Monthfebruari 2012

De ontmoeting

“Man, man, man”, sprak hij tegen zijn spiegelbeeld. Zachtjes, fluisterend bijna. Alsof iemand hem zou kunnen horen in het verder lege huis. Hij zuchtte, bekeek zichzelf nogmaals en vroeg hardop:”Dus je gaat?”
Natuurlijk zou hij gaan, die vraag hoefde hij zich helemaal niet te stellen. Ondanks de zekerheid van de teleurstelling, ondanks de volkomen zinloosheid van deze actie. Hij kon simpelweg aan de spanning, de hunkering en erotische verleiding die zich in de laatste weken had opgebouwd geen weerstand bieden. Hij kon niet anders, hij moest wel.
De beklemming om zijn buik maakte hem bijna misselijk. Hij voelde zich als voor een sollicitatiegesprek. Een sollicitatie waarvoor hij zijn hele cv bij elkaar gelogen had. Zijn verstand zei hem dat hij het hierbij zou moeten laten. Maar ergens, diep van binnen gloeide hoop. Stel nou dat?

Iedereen doet zich toch beter voor bij het zoeken naar een partner? Wie gaat nu van zichzelf zeggen dat hij eigenlijk 10 kilo te zwaar is? Of dat je haargrens wel erg ver opgetrokken is? Hij had toch een HBO opleiding gedaan? Hij had toch een goede baan gehad? En dat hij nu even zonder zat, nou ja, dat kan toch iedereen gebeuren? Hij zuchtte opnieuw. Dat verhaal dat hij weduwnaar was en dat zijn vrouw aan kanker was overleden, dat was lastiger.

“Man, man, man”, zei hij opnieuw. Nu luid en duidelijk.
Daarna veegde hij de laatste restjes scheerschuim van zijn wangen, deed een luchtje op en begon zich aan te kleden. Even, op het moment dat hij de nieuwe onderbroek die hij de dag daarvoor had aangeschaft over zijn knieën trok voelde hij zich zo volkomen belachelijk en ongeloofwaardig dat hij zich op zijn bed wilde storten, de dekens over hem heen wilde trekken om de rest van de dag in schaamte door te brengen.
Een kwartier later stapte hij in de auto en reed richting het centrum van Amsterdam.

Met trillende vingers typte zij een groet onder haar bericht. De muis zweefde boven de knop ‘verzenden’. Ze twijfelde. Natuurlijk wilde zij wel. Het waren spannende weken geweest. Iedere avond opnieuw de vraag of hij online zou zijn. Iedere avond de opluchting als hij zich aankondigde. In de afgelopen weken was hij haar onbekende prins op het witte paard geworden. Groot, mooi, slank en sterk. Krachtig en toch kwetsbaar. Hij had haar begrepen, en zij had hem begrepen. Het contact was warm, spannend en sensueel. Zijn zinnen lazen als een roman. Hij had haar verleid tot ontboezemingen. Bij hem, zo voelde zij het, kon zij zich geven. Aan hem kon zij zich toevertrouwen.

Ze stond op en zette koffie. “Laat het gaan en stop hier mee”, dacht ze hardop. Ze wist dat ze te ver was gegaan. Dat zij een beeld van zichzelf had gegeven dat niet klopte. Een beeld dat verkeerde verwachtingen schepte. Niet dat ze ook maar iets had verteld wat niet aansloot bij haar gevoel, maar het was allemaal net een beetje mooier dan de werkelijkheid. Ze had het beeld aangepast aan wat zij dacht dat hij wilde horen en aan wat zij graag zou willen zijn.

Ze keek rond in haar appartement. Het was een mooi appartement, ruim en stijlvol ingericht. Alles had een plek, en alles stond en hing op precies de juiste plek. Alles was perfect. En toch haatte zij juist dat. Haar hele appartement schreeuwde om leven. Haar leven schreeuwde om liefde. Vrijen, op het kleed voor de haard. In elkaar verstrengeld hangen op de bank, samen luisteren naar de laatste van Adele. Een bijzettafeltje met wijn en kaas. De kaarsjes aan. Het licht gedimd. Iemand die het geluid van de magnetron zou vervangen door de geur van verse kruiden.
Hoe vaak had zij in gedachten hem al niet in de keuken zien staan? Hoe vaak had zij al niet gefantaseerd dat hij haar kuste terwijl de biefstuk in folie stond na te garen, en in haar oor fluisterde dat hij na de biefstuk nog een bijzonder lekker toetje had?
Zij had zich gedragen als in een sprookje, en ze was in haar eigen sprookjes gaan geloven.
“Je moet dit niet willen Suzanne, je gaat hem teleurstellen en je gaat jezelf pijn doen.” Nog voor ze de woorden goed en wel uitgesproken had drukte ze op de knop en verzond haar bericht.

Lieve Ernst,
Ook ik wil niets liever dan jouw stem eindelijk horen, je ogen zien schitteren en jouw aanwezigheid voelen.
Maandag is goed, ik zal er om half drie zijn.

Tot dan! Liefs, Suzanne.

Het was nog geen half twee toen hij de restauratie van het centraal station binnenstapte. Het liefst had hij een borrel besteld om zijn zenuwen te kalmeren maar hij nam espresso macchiato. Hij nam plaats aan de tafel die het verst van de ingang verwijderd was en bladerde door een krant, zonder ook maar een woord te lezen.
Hij had toen hij binnenkwam haar al gezocht. Het kopje koffie trilde in zijn handen. Het voelde alsof iedereen naar hem keek. Iedere keer als de deur van het restaurant open zwaaide schrok hij, dook hij achter zijn krant en vervloekte zichzelf. Toen het bijna half drie was en hij zijn derde kop koffie bestelde was hij te nerveus om de krant nog in zijn handen te houden.
Echtparen, mannen met attaché koffers, vrouwen met kinderen en groepjes mannen en vrouwen. Hij had van alles zien komen en gaan, maar niet degene die hij zocht.

Het was half drie en Suzanne begon zich af te vragen wanneer de jongen van de bediening haar de vraag zou stellen of ze hier soms wilde gaan wonen. Je valt natuurlijk enorm op als je uren in een stationsrestauratie in je eentje koffie zit te drinken. Ze voelde zich ongemakkelijk. Hoe zij ook haar best had gedaan om een beetje aan het door haar zelf geschetste beeld te voldoen, ze wist dat ze niet leek op de Suzanne die zij in het digitale contact gecreëerd had.
Vanachter haar donkere glazen had zij iedereen in de afgelopen anderhalf uur zien komen en weer gaan. Alle mensen die nu in het restaurant zaten had zij binnen zien komen, niet een uitgezonderd. Niemand die er was toen zij binnenkwam zat er nu nog.
Logisch. Hier kwam je omdat je moest wachten op je volgende verbinding of, zoals de twee mannen aan de tafel links van haar, om iets te bespreken.
Het was bijna kwart voor drie en een vreemde mengeling van wanhoop en opluchting maakte zich van haar meester. Opluchting omdat het misschien toch niet tot een pijnlijke confrontatie zou komen. Wanhoop omdat ze niets liever wilde dan hem te ontmoeten.

Het was tien voor drie. Hij keek hoe de twee mannen rechts van hem de papieren opborgen en elkaar de hand gaven. Irritant vond hij dat. Mensen die opstaan, elkaar groeten en dan maar blijven staan ouwehoeren. Ga zitten en praat verder, of ga staan en ga weg. Zo dacht hij er over.
Hij was wat minder nerveus geworden. Voelde zich wat sterker. Blijkbaar had zij het niet aangedurfd. Al klinkt dat wat vreemd, het voelde toch een beetje als een overwinning.
Alsof hij haar ontmaskerd had, zonder zelf ontmaskerd te worden.

Vijf voor drie zag ze op de klok. Zij had al afgerekend en besloot te wachten tot drie uur. Daarna zou ze gaan. Ze zou haar account verwijderen en deze hele geschiedenis zo snel mogelijk vergeten. Wat een afgang. De praatjes, de lieve woorden en dan niet komen opdagen! Maar hoewel zij zich beledigd voelde was ze ook wel een beetje opgelucht. Alsof zij ternauwernood de dans was ontsprongen.

Het was drie uur. Hij stond op en liep naar de deur. Hij had de deur al in zijn hand toen hij bedacht dat hij de rekening nog niet betaald had. Hij draaide hij zich met een ruk om en botste pardoes tegen de vrouw die achter hem stond. De vrouw wankelde, deed een paar stappen terug en stootte zich aan een tafel.
“Sorry, mevrouw, sorry!”, stamelde hij. “Ik lette niet op, ik moet nog .. Heeft u zich bezeerd?” “Het geeft niet”, lachte de vrouw verlegen. “Niets aan de hand.”
Hij pakte haar tas van de grond, en reikte hem aan. “Alstublieft mevrouw, en nogmaals, het spijt me zeer.”
Suzanne glimlachte. Ze knikte vriendelijk toen de man de deur voor haar openhield en zei hem gedag.
Terwijl zij het perron opliep zakte de glimlach van haar gezicht. Zonder zich om te draaien liep ze weg en zei tegen zichzelf:”Misschien, Suzanne van de Brink, moet je eens proberen om uit dit soort ontmoetingen wat meer te halen!”

Voor hij de deur dicht liet gaan keek hij een moment naar de vrouw die van hem wegliep.
“Waarom vraag je nou niet of ze een kopje koffie wil?? Toe nou Ernst!!”
Terwijl hij zichzelf uitmaakte voor lafaard rekende hij af en reed naar huis.

EmoPorno

In 1967 was er voor het eerst een blote vrouw te zien op de Nederlandse televisie in het programma Hoepla!, van de VPRO. Het kostte de makers, onder wie Wim T. Schippers, hun baan.
Nu, in 2012, heb ik via mijn digitale Ziggo kanaal in het basispakket toegang tot porno. Voor een klein beetje extra kan ik daar nog een paar keiharde pornokanalen aan toevoegen.
Niemand die er nog om maalt.

Emoporno is voor mij begonnen in 1999, met Big Brother van John de Mol.
Big Brother had bij de start een vergelijkbaar effect als de eerste blote borst in 1967. Mensen die samen een tijd worden opgesloten, tegen elkaar worden uitgespeeld aan heftige emoties worden blootgesteld en dit alles voor het oog van de camera. 24 Uur per dag, 7 dagen per week.
Dit kon toch niet gezond zijn, en waarom willen mensen dit eigenlijk zien?

Inmiddels kijkt niemand meer op van programma’s waarbij emoties van mensen plat geëxploiteerd worden. Gezinnen met grote opvoedproblemen, mensen met bizarre medische aandoeningen, vrouwen die hun misbruikverleden wegvreten tot zij onder hun eigen gewicht bezwijken, mensen met psychiatrische stoornissen die maken dat zij hun huis volstapelen met smerig afval van de straat of mensen die zijn bezweken onder de verlokkingen van de Wehkamp en de MediaMarkt en zich huilend voor de camera overgeven aan de helpende handen van SBS en RTL.
Onvermogen, ellende en verdriet.
Het is nog slechts entertainment.

Porno leert ons niets over relaties, menselijke interactie, liefde of genegenheid. In porno is het hebben van seks de interactie. Volgens de porno wil iedere vrouw niets liever dan keihard geneukt worden, het liefst door een paar man tegelijk. Vrouwen zijn sletten die de hele dag met vriendinnen fantaseren hoe ze een man overmeesteren, van kleding ontdoen en heerlijk pijpen. Niet omdat mannen gepijpt willen worden, maar omdat vrouwen niets liever doen dan pijpen.

De emoporno staat net zo ver van de realiteit.
Verdriet is alleen verdriet wanneer je huilt voor de camera. Schaamte is alleen schaamte wanneer je uitgekleed met je zwaar verwaarloosde lichaam op een billboard staat. Onmacht is alleen nog onmacht wanneer wij zien dat je door je kinderen geslagen wordt.
Leed is alleen leed wanneer je huilend bij het graf van je kind staat.
Ellende is alleen ellende wanneer voor de camera’s de inboedel op de straat gezet wordt.
En dat alles georkestreerd in naar een climax oplopende blokjes van 15 minuten.

De nieuwe trend in emoporno op televisie is om mensen te laten zien in hun meest kwetsbare en hoogst emotionele momenten zonder dat zij zelf weten dat er gefilmd wordt. Op het Internet bestaat dit fenomeen al veel langer. Wie op Youtube rondkijkt kan beelden zien die zijn opgenomen door bewakingscamera’s of mensen die toevallig getuige waren van ongelukken, flaters, vechtpartijen, moorden, overvallen of wat je ook verder maar voor emotioneel aangrijpende gebeurtenissen kunt verzinnen.

Dat er nu een schok door het land is gegaan omdat een gerenommeerd (universitair) ziekenhuis zich in heeft gelaten met een commerciële zender en patiënten en bezoekers van de eerste hulp met verborgen camera’s zonder toestemming vooraf heeft gefilmd zal als je naar de geschiedenis kijkt – helaas – een tijdelijke verontwaardiging blijken te zijn.

Maar er is ook hoop.
De eerste blote borst op televisie heeft bakens verzet, maar heeft niet geleid tot een ‘algeheel moreel verval’. Er is bloot op televisie, maar voor harde porno moet je naar een apart kanaal.

Levensverzekering

Ik heb de levensverzekeringen afgekocht.
Waarom zou ik maandelijks forse bedragen blijven overmaken terwijl er een veel lucratievere manier is om mijn nabestaanden na mijn dood verzorgd achter te laten?
Ik heb mijn dood verkocht. In de vorm van televisierechten.

Mocht ik op straat een fatale hartklapper krijgen dan gaan de opnames van de reanimatiepogingen op straat naar het SBS programma ‘De dood ligt op straat’. In dit programma kun je live meegenieten van fatale ongelukken, hersenbloedingen en hartaanvallen die op straat plaatsvinden.
In het geval van een auto ongeluk zijn de rechten voor RTL7. Het nieuwe programma ‘Ingeblikt’ zal de uitzending verzorgen. Ik heb reeds een camera in mijn auto gemonteerd gekregen.
Mocht ik echter als voetganger worden overreden door een 30-ton’s vrachtwagen met oplegger dan zijn de rechten voor RTL4’s ‘Overeden, overleden’.
In het geval mijn doodsoorzaak onduidelijk is, dan is de live uitzending van de obductie te zien bij Veronica’s ‘Dr. Ben’s obductiekelder’.
Het meest profijtelijk wordt het wanneer ik een enge ziekte als Parkinson krijg. Dan is de diagnose en het verdere verloop van de ziekte voor BNN’s ‘Ik kan het schudden!’, gaat de euthanasie naar RTL8, het verwijderen van de hersenen en het daaropvolgende tot plakken snijden en prepareren door de Hersenstichting naar RTL5, de crematie naar RTL7 en de rouwverwerking door mijn gezin naar de EO.

Ik liep nog wel een risico wanneer ik langer dan 3 weken in coma mocht blijven.
Daar was namelijk niemand in geïnteresseerd.

Gelukkig heb ik een euthanasieverklaring.

Tienerlogica

Je bent 12. En je hebt al zak- en kleedgeld. En een bankpas.
Maar je bent 12, en een jongen.
Dus je bankpas gaat stuk, want die zit in je broekzak. Net als je telefoon die uit je zak valt.
En je computer is te traag, dus krijg je een nieuwe.
Met net een beetje te weinig geheugen.
Dat moet je zelf dan maar betalen, vinden je ouders.

Je nieuwe bankpas komt, papa helpt met uitzoeken van geheugen en je komt nog net een tientje te kort.
Dus zegt je moeder dat je even moet sparen.
Dat kun jij wel, als jongen van 12.

“Pap, heb jij 50 cent voor me?”
‘Waarvoor?”
“Voor soep op school.”
“Ik dacht dat jij weer een nieuwe bankpas had?”
“Ja, die heb ik ook.”
“Dan kun je toch zelf wel soep betalen?”
“Ja, duhh!! Ik moet toch sparen voor geheugen!?”

Kwaliteitsradio

Vrijdagmiddag, 17.03 uur. Een uurtje of 3 na het ongeluk.
“Goedemiddag, we hebben veel aandacht voor het ski-ongeluk van Prins Johan Friso, laten we even luisteren naar dit moment op de Oostenrijkse televisie.”
(Er begint nu een fragment van de Oostenrijkse televisie, dat wordt onderbroken door een Nederlandse stem die dwars door het Duits gesproken verhaal heen praat.)
“We gaan dus live naar de universiteitskliniek van Inssbruck.”
(Nu volgt de stem een mannelijke Oostenrijker, die driftig verslag doet)
“Er is dus een persconferentie. Onze informatie is dat het een verklaring zou zijn die gepland is van Koningin Beatrix, maar zij hebben het over een persconferentie. Maar goed, het is dus een persconferentie. Overigens het nieuws begint nu met het terugtreden van de Bondspresident Wulff. Die treedt terug, ik denk dat dus pas later de Oostenrijkse televisie naar de persconferentie over gaat. We zien nu inderdaad beelden van de Duitse Bundespresident. Goed, dat gaan we dan zo doen. Het klonk ehh, vandaag op de Oostenrijkse radio als volgt: (stilte). Die is er niet, dat is jammer, want we hadden een mooi fragment hoe het klonk op de Oostenrijkse radio. Maar desalniettemin, niet getreurd, we hebben altijd Wouter Meijer nog, onze correspondent. Wouter, want het is ook in Oostenrijk, we hoorden net live het televisiejournaal, het 5 uur journaal, groot nieuws.”
“Ja, het is ook in Oostenrijk groot nieuws. Ehhm, men weet natuurlijk daar dat verschillende leden van bijvoorbeeld het koningshuis, maar ook andere prominenten, in Oostenrijk komen skiën. Dus ook de beelden van Prins, eehh, koningin Beatrix, en ehmm de de de ehh prinsen en prinsessen die in Lech komen ehm, die ehh, worden dan uitgezonden, en nu is het natuurlijk ook groot nieuws. De burgemeester van Lech, ehh Ludwig Muxel is enigszins een soort woordvoerder, natuurlijk van zijn eigen gemeente want daar is’tie burgemeester van, maar ook een beetje voor de situatie op dit moment. Hij vertelde net op de Oostenrijkse radio net dat prins Friso is ehmm gevonden na 20 minuten onder de lawine, met trauma helikopters (!!) naar Inssbruck is gebracht, naar het universiteitsziekenhuis van Inssbruck, die zijn daar in gespecialiseerd in dit soort gevallen. Hij vertelde dat hij daar gevonden is, de prins, na 20 minuten onder de sneeuwlawine, met apparatuur waarmee je iemand kunt vinden onder de sneeuw, hij is daar ter plekke ge, gean, gereanimeerd, in de helikopter gereanimeerd en bij zijn aankomst zou zijn toestand redelijk stabiel zijn geweest, maar hij bevindt zich nog steeds niet buiten levensgevaar.”
“Ehh, wat wij ook horen hier is dat hij een soort van schedelbasisfractuur zou hebben. Is daar iets over gezegd op de Oostenrijkse radio?”
“Daar is nu niks over gezegd, nee.”
“Verder ook niet of hij breuken heeft of iets anders?”
“Ja, nee. De situatie is ehh, stabiel maar niet eehh.. buiten levensgevaar, dat betekent dat door de akst, ehh, artsen, wordt gevochten voor zijn leven, zoals dat zo mooi heet in krantenkoppen, maar er is wel degelijk natuurlijk een dramatische toestand, waar ehh, je ehh, niet te licht over moet denken, hij is een meter of 40, 50 meegesleurd door een lawine, een la, eehh, lawine is minder erg als je er ehh gewoon onder bedolven wordt en er onderuit kunt komen, maar als je door een lawine wordt meegesleurd, ja, dan ehh, rol je in feite gewoon van de helling af en dat kan tot ernstige verwondingen leiden, dus dan is het niet alleen de onderkoeling en het feit dat hij te weinig zuurstof heeft gehad maar ook, als het ware, de verwondingen die je hebt als je de helling afkomt.”

Verzin ik dit?
Doe ik een slechte imitatie van Koot & Bie?
Nee mensen, dit is Radio 1.
Kwaliteitsradio in Nederland.

© 2021 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑