maandoktober 2010

Vergeten herinneringen

Het was een dag die hoorde bij de overgang van de seizoenen.
Het gras donkergroen, bestrooid met boomblaadjes alsof het zaaigoed betrof. In de bomen, waar het licht al flink door de toppen kwam, de kleuren rood, bruin, groen en geel.
Lange schaduwen van lager licht.
Het ongeruste geluid van vogels die zich groeperen voor de lange reis die aanstaande is, zonder dat zij weten wanneer, waar naar toe en met wie zij zullen gaan.

De oude man op het bankje dat uitkeek over het water zat te dubben. Zou hij nog even blijven zitten? De onrust, die hem zijn hele leven al in een ijzeren greep had, maakte dat hij op wilde staan. Weg van hier. Op naar.. tja, naar wat? Naar huis?
Hij zuchtte. Thuisgekomen zou hij zijn jas uitdoen, koffie maken en de televisie aandoen. Daarna zou hij gaan zitten en onrustig worden. Hij kende zichzelf.
Zijn blik ging naar het water waar de eenden luid kwakend ruzie leken te maken. Hij kende dat water, hij kende deze bomen en hij kende dat gras. De lucht, de wolken en de lage zon die de wereld in brand leek te zetten, hij kende het allemaal zo goed. Toch had hij geen idee waar hij was. Zijn leven was een droom geworden waaruit hij maar leek te ontwaken.

‘Godverdomme!’, vloekte hij veel te luid.
‘Nou, nou’, klonk een vrouwenstem naast hem. Hij schrok en draaide met en ruk zijn hoofd naar rechts. Een paar meter bij hem vandaan stond een vrouw. ‘Neemt u mij niet kwalijk’, mompelde hij snel. Hij stond op maar ging direct verbaasd weer zitten. Zijn ogen staarden naar zijn voeten. Hij bewoog zijn tenen, alsof hij bevestigd wilde zien dat het zijn tenen waren.
‘Ik heb geen schoenen aan?’, vroeg hij hardop.
‘Hier’, sprak de vrouw vriendelijk. ‘Zal ik u even helpen, meneer Hoverman?’

De vrouw hielp hem met zijn schoenen en strikte zijn veters.
Hij protesteerde niet, hij kende deze vrouw.
Net als hij dit water, dit gras en deze volgelzwermen kende.
‘Verdomme!’, dacht hij bij zichzelf, ‘als ik maar wist wie zij was!’

Succes, vader

Morgenochtend, zaterdag 30 oktober, vanaf 6.00 uur ‘s morgens gaat het dan gebeuren.
Terwijl ik een douche neem, zal jij worden geschoren.
Wanneer ik naar Sneek rijdt voor de wedstrijd van je kleinzoon B., zul jij de eerste pillen wel krijgen om een beetje te relaxen.
Tijdens de tweede wedstrijd, die van je kleindochter M. (welke ik trouwens fluit), zullen de aders die gebruikt gaan worden voor de by-passes, wel uit je been verwijderd zijn.
De wedstrijd van je oudste kleindochter F. zal denk ik plaatsvinden rond de tijd dat de chirurg heeft geconcludeerd of het een geslaagde operatie is geworden. Men zal dan een uur of 4, 5 met je in de weer geweest zijn.
Om half drie staat voor mij de laatste wedstrijd op de agenda.
Die van mijn eigen team, de meiden van D5.
Of ze gaan winnen of verliezen?
Geen idee, we zullen zien.

Laten we in ieder geval afspreken dat ik je morgenavond alle uitslagen door ga bellen.

Succes, vader.
Voor jou een bitterzoet liedje, gezongen door een andere oude, eigenwijze strijder.
Volgens mij hebben ze het speciaal voor ons geschreven.



Ziek zijn heeft geen zin. Donor zijn, dat heeft zin!

Gisteravond had ik een korte discussie met @VrouwkevanS over dit blog. In het blog wordt door iemand uitgelegd waarom zij geen donor wil zijn, en ook geen donor organen wenst te ontvangen. De discussie ging over de vraag hoe dit blog te zien. Als een politiek incorrect statement, of als niets meer dan een slecht onderbouwde mening?

Ik ben zelf al jaren ingeschreven als donor. De reden is simpel. Mocht ik dood gaan dan heb ik er niets meer aan en als een ander er meer kwaliteit van leven mee kan bereiken: be my guest!
Dat is geen zwaar morele zaak, maar gewoon, een praktische overweging.
Sinds kort gebruik ik zelf ook iets van een ander, ik heb een nieuw hoornvlies.
Dat door dat vlies ooit een ander gekeken heeft komt eigenlijk nu pas bij me op.

Geen donor willen zijn is een vrije keuze.
Geen donor organen willen ontvangen is daarvan ook een redelijke consequentie.
Ik heb er geen moeite mee, vind het politiek niet incorrect en weinig boeiend verder.

Wat ik wel boeiend vind is de motivering van deze @SovMannA.
Het morele gelijk dat uit de radiospotjes spat staat me tegen. Je moet donor zijn..‘, zo staat bijvoorbeeld te lezen.
Dit lijkt mij meer een klacht over de verpakking, dan over de boodschap.

Je bent niet voor niets ziek. Er moet evenwicht zijn in ziekte en gezondheid en evolutie zorgt er voor dat de een wel ziek wordt en de ander niet‘, zo staat er even verder te lezen.
Nu kan het natuurlijk zo zijn dat ik het allemaal niet begrepen heb, maar volgens mij ‘zorgt’ de evolutie helemaal nergens voor. Evolutie is de term die wij gebruiken om bepaalde fenomenen te beschrijven.
En als wij in staat zijn om mensen sterker, beter en minder ziek te maken door elkaars organen te gebruiken -of over een tijdje, hele nieuwe organen weten te kweken- dan is dat onderdeel van onze evolutie.

Wordt beter of sterf waardig. Als jij ziek bent is een ander gezond. Feit. Je leefde niet voor niets. Mijn organen zijn alleen voor mij bestemd. Feit.‘, staat er ter afsluiting.
Ik snap deze zinnen niet.
Ik zie niet in wat mijn ziek zijn feitelijk voor positief effect op de gezondheid van een ander heeft.
Ik zie niets dat feitelijk waarmaakt dat mijn organen alleen voor mij bestemd zouden zijn.

Ik weet wel dat mijn organen na mijn dood de kwaliteit van leven en de levensverwachting van een ander kunnen verbeteren.

Niks ‘politiek incorrect’.
Een slecht onderbouwd stukje, dat is alles.

O ja, en zou deze mevrouw ook een bloedtransfusie weigeren?

Als de blaadjes vallen

Onder de Eikenboom is de laatste trein naar het definitieve eindstation; de dood.
Al haar reizigers hebben een langere reis achter de rug, dan voor de boeg.
Een reis die hen gevormd heeft. Geluk, verdriet, succes en falen. Honger en overvloed.
Oorlog ook, soms wel meer dan een.
De meeste van de Eikenboom reizigers zijn eigenlijk niet eens meer op de heenreis ergens naartoe. Zij zijn op een terugreis.
Terug naar stevig vastgeketende herinneringen, terug naar kinderlijke behoeften en terug naar basale driften.
Achteruitlopend in een trein die hen hobbelend en schuddend dichter bij het eindstation brengt.

In Onder de Eikenboom is plaats voor slechts 25 reizigers. Meer stoelen zijn er niet.
Er zijn jaren geweest dat er wel 35 passagiers instapten.
Nooit tegelijkertijd, er was bij vlagen sprake van een flinke doorstroming.
En, al klinkt het clichématig; vooral als de blaadjes vielen. In de herfst.

Er begint iemand te hoesten, er valt iemand tegen de grond of er wordt iemand niet meer wakker na een middagdutje.
Soms stappen er zo maar drie mensen in één week uit de voortsukkelende trein.
Dat valt op, wanneer er maximaal 25 zitplaatsen zijn. Dat valt iedereen op.
Dat valt ook mensen op die eigenlijk al in een andere trein zitten, omdat zij op de terugreis zijn.
Een trein die nooit bij een eindstation aankomt, maar een trein die iedereen uiteindelijk tot zijn eigen eindstation brengt.

Zonder dat ook maar één passagier naar de noodrem grijpt of de conducteur aanspreekt wordt steeds duidelijker dat de meeste passagiers menen in de verkeerde trein te zitten. Dat zij de verkeerde reis hebben geboekt. Dat zij een andere route hadden willen of moeten nemen.
Dat zij het gezelschap waarmee zij de reis hebben aangevangen onderweg zijn zoekgeraakt.
Dat zij de weg kwijt zijn.

Alleen nieuwe passagiers brengen voldoende prikkels om de rust te laten wederkeren.

Moeten wij @MariskadeHaas niet juist een podium geven?

Mariska de Haas schreef op Het Katholiek Nieuwsblad een meer dan schandalige open brief aan Jeanine Hennis. Over miskramen en abortus.
Over de katholieke moraal.

De brief is zwaar onder de gordel.
Nu is Mariska de Haas uitgenodigd om bij De Wereld Draait door aan tafel te komen om die brief toe te lichten.
Op Twitter is een actie gestart dit te voorkomen.
‘Geen jezuspropaganda over de rug van onze Jeanine’, luidt de boodschap.

Ik begrijp dat.
Ook ik vind het een walgelijk verhaal.
Deze vrouw maakt de meest fascistoïde emoties in mij los.
‘Heropvoeden’, is daarvan de enige die ik kan neerschrijven zonder het risico te lopen aangeklaagd te worden wegens doodsbedreigingen.

Maar ik heb ook grote moeite met een oproep deze vrouw een podium te ontzeggen.
Zij trapt Jeanine Hennis keihard onder de gordel, recht in de ziel.
Daar ben ik het volledig mee eens.
Maar als we idioten van de buis gaan weren, wanneer we lieden die stompzinnige uitspraken doen, lasterlijke onder de gordel brieven schrijven, reli-idiote uitspraken doen van de televisie willen gaan weren dan wordt automatisch de vraag:
‘Bij wie beginnen we, en bij wie eindigen we?

Daarnaast.
Moeten wij deze vrouw niet juist een podium geven?
Zodat iedereen kan zien en horen welk een idiote redenatie zij er op na houdt en dat deze idiotie dus door het Katholiek Nieuwsblad gewoon gepubliceerd wordt?
Wat dus blijkbaar ‘christelijke bejegening’ betekent?

© 2021 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑