– Zo zeg! Da’s nie niks. Man, man, man.
– Als je het doet, doe het dan goed zeg ik altijd maar.
– Ja, ja, ja. Nou! Zeg. Jonge, jonge.
– Pas even op hoor, ik trek even die balk los.
– Tuurlijk! Tuurlijk. Nou! Joh, wat een werruk zeg. Wat een werruk.
– Komt’ie hoor!
****
– Ja, ja. Nou. Joh! Wat een klap hè?!
– Wilt u soms koffie?
– Nee, joh! Ben je mal! Ik was inde buurt en dacht, werp ik even een blik naar binnen. Ik ben zo weer weg.
– Nou, u hoeft niet weg hoor. Maar Annemiek komt pas weer einde dag thuis, die is gevlucht.
– Ja! Nou! Zeg. Joh. Heb ze van der moeder hè. Die kan ook niet tegen troep.
– Als u het niet erg vindt, ga ik ondertussen even door. Dat plafond moet kaal, vanmiddag komt het nieuwe.
– Nee joh! Natuurlijk niet. Ga gewoon je gang. Ik ben zo weer weg hoor. Jonge, jonge. Wat een werruk zeg.
– Hmmmpffff!
– Zwaar zeker hè? Nou, nou, nou. Kijk maar uit.
– Ene tweeje … Hmmmpffff!
– Bijna! Je had hem bijna!
– Hmmmpffff!
– Joh! Wat zit’ie vast hè. Man, man, man. Ouwe huizen, dan krijg je dat. Hah! Vertel mij wat!
– Hmmmpffff! GODVERDOMME!! Hmmmpffff!
– Rustig, rustig. Je moet even iemand vragen om je te helpen!
– Nou, als u hem nou hier even pakt!
– Nee, dat gaat niet jongen. M’n rug hè. Al jaren m’n zwakke punt. Ik bedoel, ik heb er nu geen pijn an. Maar, het schiet er zo in hoor. Man, man, man. Die rug van mij. Ik zou wel willen hoor. Heus. Dat weet je. Je kent me. Echt.
– Hmmmpffff!
– Joh! Tjonge, jonge. Wat een werruk, wat een werruk. Nou, ik ga er weer es vandoor. De groeten aan m’n dochter hoor!
– Hmmmpffff!
– En succes!
**