Date15 juli 2010

Privacy, Identiteit en Rollen

Jan Willem Alphenaar plaatste een artikel over privacy met als kernvraag of privacy wel 2.0 is. Alphenaar sluit af met een oproep tot een privacy campagne. Hoewel ik de essentie van het artikel begrijp en onderschrijf zou het niet mijn keuze zijn om een privacy campagne te beginnen.
Een brede herdefinitie van het begrip identiteit komt eerst.

Het begrip identiteit zoals wij het kennen en gebruiken heeft voor wat mij betreft z’n beste tijd gehad. Voor veel mensen is het begrip identiteit nog veel te veel verbonden met de ID-kaart, het paspoort of het burgerservicenummer.
Identiteit is veel meer, zie bijvoorbeeld Wikipedia.

Het zou, zeker in de huidige digitale wereld, een goede stap zijn om identiteit meer te verbinden aan de rollen die wij spelen in het leven. Ik ben, naast Berend Quest de blogger, bijvoorbeeld ook vader, ondernemer, echtgenoot, voorzitter van de voetbalvereniging, klant van de Jumbo en ga zo maar door.
Grotere rollen, kleinere rollen. Dagelijkse rollen die samen aan mijn volledige identiteit uiting geven.

De verschillende rollen die wij spelen kunnen flink botsen.
Als psychiatrisch verpleegkundige had ik de hele werkdag gestoorde mensen om mij heen. Prima. Maar ‘s avonds in de kroeg in mijn rol van verpleegkundige te moeten stappen omdat een patiënt om medicatie kwam zeuren vond ik zeer ongepast.
Als ondernemer in de ICT was ik blij met iedereen die aanklopte met een computerprobleem.  
Maar in het weekeinde een buurman die met z’n kapotte pc op de stoep stond vond ik ronduit ergerlijk.
Ik wens mij dan te beroepen op mijn privacy.

Niet in, maar juist buiten onze verschillende rollen eisen wij onze privacy.

Naarmate je de ‘identiteit’ als meer gaat beleven dan je naam, adres en burgerservicenummer, en er ook naar handelt, zul je minder last hebben van problemen met privacy.
Anders gezegd: Het bewust naar buiten opdelen van de identiteit voorkomt rolconflicten.

De digitale wereld maakt omgang hiermee extra ingewikkeld. We zijn en in staat om 24 uur per dag vanaf iedere locatie meerdere rollen te spelen, en we kunnen in iedere rol iedereen bereiken.

Om het voorbeeld over de gemeente ambtenaar annex oma van Alphenaar aan te halen:

Een van de aanwezige, oudere dames, zat op Hyves voor haar kleinkinderen. Zij heeft een belangrijke functie bij die gemeente die wel eens tot wrijvingen kan leiden bij inwoners. Maar ik kon wel zien naar welke school haar kleinkinderen gingen en in welk zwembad zij elke zondag met oma gingen spartelen.

Wat hier duidelijk gemaakt wordt is dat het online zoeken naar deze vrouw informatie oplevert over twee rollen die zij vervult en welke beslist niet met elkaar verward mogen worden.
In de rol van ambtenaar mag je haar aanspreken, tijdens kantooruren en op het kantoor en; daar wil zij niet worden aangesproken als ‘oma’.
In de rol van oma wil zij er slechts zijn voor de kleinkinderen en; in het zwembad wil zij niet worden aangesproken door een ontevreden burger.
Logisch.

Het is niet zo dat de twee rollen, of ‘identities’, niet te scheiden zijn.
Dat kan best.
Maar daarvoor is wel het besef nodig dat het gebruik van het Internet in verschillende rollen wellicht een andere omgang met, en uitingsvorm van je identiteit vragen.

Het schenden van de privacy is vooral verbonden met het onvermogen van de ander om de rollen die je vervult te scheiden. Die scheiding moet je dus zelf aanbrengen en bewaken.

Daar zou ik graag eens een campagne over zien.

De eindeloze vakantie van hondje Hector

Hij wist dat er iets te gebeuren stond. Hector, het 6-jarige vuilnisbakkie van Fokke en Jitske Gaastra had er een extra zintuig voor. De bazen en bazinnen waren meer gespannen als anders. Er werd gepakt, geruzied en de grote witte doos op wielen stond weer op de oprit. Even had Hector gedacht dat het verband hield met al dat felgekleurde ritselspul dat voor in de tuin hing, maar de spanning bleef. Ook toen alle franje opgeruimd was.
Ineens wist Hector het: we gaan op vakantie! 

Hector was al diep in slaap, zijn laatste rondje was altijd om een uur of tien. Het verbaasde hem dan ook dat baas Fokke om half twaalf, de rest van het gezin sliep al, met de riem voor zijn mand stond.
‘Kom Hector, we gaan uit’, riep Fokke zacht.
Zin had Hector niet, maar ja, Fokke is baas en hij was hond, en dus rekte Hector zich uit, stapte uit zijn warme mand de koele stenen bijkeukenvloer op en kwispelde. ‘Uit?’, keek hij vragend.

Het waaide hard en het regende. In de verte, boven Harlingen zal het geweest zijn, rommelde het. Normaal deed Fokke na de hoek, als zij het pad langs het water opliepen, de riem af. Dan kon Hector doen wat hij moest doen en dan liepen ze weer terug naar huis.
De riem bleef om.

Hector hield in.
Hij wilde slapen, het onweer klonk te dreigend en de lichtflitsen maakten het beestje bang.
Een ruk aan de riem en een kort bevel: ‘Kom op, lopen Hector!’, klonk boven het geraas van de harde wind.
Na ongeveer een kilometer -veel verder dan dat zij ooit op een avond hadden gelopen- stopte Fokke.
Hij plaatste de grote, zware sporttas op de grond, opende de rits en trok Hector in de tas.

Het was ineens volkomen donker.
De tas schudde heen en weer en Hector voelde zich zweven.
Een luide plons klonk en water stroomde door naden en kieren naar binnen.
Hector blafte niet, maar jankte van angst.
Hij zocht naar lucht maar vond alleen water.
Hector probeerde te zwemmen, maar zijn poten vonden er de ruimte niet voor en zijn lichaam werd door de met stenen verzwaarde sporttas naar de diepte getrokken.

Zes uur later maakte Fokke Gaastra zijn vrouw en kinderen wakker.
Het beloofde een mooie dag te worden.
De caravan werd aangekoppeld, de airco blies koele lucht de warme auto in.
Eindelijk, vakantie!

Een paar dagen later, bij het gemaal van Roptasyl werd Hector gevonden.
Het was om een uur of drie in de middag.

Ergens op een camping in Frankrijk zat Fokke Gaastra onder de luifel van zijn caravan en opende een nieuw flesje bier.

© 2021 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑