Date28 oktober 2011

Profiel: @jndkgrf addertje onder het gras


Bij Jan Dijkgraaf is iets niet snel wat het lijkt. Of juist alles is precies wat het lijkt. Dat is maar hoe je het bekijkt.
Of je Jan Dijkgraaf een beetje kunt volgen zeg maar.
Neem zijn ava. Jan Dijkgraaf kijkt je aan, neemt je op. Jan Dijkgraaf laat zijn bril niet zakken om zichzelf te tonen, hij laat zijn bril zakken om jou de maat te nemen. En wie ben jij dan?
De handen zitten strak aan de bril. Dan weet je het vast. Erg lang ga jij de aandacht niet krijgen.

Of je moet een opdracht hebben, voor wat tikwerk. Een column bijvoorbeeld. Omdat ‘er geen mens in Nederland op een columnist zit te wachten’. Zegt de columnist Jan Dijkgraaf.
Iemand een opdracht geven betekent dat je hem of haar daarvoor betaalt. Voor de lol is Jan Dijkgraaf slechts god. Of lul. Wat jij wilt.

Jan Dijkgraaf mag dan goed met woorden zijn, het betekent niet dat jij niets hoeft te doen om zijn tweets te lezen. Je mag het lezen zoals het er staat en Jan Dijkgraaf een lul vinden. Je mag er ook een schop onder je hol in zien. Je mag er zelfs een slimme advertentiecampagne in menen te herkennen.

Jan Dijkgraaf laat ons naast wat hem bezighoudt graag weten wat hem bezighoudt.
Over de bestseller die hij aan het tikken is, over de column die er aan gaat komen, over de nieuwe titels die hij nog moet schrijven.
Maar ook laat Jan Dijkgraaf in ongezouten, nuchtere en scherpe bewoordingen aan ons weten wat er zoal mis gaat in dit landje. Jan Dijkgraaf verzucht niet ‘waar zijn wij nu helemaal mee bezig?’, maar duwt het in je gezicht: ‘Kijk, DAAR zijn wij nou helemaal mee bezig!’

De tweets van Jan Dijkgraaf zijn een beetje de addertjes onder het gras van mijn timeline. Ik moet bijna altijd even nadenken. Wat staat er nu precies? Wat zegt Jan Dijkgraaf nou? En tegen wie?

Niet dat overduidelijke, maar ook niet dat hele cynische.
Addertjes onder het gras waar je niet in moet trappen, maar ook niet in hoeft te trappen.
Gewoon, zelf even nadenken.

Straf

Afvallen is geen straf
Het volgen van diëten is niets meer dan een straf die je jezelf oplegt. Diëten zijn bijna allemaal gefocust op wat je MOET eten en wat je NIET MAG eten.
Welke idioot gaat er nu de hele dag aan vieze blubbershakes lopen slurpen? Wie bedenkt nu toch dat je iedere dag een liter magere yoghurt moet gaan weglepelen? Je mag wel groente, maar geen aardappel? Wel aardappel, maar dan weer geen vlees? Je mag alleen maar mager, light en smakeloos?

Denk je werkelijk dat het helpt om je te vette dijen in te smeren met zalf?
Wie belazer jij wanneer je via TellSell kleding koopt waarin ‘iedereen’ er slank uitziet? Je hebt een ‘superapparaat’ aangeschaft dat ‘zo mooi onder je bed past’? Is het jou nog niet opgevallen dat er iedere maand een nieuw superapparaat leverbaar is dat onder je bed past?
Van dezelfde leverancier?

Als al die middeltjes en apparaatjes werken, waarom is overgewicht dan zo ongeveer volksziekte nummer één van de westerse wereld? Waarom laat jij je zo voor de gek houden?

Diëten is jezelf straffen. Straffen omdat je te veel hebt geconsumeerd, straffen omdat je je lichaam mishandeld hebt en straffen omdat je jezelf er lelijk uit vindt zien.
Straffen is zinloos. Want een straf zit je uit. Als je voldoende gestraft bent, dan ben je weer vrij.
En als je na het uitzitten van je straf niet opnieuw wilt aankomen dan blijf je dus gevangene van je dieetgoeroe, je persoonlijke gewichtscoach, de pillendraaier, je nieuwe kekke apparaatje of je praatgroepje.

Op dieet gaan is straf, en straf is tijdelijk, en zo niet dan heb je levenslang.

(Dit is een fragment uit het e-boek ‘Over gewicht’. Een GRATIS exemplaar kun je hier downloaden!)

P.s. Je hebt het boekje zo uit want het leest makkelijk en is helemaal niet dik!

© 2021 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑