De nieuwsanchor leidt in. Iets als: “Of u morgen nog wel droge voeten heeft vertelt ons Willemijn Hoebert. Willemijn?” De camera draait naar links (altijd naar links), langs de kaart en daar, links van de kaart staat, in dit geval, Willemijn Hoebert.
In dit geval, zeg ik. Want het maakt echt helemaal niets uit wie er staat. Willemijn Hoebert, Gerrit Hiemstra, Peter Timofeef, Helga van Leur of Erwin Krol. Het maakt zelfs niet uit naar welke zender je kijkt. Overal en altijd hetzelfde beeld.
(En Piet Paulusma dan? Klopt, Piet doet het anders. Maar dat heeft met de openingstijden van de SBS kantine te maken.)

De weermanvrouw staat gereed en neemt het woord. De handen liggen losjes gevouwen voor de schaamstreek, het ‘volgende plaatje knopje’ ligt verborgen achter de rug van een hand.
De weermanvrouw spreekt ons toe en dan gebeurt het: al pratend en in de camera blikkend doet de weermanvrouw 2 pasjes naar links, maakt een halve draai naar rechts, en doet nog 2 stappen achteruit zodat de weermanvrouw nu aan de rechterzijde van de kaart en in ons beeld staat.
Ondertussen brabbelt de weermanvrouw iets over hoge- en lagedrukgebieden, beaufort, kans op neerslag en te verwachten temperaturen. Bijna onzichtbaar voor ons oog drukt de weermanvrouw daarbij regelmatig op een knopje waardoor de plaatjes wisselen.

Opvallend hierbij is dat bijna alle weermanvrouwen bij dit ritueel werkelijk iedere ‘Joie de vivre’ lijken te missen. Het gaat houterig, geforceerd. Alsof de weermanvrouw zich pijnlijk bewust is van de totale belachelijkheid van het ritueel dat hij/zij uitvoert. De weermanvrouw praat over het hogedrukgebied dat ten Noordoosten van Schotland ligt, maar dat leest de weermanvrouw van de autocue. De gedachten zijn bij het verplichte ritueel: 2 pasjes naar links (rustig blijven!!!), halve draai naar rechts (godverdomme!!!!), 2 pasjes achteruit (man, man, man!!!) en stoppen maar.

Waarom doen weermanvrouwen dat eigenlijk? Is het er keihard ingeramd op de weermanvrouwenopleiding? Is de weermanvrouwenopleider zoiets als de hork waarvan ik vroeger zwemles kreeg? Zo’n gedrongen, breedgeschouderde kale plork die de arme weermanvrouw in opleiding bij iedere misstap een venijnige tik met een flexibele aanwijsstok geeft?

Persoonlijk denk ik dat het te maken heeft met bedreigingen van de moderne tijd. Weermanvrouwen op televisie zijn een uitstervend soort, en zij weten het. Zij houden zich krampachtig vast aan de formule waarmee ooit het succes kwam. Als de SRV man bij ons in het dorp. Die verandert ook niet. Bang dat verandering niet leidt tot nieuwe klandizie, maar dat hij daarmee zijn bestaande klanten verliest.
De weermanvrouw wordt, net als de SRV man, langzaam ingehaald door de app. Alleen heet de app van de SRV man anders; Heijn.

De weermanvrouw wordt overbodig. Iedereen met een smartphone kan weten wat voor weer het is, of wordt.
En waar het journaal nog toegevoegde waarde heeft door het nieuws – waarvan je via social media en websites al op de hoogte was – toe te lichten en van commentaar te voorzien, de weermanvrouw heeft die toegevoegde waarde niet.
De meeste mensen hebben namelijk geen flauw benul van wat een hogedrukgebied is. De meeste mensen zal het feitelijk worst wezen dat wij in de zon zitten omdat een front, gekomen uit de Oeral wordt vastgehouden door een uit de Atlantische oceaan binnengetrokken noordwestelijk hogedrukgebied.
De mensen willen weten of er zon komt, of regen.
Persoonlijk heb ik ook nog nooit beter geslapen, met meer smaak gegeten of betere sex gehad omdat ik van een weermanvrouw gehoord had dat het gister natter was dan op dezelfde dag in 1883.

“Of u morgen naar het strand kan hoort u van Willemijn Hoebert. Willemijn?”
En Willemijn lacht ons vriendelijk toe en doet 2 pasjes naar links, maakt een halve draai naar rechts, en doet nog 2 stappen achteruit.
Ze doet het, wéér.