In het NRC beschrijft Rob Wijnberg het proces dat er toe heeft geleid de berichtgeving over de suïcide van Antonie Kamerling te beperken tot een necrologie.
Doorslaggevend was het mogelijke ‘Werther effect‘ dat uitgebreide berichtgeving kon hebben.
Nog erger is echter het Jeroen Krabbé effect.

Het Jeroen Krabbé effect?
Ja. Dat betekent dat je iedere gebeurtenis altijd en overal aangrijpt om jezelf in de schijnwerpers te plaatsen. Jeroen Krabbé vertelde gisteren als reactie op het nieuws op het overlijden van Antonie Kamerling ongeveer al binnen de eerste zin dat ‘toen het succes er was is Antonie bij mij gekomen voor acteerlessen‘. Het Jeroen Krabbé effect is dus het gegeven dat sommige mensen de neiging niet kunnen weerstaan om te verhelderen hoe belangrijk ZIJ waren -of hadden kunnen zijn- in het leven van de persoon die is overleden.

‘Had MIJN boek hem kunnen redden?’, las ik op Twitter. ‘IK heb nog zulke lieve dm’s van Antonie’, meldt een ander.  ‘Antonie’, voor zo’n beetje de halve wereld is het ineens ‘Antonie’. Iedereen schijnt hem ineens te kennen, zijn werk te bewonderen en met Antonie in de klas te hebben gezeten.
En Isa, uiteraard. Die heeft er ook ineens een miljoen hartsvriendinnen bij.

Het feit dan bijna niemand van al die lijkenpikkers de man werkelijk kende hoef ik niet te bewijzen.
Dat deden zij zelf namelijk al.
Door hun ongeloof en verbazing uit te spreken.

O ja, en aan lieden als @Iwanjka die deze suïcide aangrijpen om tegen de GGZ aan te schoppen: GET A LIFE!!