Date6 januari 2011

Brainbox, Brainbox (1970)

Zowel Jan Akkerman als Kaz Lux werkten mee aan het album ‘Dit is wat ik wil‘ van Hazes. Beide mannen zijn ook zeer prominent aanwezig op het eerste naamloze album van Brainbox.

Dat eerste album – waarvan de meeste mensen alleen het nummer ‘Summertime’ (her)kennen – is niet alleen opvallend door het karakteristieke stemgeluid van Kaz Lux en het meesterlijke gitaarspel van Jan Akkerman, ook op dit album speelt een geweldige drummer: Pierre van der Linden.
Luister bijvoorbeeld naar het bijna 17 minuten durende ‘Sea Of Delight’.
‘Summer Time’ was dan een hitsingle in Nederland, ‘Down Man’ was een hit in de Verenigde Staten. Een veel beter nummer vind ik persoonlijk.
Leuk is dat in ‘Down Man’ een stukje gitaarsolo van Akkerman zit dat meteen doet denken aan de solo in ‘Working in a Colemine’ op het album van Hazes.

U kunt het album Brainbox via deze link luisteren op Spotify.

Hendrik Roeten

Boven zijn bed hing slechts één foto. Het was een zwart-wit foto van een straat ergens in Hilversum met in die straat een opengebroken put. Boven die put, de voeten aan weerszijden van het gat, stond een man. Ondanks dat hij diep voorovergebogen stond, waardoor zijn kalende kruin goed zichtbaar was, kon je ook de sigaar zien die hij tussen de lippen geklemd hield.
Het was een zomerdag, rond het middaguur. Dat moet wel, want niet alleen was de hemel wolkenloos en stonden de bomen op de foto in volle bloei, de schaduwen bleven heel dichtbij.
Bovendien stond er in potlood achter op de foto ‘20 juni 1965’.

Waarom juist en alleen deze foto boven het bed van Hendrik Roeten hing is mij altijd een raadsel gebleven. Wel vond ik het typerend voor de situatie. Hendrik Roeten had reeds voor zijn 65e een knaller van een hersenbloeding gehad en zat nu, geestelijk en lichamelijk een wrak, al weer een paar jaar in Onder de Eikenboom.
Wat wil je ook, dacht ik altijd, wanneer je sigaren rokend gebukt boven een put gaat staan.
Dan vraag je er om.

Hendrik Roeten gaf er allemaal ‘geen moer’ om. Hij gaf niets om zijn lamgeslagen been, hij gaf niets om zijn hand die niet meer deed wat hij wilde en de hele dag tot een vuist gebald was. Hij gaf niets om de geur die een gesloten vuist na verloop van tijd gaat geven. Hendrik Roeten gaf zo op het eerste oog helemaal nergens om.
Zelfs niet om de urine die naast zijn stoel sijpelde.
Een sigaar en een biertje, dat was zo ongeveer wel de breedte van het interessegebied van Hendrik Roeten.
‘Houd je bek!’ schreeuwde hij loeihard door de kamer wanneer hij een gesprek niet meer begreep, of zich irriteerde aan iemand. ‘Houd godverdomme je bek!!’ brulde hij wanneer iemand de door contacturen geteisterde rechterhand van Hendrik Roeten wilde verzorgen en het hem pijn deed, of wanneer het Hendrik Roeten moeite kostte de gevraagde opdrachten uit te voeren.

Hendrik Roeten was een geslaagd aannemer. De vrouw van Hendrik Roeten was er met een andere zakenrelatie vandoor gegaan, al ver voor hij zijn hersenbloeding kreeg.
Zij hadden twee zonen. De oudste zoon was in de zaak gestapt, en had het bedrijf verder tot bloei gebracht. Een miljoenenbedrijf was het geworden. Met meer dan 50 man personeel.
De jongste zoon was piloot bij de luchtmacht. Die jongste zoon kwam heel soms op bezoek. Eenmaal kondigde hij ook een ‘fly-over’ aan. Hij vertelde op welke dag en op welk tijdstip hij met zijn straaljager over Haarlem zou vliegen, en dat hij dan een groet zou brengen.

Hendrik Roeten zat die dag buiten in een rolstoel te wachten zonder dat hij leek te weten waarop hij wachtte. Tot met bulderend geraas twee straaljagers laag overvlogen en één van de straaljagers een keer de vleugels op en neer liet gaan.
Toen lachte Hendrik Roeten een heuse, blije lach. Je kon aan het omhoogkomen van zijn rechterschouder zien dat hij naar de lucht wilde wijzen terwijl hij riep: ‘Kijk, daar! Dat is mijn zoon!’

Dit is wat ik wil, André Hazes (1989)

Nee, het is niet de drank waarmee ik Cornelis Vreeswijk en André Hazes aan elkaar verbind.
Het is meer de eigenwijze inslag van de mannen.

In 1989 maakte André Hazes een album waarvan hij de inhoud zelf (?) mocht bepalen. Het was een cadeau van de platenmaatschappij waaraan hij toen 10 jaar verbonden was.
Het werd een pracht album, voor iedereen die niet van André Hazes houdt.

Niet alles is goed, hoor je André Hazes in het Engels zingen dan heb je het idee dat hij niet weet waar hij het over heeft. De woorden zijn niet echt verbonden aan de zang.
Maar, een paar oude blues en rock & roll nummers die hij vertaalde naar het Nederlands, dat is prachtig.
Persoonlijk vind ik de gitaar van Jan Akkerman op ‘Working in a Colemine’ en de stem van Kaz Lux op ‘The Thrill is Gone’ – waar Kaz Lux Hazes even laat zien hoe je de blues zingt – de mooiste nummers.
‘Heb jij dat nou ook’ komt het meest in de buurt van de André Hazes zoals zijn fans hem kennen.

Uiteraard is het album helemaal de moeite waard omdat er meegespeeld wordt door – ik doe even een greep – Lex Bolderdijk, Jan Akkerman, Herman Brood en Kaz Lux.
Ik bedoel, hoeveel linken naar een volgend album heeft een man nodig?

U kunt het album hier beluisteren op Spotify.

Ballades van een gewapende bedelaar, Cornelis Vreeswijk (1982)

Ja, van John Bonham naar Cornelis Vreeswijk. Dat kan heel gemakkelijk, de twee mannen hebben, naast hun muzikale kwaliteit, nog iets gemeen: ze zopen beiden als tempeliers.
John Bonham zoop zich dood en Cornelis Vreeswijk zoop zich dood.

Maar, genoeg daarover. Muziek!
De laatste Nederlandstalige LP van Vreeswijk is, volgens mij, zijn beste.
Werkelijk schitterende nummers staan er op, ik kocht het album op de dag dat het uitkwam en heb er nooit een seconde spijt van gehad.
Ik weet nog goed dat ik voor het eerst luisterde naar ‘Epistel 72’. Een tekst als:

Slaap toch m’n nimf, droom van m’n snaren
Totdat de zon de dauw komt vergaren
En wij doen liefelijkheden
Waaraan wij pas nog deden
Eerst je mond en dan mijn glas
Vliegen er vonken in de as

Brr… zie je het kasteel? Het haardvuur? En de bebaarde Vreeswijk, met zijn snaarinstrument, naast het bed?
Ik wel.
Alleen vanwege Vreeswijk vind ik het jammer dat ik geen woord Zweeds versta.
Want in het Zweeds heeft hij nog veel meer geschreven, ook zonder muziek.
Ik heb niet de foto van de hoes geplaatst, dat is echt een oubollig ding, deze foto vond ik vele malen mooier.

Het album (de kwaliteit is matig) kunt u hier op Spotify beluisteren.

© 2021 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑