Ik begrijp natuurlijk ook wel dat de gebeurtenissen in Alphen aan den Rijn gisteren het hele land op zijn kop zet en in een ijzeren greep houdt.

Natuurlijk begrijp ik dat de media over elkaar heen struikelt om verslaggevers ter plaatse te krijgen, het laatste nieuws te brengen en ik begrijp zelfs dat zij absurdistische interviews houden met mensen die de schietpartij wel overleefden.

Ik begrijp de reacties van mensen in het land. Ik begrijp de tranen, de goedbedoelde en vaak onbeholpen troost- en condoleance betuigingen, de wanhoopskreten en de bloemenzee die uiteraard de komende dagen zal worden opgebouwd aan de randen van het winkelcentrum.

De burgemeester en de hoofdofficier van justitie die onbeholpen achter een tafel zitten te stotteren en slecht hun woorden kiezen. Ik begrijp de onmogelijke, haast onmenselijke druk die er op hun schouders rust.

Waar de ene mens onmachtig met de zaak aan de haal gaat door idiote conclusies te trekken, ongepaste emotionele verbindingen te maken en de zaak op zichzelf weten te betrekken terwijl de andere mens excelleert in snoeiharde grappen, ik begrijp wel hoe dat werkt.

Ik begrijp dat media niet om dit nieuws heen kunnen. Zij moeten wel. Alles wat zij laten liggen pakt een ander wel op. Grenzen worden daarbij niet door codes bepaald, maar door de absolute afkeuring van het publiek. Toon je te weinig dan gaat de kijker/lezer/luisteraar/surfer naar de buren. Ga je te ver, dan went hij zich walgend van je af.
Ik begrijp best waarom de inhoud en vorm van het nieuws continu op die grens balanceert.

Ik begrijp best dat er iemand is die op Twitter oproept tot een ‘twitter-stilte’.

Dat er iemand is die een account aanmaakt op naam van de dader met de afbeelding van een fotograaf die er helemaal niets mee te maken heeft; het kan dus het mag en het gebeurt. Zo werkt dat en ik begrijp dat het zo werkt.

Eigenlijk begrijp ik best wel veel.
Ik zou soms willen dat ik er wat meer begrip voor kon opbrengen.