Date25 april 2010

Een Italiaan in de Wipstraat

Berend is gek op Italiaans eten. En de naam Wip, die vindt hij grappig. We aten bij Ponte Vecchio in Bolsward.

Ponte Vecchio is een middeleeuwse brug over de rivier de Arno, in Florence om precies te zijn. Het restaurant Ponte Vecchio staat aan de Wipstraat in Bolsward.

Berend Quest is geen zeikerd, voor wat betreft eten. Hij lust bijna alles en eet wat de pot schaft. Uit eten gaan is voor Berend vooral een excursie. ‘Wat maken ze en hoe doen zij het?’, is de vraag. En Berend eet liever niet in exclusieve dure toko’s. Heus, hij vindt er gewoon geen reet aan om een ‘met bladgoud bedekt bonbonnetje’ te eten.
‘Doe maar gewoon en maak wat lekkers voor me!’, past hem beter. In een restaurant eet Berend het liefst wat de kok hem aanbeveelt.
Een restaurant waar je ‘nooit hoeft te reserveren’, daar gaat Berend nou net weer niet eten.

Heeft Berend geen eisen dan?
Zeker wel. Berend wil rustig eten, een prettige bediening en eerlijk voedsel. Rustig eten betekent niet dat het stil moet zijn, maar dat de bediening er is wanneer je ze nodig hebt en niet continu aan je tafel staat te melken om de drankomzet op te krikken.
Dus, bij een Italiaan verwacht Berend een uitstekende espresso, Italiaanse gerechten, Italiaanse gekruid en met Italiaanse kaas.
En, een goede Italiaan maakt zijn eigen pasta en pizza bodem.

Bij Ponte Vecchio kregen wij niet eens de ‘espresso’ in een espresso kopje en een ‘dubbele espresso’ is heus iets anders dan een grote bak sterke koffie.
En voor wat het eten betreft:
Berend vond de maaltijd bij Ponte Vecchio net zo Italiaans als de bami Chinees bij de ‘Kilochinees’ in Glanerbrug.

Berend’s uitvaart top 4

Op Het huis der Gekreukten stond een stukje over uitvaart muziek. Omdat Berend Quest niet bestaat kan hij ook niet overlijden. Logisch. Maar, je weet het maar nooit. Berend vertrouwt niet op logica. Dus, ter voorkoming van maar snel even een eigen lijstje.
Dit moet u beslist laten horen tijdens de uitvaart van Berend Quest.

8.00 uur: Verzamelen!
Ja, lekker vroeg. Berend stond ook altijd vroeg op, dus nu jij maar eens. Bovendien is het goedkoper, de eerste sessie.
Verzamelen op de verregende parkeerplaats van de Algemene Begraafplaats Urk (mocht die niet bestaan, gewoon het Urkerbos dan maar).
Daar hoort een lekker muziekje bij.
Doet u maar: Beschaafde Tango van Robert Long, om in de stemming te komen.
Voor het idee even het laatste couplet:

Kent u dat mevrouw meneer u koopt een nieuwe fiets
Want autorijden in het weekend wordt te duur
‘t Is een gezond en wijs besluit
En zondag ‘s ochtends rijdt u uit
Om te genieten van de zon en natuur
Dat is in jaren niet gebeurd
U ruikt hoe heerlijk alles geurt
Daar komt een brommer aan gescheurd
Die jullie haast de weg af sleurt
Dan zou je toch wel even graag heel beschaafd willen zeggen:
“He, vuile klootzak, parasiet, krijg toch de pleuris stuk verdriet
En ook de tyfus, kale neet, he kankerlijer lik me reet
Langharig tuig, stuk onbenul, syfilislijder, hondelul”

8.30 uur: Mooie woorden
Alle vrienden van Berend spreken mooie woorden. Vrees niet, het duurt maar even. Uiteraard gaat het alleen over sex, want door veel meer dan basale driften werd Berend niet aangejaagd. U ook niet, maar u doet daar veel ingewikkelder over.
Een stemming stukje muziek ter afsluiting en overdenking.
Doet u maar: Teddybeer van Cornelis Vreeswijk.
Een fragment:

‘De raadselen van het leven, wilde ik haar gaarne leren.
Maar als ik het over liefde had, had zij het over beren.
En als ik het eens probeerde, om mijn liefdesgloed te stillen.
Dan riep zij: ‘Stoute Teddybeer! Hou op of ik ga gillen!’

8.33 uur: Zakken met die kist
Ja, nu komende zakdoeken pas echt uit de tas. Huilen, janken en zachtjes grienen. De kist zakt en om u wat op weg te helpen de tranen op te roepen een lekker deuntje.
Doet u maar: Halvarine!, van de Shavers.
Een fragmentje:

‘Halvarine, gadverdamme! Gadverdamme, halvarine!
Halvarine, gadverdamme! Gadverdamme, halvarine!’

Vanaf 9:00 uur: Afscheid nemen bestaat wel.
Zo, klaar. Terug op de parkeerplaats, agenda’s trekken en en allemaal elkaar beloven niet te wachten tot de volgende begrafenis, maar snel weer eens ‘ouderwets gezellig’ bij elkaar te komen.
Gelukkig heeft de ene helft geen agenda bij zich en weet de rest nog niet wat er allemaal gaat komen, dus daar kom je prima onderuit samen.
Om het niet al te koud te krijgen nog een kort liefdesliedje.
Van Berend Quest zelf, tevens zijn kortste liedje: Hemameisje.
De hele tekst:

‘Ik ben verliefd, op het meisje van de Hema, het meisje van de warme worst.
Ik ben verliefd, op het meisje van de Hema, het meisje van de warme worst.
Wanneer ze weer zo’n halve jongen aan haar vorkje prikt, het ontdoet van vel en lood en dan haar vingers likt.
Krijg ik de kriebels in mijn maag, lopen de rillingen omlaag.
Sta ik te blozen als een kind, bij die allerlaatste vraag:
Wilt u er mosterd op meneer?’

De dood voor een paar zeteltjes

‘Ik heb nog nooit zoiets gezien, dat je bondgenoten in de steek laat. Mensen hebben daar gevochten, zijn overleden. Voor een paar zeteltjes in de gemeenteraad, waar gaan we nou toch naar toe?’

Dat de politieke arena een gevaarlijke slangenkuil is waar de deelnemers zich meer lijken bezig te houden met het afbranden van de standpunten van een ander, dan het verwezenlijken van eigen idealen zal u niet geheel zijn ontgaan.
Mocht u echter, om welke reden dan ook, daarvan nog niet overtuigd zijn, lees dan de bovenstaande quote eens goed.
Drie zinnetjes. De tweede zin, daar gaat het om.
De suggestie die wordt gewekt, de stront die daarmee wordt gesmeten, de stank die wordt verspreid,
Een fijne boodschap van een gristelijke oud premier: Piet de Jong, CDA.

© 2021 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑