Nou ja, eigenlijk zijn we gewoon een beetje geschrokken. Teleurgesteld ook wel. We hadden dit nooit verwacht! Na alles wat we er voor hebben moeten doen. Het is om boos van te worden.
Alle niet declarabele uren die we er in hebben gestopt, alle energie die we niet effectief konden maken. Het gedoe. En, vergeet al die maanden niet dat ik het feitelijk alleen heb moeten verdienen! Omdat Claire er simpelweg arbeidsongeschikt van werd.
En dan dit!

Kijk, als je een auto koopt, dan verwacht je toch dat dat ding het gewoon doet, dat die auto start. Dat die auto rijdt, lichten heeft en richtingaanwijzers. En dat die auto dan na een jaar of wat eens een onderhoudsbeurt nodig heeft, dat is begrijpelijk. Of dat je eens een lekke band oploopt, daar hou je rekening mee. Logisch.
Maar je koopt zo’n ding niet in de veronderstelling dat je hem zelf nog helemaal moet bouwen? Toch?

Nee, als we dit hadden geweten dan waren we er niet aan begonnen, dan hadden we wel gekeken of we niet een wat ouder exemplaar konden overnemen, die het wel doet. Die wel klaar was. Eentje waar je niet de hele dag mee bezig hoeft te zijn maar gewoon kunt gebruiken waar je hem voor aangeschaft hebt.

Maar goed, als het niet anders kan, dan moet het maar zo mevrouw.
Laten we afspreken dat wij Jochem de weekeinden mee naar huis nemen, maar dat we wel een time out periode inlassen van een maand.
Ik bedoel, we zitten tenslotte al drie weken in de stress en de rotzooi. We lopen hopeloos achter met werk en andere sociale verplichtingen. Wij moeten onszelf wel laten zien mevrouw. Dit gedoe kost klanten en is slecht voor onze carrière ontwikkeling!
Clair en ik moeten ook een beetje bijkomen van de schrik en teleurstelling.
Dat begrijpt u hopelijk ook wel.

Uit het intake gesprek met de ouders van de drie weken oude Jochem van Buuren, opgetekend door Gretel Annemans, oprichtster van het eerste ‘baby-internaat‘.