te overzien.

  2. Mooi en goed stuk, Berend.

    Tuurlijk, er is vast meer aan de hand geweest dan pesten. Toch moet je niet onderschatten wat de gevolgen voor een kind kunnen zijn van voortdurend gepest, geziekt en belaagd worden, soms zelfs fysiek en mentaal mishandeld worden, de voortdurende angst, het stelselmatig buitengesloten worden. Het doet iets met je zelfbeeld en je vertrouwen in de mensheid, terwijl je nog maar zo jong bent.
    Ook denk ik dat je de ouders tekort doet door te suggereren dat de sociale omgeving gefaald heeft. Ik geloof dat ouders er echt alles aan doen om hun kind te helpen en te beschermen in zo’n situatie. Soms kun je er gewoon niet tegenop. Pesten gaat soms heel stiekem en begeeft zich vaak heel subtiel op de grens van wat-kan-wel en wat-kan-niet? Maar het wat-kan-wel kan na tien keer ook een wat-kan-niet worden. Daarbij schamen kinderen zich er soms zo voor dat ze het schrikbarend goed verborgen kunnen houden voor hun ouders.

    Pesten zit in de mens, het is eeuwenlang onderdeel geweest van onze instincten en overlevingsdrang. Maar door de eeuwen heen zijn we inmiddels zo ver geëvolueerd dat ik vind dat we deze instincten ook maar eens moeten leren onderdrukken, met z’n allen. Als echte beschaafde mensen.

    • Ik stel nergens dat de sociale omgeving gefaald heeft. Ik stel dat ALS pesten echt de enige reden was voor een jongen van 20 om zich van het leven te benemen er ergens anders ook iets mis gegaan moet zijn. Een onderdeel daarvan kan het sociale systeem zijn.

      Draai het eens om:
      Een jongen van 20, uit een warm nest, met een gedegen sociale kring, met een goede baan of opleiding, een jongen in de bloei van zijn leven, een jongen kortom die geen andere problemen heeft dan dat hij door een aantal individuen en binnen een deel van zijn bestaat getreiterd wordt suïcideert zich.
      Klinkt dat aannemelijk?

      Treiteren en pesten overkomt met name de kwetsbaren.
      Dat je door pesten en treiteren tot wanhoop gedreven kan worden weet ik echt al te goed.
      Dat het je tot een daad als suïcide kan drijven, begrijp ik ook en kan ik mij voorstellen.
      Het kan de druppel zijn die de emmer doet overlopen in een complex, moeizaam bestaan.

      Dat deze kwetsbare jongen alleen last had van pesten durf in te betwijfelen.
      Daarmee doe ik niets af aan de tragiek, de kwetsbaarheid van mensen, het vergif dat pesten heet of de intenties van mensen uit de omgeving.

      Mijn reactie is primair ingegeven door de berichten die ik lees in sociale media dat ALLEEN pesten tot deze suïcide heeft geleid.
      Dat vind ik te simpel.

  3. Ik vind dat je hier pas over kan praten, wanneer je zelf gepest bent. Tuurlijk zijn er mensen die hij in vertrouwen kon nemen. En geloof mij, ouders doen alles voor hun kind! Maar wat kun je er tegen doen? praten.. maar uiteindelijk moet die jongen toch weer naar school, Wat heb je verder aan hulp en ondersteuning? Het pesten houdt daar niet mee op, het enige wat je ervan kunt leren, is meer zelfvertrouwen te ontwikkelen.. In jou ogen was er meer aan de hand, maar dat kun jij niet met zekerheid zeggen. Ik vind het een faal dat je nu beweert, dat het aan de sociale contacten gelegen heeft. Je moet niet onderschatten wat voor gevolgen dit voor een kind kan hebben. Het is niet 1 pester, maar een hele klas, of sportclub. Jij vind het te simpel. Uit jou verhaal op te merken, heb jij niet het hele correcte beeld van pesten voor je.. Wanneer je dag in dag uit uitgescholden, vernederd, buitengesloten en geslagen word, nagezeten en je klasgenootjes bang worden voor de pesters, en uit angst ook maar mee gaan doen. Je hebt geen tot weinig vrienden. Die mensen zien helaas geen andere uitweg. Mensen kunnen echt ontzettend ver gaan met het kapot maken van hun medemens, onderschat dat niet.

  4. Jollanda kooistra

    24 januari 2013 op 12:50

    Lees eens: Ziek word ik van dat pesten…en Begin bij jezelf… http://www.mynnijlibben.nl En er zijn veel meer zelfdodingen onder jongeren dan bekent! @jollandah

Zeg het maar!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.