maandapril 2011

De Advertentie

Hij liep er al dagen mee rond. Een account bij TradeTracker had hij aangemaakt, zijn website was goedgekeurd door TradeTracker en hij had zich aangemeld voor een groot aantal advertentie campagnes. Van ACSI Kampeerreizen tot Zelf kaas maken voor hobbyisten.

Wat er door zijn hoofd spookte had niet zozeer te maken met de vraag voor wie hij nu een advertentie zou plaatsen. Bonvacance.nl, e-Matching.nl of Duurzame tuinartikelen, het zou hem feitelijk worst zijn. Hij had zich via TradeTracker voor geen enkele productcampagne aangemeld waar hij niet achter kon staan. Nou ja, EBBM | Elektrische BuitenBoordMotor vond hij onzin. Een motor is een motor als hij 8 cilinders telt, vond hij. En niet als hij iets als ‘frrrttt’ als geluid maakt.
Maar of BTO – Snelste notebooks + beste prijs! nu een ware bewering was of dat de BCC veel scherpere aanbiedingen had: het boeide hem in het geheel niet.
Zijn vraag was van een andere aard.

Hij bladerde nogmaals door de verschillende campagnes en het gekoppelde ‘promotiemateriaal’, zoals dat zo mooi genoemd werd.
Een roterende banner van Duurzaam kamperen, een vierkante van Kleurzand, een langwerpige met de tekst Klik hier voor 0,2% minder hypotheekrente of toch die met die mooie vrouwen van Bandolera? Keuze had hij in overvloed. En geen enkele campagne stuitte hem principieel tegen de borst.

Nee, zijn vraag was veel eerder waar hij die advertenties zou plaatsen. Waar kun je de De barbecue expert! of Jamie Oliver keukenmateriaal aanprijzen zonder dat de bezoekers dat vreselijk irritant gaan vinden?
En, wanneer is een geschikt moment om Folieballon pakketten te promoten? Is het voorjaar de tijd om voor Edwards fietsen campagne te voeren? Hij wist het niet.

Maar als iemand het hem kon vertellen, en zo’n advertentie eens wat op zou leveren, dan was dat hem wel een gefeliciTAART waard.

Daar zit wat in

In zijn blog ‘Een dagje zeden‘ sluit @ChrisKlomp af met de gedachte dat seksueel misbruik wellicht iets is dat ergens in de mens zit en wat een uitweg zoekt als de omstandigheden er naar zijn.
Daar zit wat in.
Ik vind het wel een gedachte die tot verkeerde interpretaties kan leiden.

Laat ik mijzelf via een bizar voorbeeld duidelijk proberen te maken:

Stel je een auto voor. Een Opel Corsa. Die auto is bedoelt om op de weg te rijden, heeft onderhoud en aandacht nodig en dan gaat zo’n karretje een paar honderdduizend kilometer, of een vijftiental jaren mee.
Er kan eens wat aan mankeren, en de ene Corsa is de andere niet, maar het gebruik zegt veel over de te verwachten prestaties en levensduur, ofwel ‘de gezondheid’ van dat karretje.
Ik kan met een Opel Corsa ook met 150 kilometer per uur door een woonwijk gaan scheuren en een kind doodrijden. Dat kan.
‘Er heeft altijd al een kindermoordenaar in een Opel Corsa gezeten’, kan de conclusie over die Opel Corsa vervolgens zijn.
De vraag is of je dat zo moet uitleggen..
Het was niet de Opel Corsa, het was de bestuurder van die Opel Corsa die van de Opel Corsa een moordenaar maakte.

Wat ik hiermee duidelijk wil maken is dat ieder mens van alles ‘in zich heeft’.
Of dat er ook uitkomt – en hoe dat er uit komt – heeft alles te maken met onze ‘bestuurders’. In het geval van ons mensen onze ouders, opvoeders en alle andere figuren die ons ‘begeleiden’ of ‘bejegenen’ in de eerste levensjaren.

Je kunt met een Opel Corsa best het land omploegen.
Maar om dan de conclusie te trekken dat er altijd al een ploeg in een Opel Corsa heeft gezeten?

Oversteken

Midden in de supermarkt worden wij ineens staande gehouden. Dat wil zeggen, Chloe wordt aangesproken door een voor mij onbekende mevrouw. De vreemde mevrouw zwaait hartstochtelijk en roept vanuit de rij in de kassa: ‘Hoi Chloe!!’ Chloe tovert een grote glimlach op haar gezicht, zwaait even en loopt dan de andere kant weer op, terug de winkel in. ‘Ben je wat vergeten?’ vraag ik. ‘Nee, ik ken die vrouw, ik wil haar niet spreken.’ Chloe blijft staan terwijl haar benen doorlopen. Haar voorhoofd is bezaaid met kleine zweetdruppeltjes, haar armen staan stram in een hoek van 30 graden en in haar rechterhand bungelt verdwaald het zakje met maandverband. De ogen van Chloe zijn groot, onpeilbaar diep en staan angstig, haar volle lippen wijken iets van elkaar en zij probeert door veelvuldig slikken speeksel binnen te houden.
‘Ik wil terug,’ zegt Chloe dwingend.

Het is heet buiten. De zon staat bijna loodrecht aan de wolkenloze hemel. Het dorp lijkt uitgestorven. Iedereen is naar zee, de camping of zit binnen met de ramen open en de gordijnen dicht. ‘Zij was mijn buurvrouw,’ vertelt Chloe als we een paar straten verder zijn. ‘De buurvrouw uit Hoofddorp. Van voor de tijd dat ik in Amstelveen op de studentenflat ging wonen.’ We slaan rechtsaf een schaduwrijke straat in. ‘Het komt niet meer goed met mij hè?’ vraagt Chloe plotseling. Ik vertel haar dat het heel logisch is dat zij die angst nu heeft. Maar dat er geen wet is die zegt dat iemand die een psychose doormaakt niet goed kan herstellen. Dat er tijd nodig is.
‘Ik wil dit niet,’ huilt Chloe.

Ik wil een arm om haar heen slaan. Ik wil haar hoofd in mijn handen nemen en als troost tegen mijn borst drukken. Ik wil de tranen van haar gezicht kussen. Ik wil haar oppakken en op bed leggen, naast haar gaan zitten en lieve woordjes zeggen. Ik wil door haar haar kroelen. Ik wil met een koele, vochtige doek haar bezwete lichaam wassen. Ik wil haar in slaap sussen.
Maar ik weet dat dat niet kan.
Het zou ook niet eerlijk zijn.

We komen bij de grote weg die het dorp scheidt van het gesticht. We staan op de enige kruising van het dorp die met stoplichten is toegerust. Van links en rechts raast het verkeer voorbij. Opgejaagd door een groen licht.
We wachten. Links is de weg bijna leeg, op een hoge vrachtwagen met oplegger na. Ik zie Chloe kijken naar de vrachtwagen en dan naar het stoplicht. Mijn hart begint te bonzen. ‘Ik wil dit niet,’ echoot het door mijn hoofd. Ik pak haar klamme hand en kijk haar aan. Zij beantwoordt mijn blik niet maar kijkt naar het stoplicht dat voor de aanstormende vrachtwagen op oranje springt. De vrachtwagenchauffeur geeft gas. Chloe kijkt naar links en naar rechts. Snel en gejaagd. Mijn zwetende hand knijpt hard in de hare. Ik besef dat als zij zich nu probeert los te rukken ik haar nooit kan houden. Onze handen zijn te glad, te vochtig.
Ik wil haar vastgrijpen maar ik ben bang dat een plotselinge actie van mij haar net dat zetje geeft. Ik wil schreeuwen en haar naam roepen, maar ik sta als aan de grond genageld.

‘Auw!’ zegt Chloe wanneer de vrachtwagen voorbij is. ‘Je doet me zeer, je knijpt!’
‘Sorry,’ zeg ik en laat haar hand los. Het voetgangerslicht gaat op groen. We steken over en wandelen via een kerkpaadje het terrein van het ziekenhuis op. Mijn knieën knikken en mijn mond is droog. Mijn hart komt maar langzaam weer tot bedaren.
We zijn met onze eigen gedachten terwijl we de laatste kilometer naar de afdeling wandelen. Voor ik de deur van de afdeling van het slot haal voel ik een moment haar hand tegen mijn schouder. Ik kijk haar aan.
‘Dank je,’ zegt ze.
‘Graag gedaan,’ antwoord ik.

Daarna loop ik naar de toiletruimte en huil de spanning uit mijn buik.

(Verscheen eerder op Nurks Magazine)

Een pasta machine hoeft niet duur te zijn

Nee, dit is geen betaalde blog. Er zit ook geen advertentie aan vast. Dat ik toch een product aanbeveel heeft te maken met het feit dat ik het product zelf al drie jaar gebruik, het erg voordelig is en ik u allemaal verse pasta gun.
De pasta machine van de Aldi. Veel lol voor weinig.
Hoe veel is weinig? Dat is € 11.95. Vanaf vandaag opnieuw te koop bij de Aldi.

Hoe werkt het?
Wel, je maakt deeg
Je rolt het deeg (na een uurtje rust in de koelkast) uit op een tafel en snijd stroken.
Uitrollen tot ze zo dun zijn dat ze gemakkelijk door het pasta apparaat gaan. Als je kracht moet zetten is de plak te dik.

Hang de pasta te drogen op een stokje en koken in een minuut of 2, 3.

Voordelen?
Lekker!!
De pasta machine is zo goedkoop dat het de moeite van het proberen altijd waard is.

Nadelen?
Het is geen apparaat dat levenslang meegaat en onverwoestbaar is. Draaiarmpje verloor bij mij zijn handgreep (niet erg trouwens) en het mechaniek om de machine op de tafel vast te zetten is niet bijzonder stevig.
Maar, vergeet niet: het deeg moet dun zijn en gemakkelijk door de machine gaan.
Kracht zetten moet niet nodig zijn.

Waar moet ik op letten?
Niet nat maken!!
Hou het apparaat droog. na gebruik schoonblazen of borstelen, of gewoon wegzetten.
Geen water, geen olie, geen gedoe.

Recepten?
Die vind je hier.

Maatpakken volgens KPN

Gisteren keek ik naar het NOS journaal dat op opgewekte toon melding maakte van het feit dat de KPN de komende jaren 25% van haar personeel gaat ontslaan. De reden hier voor is, volgens het NOS journaal, dat door ‘ons onverwacht veranderde belgedrag’ de KPN erg veel inkomsten misloopt.
Zo nam het SMS verkeer in maart met 10% af. Ook zijn wij allemaal onverwacht en resoluut overgestapt naar smartphones en gebruiken allemaal ping en WhatsApp.
De nieuwe ‘maatpakker’ Eelco Blok (dank @JosvanOosten) deelde nuchter mee dat het voor hem ook niet echt leuk was om zo te starten bij de KPN maar ja: ‘A man’s gotta do what a man’s gotta do!’

Ehh, even hoor.
De KPN, één van de top-3 telecomaanbieders van Nederland, die KPN zag niet aankomen dat wij massaal smartphones zouden gaan gebruiken? Die KPN, met 3,235 miljard omzet in het 1e kwartaal van 2011, kon niet voorzien dat internettoepassingen een vlucht zouden nemen ten opzichte van SMS?
Meent de KPN dat nou werkelijk?
Als dat zo is, meneer Blok, zou u dan eerst de volledige top van die firma niet eens de straat op schoppen?
Wat zijn dat voor koekenbakkers in de top van uw bedrijf??

Maar goed, nog even hoor.
Ik lees hier dat er ook hele andere ‘tegenvallers’ zijn. Zoals – 700.000 prepaid klanten, 98.000 vaste lijnaansluitingen verloren, aansluitingen breedband omlaag van 2,576 naar 2,569 miljoen, – 7000 digitenne aansluitingen. En ook de zakelijke markt boekte 7,2% minder omzet.

Ook altijd weer grappig vind ik berichten als deze (Emerce):

De nieuwe digitale communicatiemiddelen, waaronder ook apps als die van Hyves en Facebook, zorgen er tot KPN’s verrassing voor dat klanten iets minder vaak gaan bellen. Gevolg: die klanten gaan minder vaak over de limieten van hun belbundels heen, wat doorgaans duurdere belminuten zijn.

We gaan dus minder over onze grens heen, dus moeten we meer gaan betalen.
Dat is dus zoiets als hogere bekeuringen krijgen omdat je minder overtredingen maakt.
Maatpakken; een mooi werkwoord.

© 2021 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑