Datum14 januari 2011

Brian Wilson, Smile (2004)

Brian Wilson was al in 1966 gestart met zijn album Smile. Er kwam niets van. Paul McCartney liet Wilson in Los Angeles een tape horen van ‘A day in the Life’ van het nieuwe Beatles album Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band .
Het was de druppel die de emmer van Brian Wilsons toch al labiele geestelijke toestand deed overlopen.
Wilson stopte er mee, kroop in bed en gebruikte onvoorstelbare hoeveelheden drugs en voedsel.

Maar!! In 2004, 37 jaar (!) na de aanvang is het er dan toch van gekomen.
Met een hoop hulp zag Smile dan eindelijk het levenslicht.
Ik zag een live uitvoering in Londen en was ontroerd. Wat een drama, wat een emotie.

Luister zelf naar Smile via Spotify.

The Beatles, Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band

The Beach Boys hadden dus Pet Sounds gemaakt. En, Paul McCartney zal later verklaren dat dit album slechts een poging was om de kwaliteit van Pet Sounds te evenaren.
Daar dacht Brian Wilson anders over.
Dat leest u in het slot van deze kleine blik in de geschiedenis.

Eerst kunt u hier luisteren naar het geweldige album Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band via Spotify.

The Beach Boys, Pet Sounds (1966)

Na het horen van Rubber Soul van The Beatles riep Brian Wilson van The Beach Boys tegen zijn vrouw: ‘Marilyn, I’m gonna make the greatest album! The greatest rock album ever made!’
Brian Wilson vond Rubber Soul namelijk fantastisch. Geen enkel nummer was ‘vulling’, alles was gewoon steengoed.
Het resultaat? Pet Souds, algemeen erkent als één van de beste albums van zijn tijd.

Na dit album begon Brian Wilson aan zijn volgende plaat. De plaat die alle andere platen overbodig zou maken zo gezegd. Dat nieuwe album wilde niet erg vlotten. Niet alleen ging het niet goed met de onderlinge verhoudingen in de band en gebruikte Brian Wilson veel te veel drugs.
Er kwam de beroemde druppel die de emmer voor decennia zou doen overlopen.

Maar, eerst luisteren we naar Pet Sounds van The Beach Boys via Spotify.

The Beatles, Rubber Soul (1965)

Even een stukje geschiedenis.
Rubber Soul uit 1965 werd destijds gezien als een vernieuwend album. Nu ben ik niet zo van de theoretische beschouwingen en analyses, maar dit album van de The Beatles kan gezien worden als de opmaat van een drama dat pas eindigt op 28 september 2004. Die geschiedenis wil ik u niet onthouden.
Daarover later meer.

Eerst maar eens luisteren naar het fantastische Rubber Soul via Spotify.

Ry Cooder, Paris, Texas (1989)

Raar. De film Paris, Texas, is van 1984. De filmmuziek is echter van 1989.
Goed, zal mij ook verder worst wezen. Het vorige album, Mama’s Blues van Rory Block was al flink terug naar de basis. Ik was ineens een beetje moe van al die herrie.
Ik doe er nog een schepje af, om het maar eens anders uit te drukken.
Luister naar de pure, kale slide van Ry Cooder.
De desolate omgevind van Paris, Texas ziet u dan vanzelf wel.
Daar hoef je de film helemaal miet voor te bekijken.
Alhoewel ik u die film van Wim Wenders wel wil aanraden.

Luister Paris, Texas via deze link op Spotify.

© 2021 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑