Ik zucht.
Twee grote ogen kijken mij aan, ze komen net boven de rand van het ledikant uit.
‘Nee’, zegt ze beslist. En als zij nee zegt, dan is het nee.
Ik mag nog niet weg, ik leg haar weer neer, geef een kusje en ga verder met het lezen van de krant. Op de grond, naast het ledikant.
Een kwartier later slaapt ze en kan ik gaan.

‘Ik eet geen vlees meer’, zegt ze. Ze is dan zes.
En ze eet ook geen vlees meer. Niet dramatisch fanatiek, niet met veel commentaar op ons, die wel vlees eten. Gewoon, zij eet geen vlees meer.
Het is alweer een jaar negen geleden.

‘VMBO-GT’, zegt de Cito toets.
‘Havo’, zegt zij.
En het wordt HAVO. En het blijft HAVO. Nu al weer drie jaar.
Niet dat het gemakkelijk gaat. Vele uren huiswerk, regelmatig het niet snappen en met regelmaat de handen in het haar.
Maar ze ging voor HAVO en zij doet HAVO.
Niet één jaar, maar alle jaren.

´Ik wil een tattoo´, zegt zij.
En ze krijgt een tattoo.
Omdat ze vijftien wordt.
En dat niet iedereen het daar mee eens is, dat snappen wij.
Maar wij kennen haar.