Hotel Nova ligt in het voormalige Oost Berlijn. Tegenover station Berlin Lichtenberg. Een goed hotel ook. De buurt is, ehh, interessant. Het geeft een soort van thuis gevoel. Als je uit Den Helder komt dan.

De Aziatische vrouw aan de balie van de ‘DB’ maakt geen amok, maar protesteert wel. Zij krijgt veel te veel geld terug, vindt ze zelf. Ik vind vooral dat ze niet zo moet zeiken, er staan nog meer mensen te wachten en het duurt allemaal al lang genoeg. Wat al die mensen voor zaken af te handelen hebben weet ik niet, maar aan de tijd die het neemt zou ik zeggen dat ze een uitgebreide inboedelverzekering aan het afsluiten zijn, inclusief taxatie.

Eindelijk, het ‘bitte’ klinkt voor ons.
Wij willen dus een dagkaartje voor het openbaar vervoer, en dan voor drie dagen.
Maar daar kan deze aardige mevrouw ons niet aan helpen. Die verkopen ze namelijk bij de ‘S-bahn’, die is daar, aan de overkant, waar die veel langere rij staat te wachten.
Ok dan.

Bij de ‘S-bahn’ verkopen ze denk ik naast dagkaartjes ook cursussen Spaans waarbij ter plekke een toelatingsexamen wordt afgenomen. Mijn god. Ik dacht dat Duitsers efficiëntie zo hoog in het vaandel hadden?
De Aziatische mevrouw is ook aangesloten, net voor ons. Dat houdt tenminste een beetje op.
Wanneer ook de mevrouw van de S-bahn eindelijk ons het ‘bitte’ toelacht, en wij hebben kunnen verhelderen dat wij niet voor 6 personen een dagkaart willen, en ook niet 2 dagen met 3 personen  door Berlijn willen hoppen, maar met z’n 2-en 3 dagen gebruik willen maken van deze handige kaartjes volgt de vraag of we de kaartjes voor heel Duitsland nodig hebben, of alleen voor Berlijn.
Berlijn mevrouw, Berlijn.
En of wij dan alle kaartjes nu wensen te af te nemen of dat we liever iedere dag terugkomen om een half uurtje in de rij te gaan staan.
Nou, doe de kaartjes nu maar mevrouw.
Bitte.

Maar dan heb je ook wat.
Twintig minuten later staat Berend samen met z’n meisje toch maar mooi voor de oude Rijksdag, loopt hij langs de Barndenburger Tor en drinkt hij, vrolijk babbelend met een paar Italiaanse dames, een dubbele espresso op het terras bij Starbucks.
Waar ze overigens zijn bestelling ‘One double espresso, one regular coffee and a brownie please’ niet verstaan. Maar dat is mijn eigen schuld.
Ik was even in de war.