Bovenstaande tweet is van @puur. Een twittericoon zo durf ik te stellen. Een week geleden hoorde ik @puur al eens verzuchten dat Twitter een beetje het Romeinse rijk op z’n (haar?) laatste benen lijkt. ‘Een paar jaar geleden aten we met z’n allen hutspot, nu drinken we champagne.’
Van een leuk commincatiespeeltje naar een ‘tool voor moderne professionals’. Met eigen goeroes, coaches, specialisten en veel, heel veel, vaak zelfbenoemde ‘social media experts’.

Vandaag las ik een stuk op Twittermania over Klout (Klout is een tool die je ‘invloed’ op Twitter meet). ‘Uitgeklout en ‘m gepeerd’, is de titel.
Kort gezegd legt Marinel Bijmolt (@marineltwit) in het stuk uit waarom zij geen Klout meer gebruikt. De argumenten zijn onder andere de beïnvloedbaarheid van Kloutscores door gebruikers, de duistere algoritmes die Klout gebruikt en het feit dat menselijke emoties niet in wiskundige formules te meten zijn.

Het meest opvallend echter vind ik het enorme gewicht dat juist door Marinel aan een Klout score toe wordt gekend. Zij zègt wel Klout en andere tools altijd als ‘gimmicks, leuke tooltjes, waarbij je even een snelle indruk van iemand kunt krijgen’ te hebben benaderd, maar ik geloof daar helemaal niets van.

Want wat maakt het jou het dan uit wat ‘anderen’ voor waarde aan Klout hechten?
Of vind je het eng dat de anderen zien dat jouw score niet erg hoog is?

Twitter is een grap. Klout is een grap.
Alleen mensen die Twitter heel erg belangrijk vinden voor het eigen broodtrommeltje zien er de grap niet van in.