Je bent dus 57.
Op je 27e kreeg je een auto ongeluk. Drie maanden na je huwelijk. Je wordt afgekeurd en wordt, omdat je niets anders kunt, ‘vis-oppasser’ op de afslag van Urk.
Je krijgt 3 kinderen, waarvan er 1 voor galg en rad opgroeit.
Je krijgt kleinkinderen, waarvan er 1 met een hartafwijking geboren wordt. Die haalt het net.

Zelf krijg je kanker.
Je zus ook, en die gaat wel dood. En nog 2 broers. En je schoonmoeder.
Jouw kanker wordt behandeld met een nieuw middel, dat doe je blijkbaar graag als goed gristen, experimenteren met geneesmiddelen, proefkonijn zijn.
Dus je darmen rotten weg.
En jij dus ook.

Na 15 weken ziekenhuis (!) word je dan eindelijk ontslagen.
Met een open buikwond (“Dat was in het begin wennen hoor. Je ziet zijn darmen zo zitten”) een stoma, zonder speeksel en zonder smaak.
Er komt nog een operatie, een zware ook.
Maar, de familie Bakker uit Urk is reuzeblij!

Want:

“Dankbaarheid en blijdschap overheerst. God is trouw. Dat mocht ik andere mensen vaak vertellen tijdens mijn bezoeken als ouderling. Nu ondervond ik het zelf opnieuw. Ja, God is trouw, dat weten we allang. Je ziet hoe God altijd nabij is, ook als wij ons niet altijd dichtbij Hem voelen. Als we ons misschien door het vele medicijngebruik niet zo goed kunnen concentreren in gebed, of wanneer we denken dat Hij ver weg is. Toch blijkt steeds opnieuw dat Hij dichtbij is.”

Nou, dus.
Mijn vriend wordt het niet, die god van jou..