Taal is net zo mooi als dat zij gruwelijk kan zijn. (Is taal eigenlijk wel vrouwelijk? Kijk, daar ga ik al.) De Nederlandse taal is daarnaast nog eens beperkt. Wij gebruiken veel dezelfde woorden voor verschillende betekenissen. Zo hebben de Engelsen veel meer woorden ter beschikking. Dat maakt bijvoorbeeld Engelse humor zo moeilijk te vertalen.

Een klein zinnetje:

Wat kan ik nu doen?

Simpel toch?
Nee! Het zijn maar vijf woorden. En er zijn tevens vijf verschillende manieren om deze zin uit te leggen. Die betekenissen kun je wel horen, maar als je ze wilt zien moet je truukjes gebruiken. Kijk maar. Lees de zin en leg de klemtoon op het vetgedrukte woord.
Wat kan ik nu doen?
Wat kan ik nu doen?
Wat kan ik nu doen?
Wat kan ik nu doen?
Wat kan ik nu doen?
En, er is zelfs nog een zesde:
Wat kan ik nu doen!?

Wat we hier namelijk missen is de context.
We staan niet ‘live’ in een situatie, we zien geen beeld, we horen de ander niet praten; we zien alleen wat er staat.

Om een geschreven boodschap helder en eenduidig over te brengen is dus bepaald geen sinecure.
We hebben wel allerlei leestekens en we kunnen de tekst opmaken om ons te verduidelijken, maar het blijft vaak behelpen.

De trend is, of beter, de eis tegenwoordig is dat alles zo kort en bondig als maar mogelijk opgeschreven moet worden (zeker op het Internet). De internet lezer wil beslist niet naar lange teksten kijken, laat staan lezen. Vaak vraag ik mij af of mensen, reaguurders bijvoorbeeld, überhaupt wel iets lezen. Veel reacties onder artikelen geven mij in ieder geval de indruk dat het stuk ofwel helemaal niet, ofwel maar gedeeltelijk gelezen is.
Bij mijn eigen stukken die ik op nujij.nl geplaatst heb bijvoorbeeld weet ik zeker dat sommigen die reageren niet eens het artikel gezien hebben, maar puur reageren op de titel, of op wat de anderen aan commentaren leveren.

De ultieme ‘taal-horror’ is wel Twitter.
140 Tekens om je uit te drukken.
Een boodschap, de context, de nuance, de nadruk, de klemtoon; alles in 140 tekens en zonder opmaak.
Alleen een paar aanwijzingen zoals het *schrijft dit tussen sterretjes* ten teken van het uitvoeren van een handeling.

Het maakt Twitter ook zo mooi.
Een mooie uitdaging voor iedereen die met woorden een boodschap wil overbrengen.
Ik ‘ken’ veel tweeps, maar ik ken er maar één in ‘real-live’.
Dat betekent dat ik aan al die anderen mijn stemming, mijn nukken, mijn grappen, mijn ideeën, mijn motieven, mijn pijn; kortom mijn hele karakter moet schetsen in zinnen van 140 tekens. O ja, en daar moet de boodschap dan ook nog bij.

Ik vind dat er een aantal tweeps zijn die dat heel erg goed doen, en heel erg goed kunnen.
Berend Quest heeft dan nog een voordeel ten opzichte van de meeste anderen.

Hij mag zijn karakter al schrijvend bedenken.