Lees hier meer over de Twitter Profiler.

Berend Quest leest geen tweets, hij luistert naar tweets. Tweets zijn voor Berend kleine composities. De inhoud geeft de stemming weer, de toon wordt gezet door de gekozen woorden en de melodie wordt bepaald door de ava. Dexbob is Jazz. Dexbob is vrij, onconventioneel, improviseert en zijn Jazz is afwisselend funky, bluesy en brass.

Dexbob componeert mooie tweets, vaak met een dubbele bodem. Zoals bijvoorbeeld:

Waarom volg ik jou? RT @San87: Hoort net dat Jan Smit morgen tussen 19u-20.30u in de MediaMarkt in Deventer is. Dus voor de liefhebbers ;-)

Vandaag is het de gedenkdag van de Heilige Narcissus. Daar heb ik wel wat mee

Ik zou graag iets zó controversieels willen zeggen dat 50% van mijn volgers gillend wegliep en ik er 50% gillend bij kreeg. Maar ik weet niks

Man, wat is Brasil muziek toch lekker. Ik denk zelfs dat bagger als Kedeng kedeng van Guus Meeuwis nog te pruimen is in die taal.

Twitter is als een vijver. Gooi er een steen in en kringen ontstaan… en sterven weg, tot de volgende steen geworpen wordt. 1/2

Maar om dit poëtische beeld bij te stellen: de grootste stenen in de twijver gaan over poep, sex en geld. 2/2

Ik hou ervan als mijn pc vastloopt! Dan heb ik een reden om mijn boosheid eruit te gooien. Apple is voor positivoos. Voor coaches! Tssk

Hoe ik naar de dexbob luister heeft alles te maken met zijn ava. Die beschilderde kop met alweer, die dubbele boodschap. Een clown, zonder lach. Een clown die in de camera kijkt alsof hij zojuist is aangehouden op het vliegveld van Miami. Verdacht van spionage.
In werkelijkheid sloft dexbob met veel tegenzin, en na 2,5 uur uitstel richting de C1000. Want er moet brood op tafel komen. Voor de kids.

* de C1000 binnengaat *

* de C1000 uitgaat *

Sterker *op zijn telefoon intoetste dat hij de C1000 uitging *

Snapt u een beetje wat ik bedoel?

Deze week had Berend een rare droom.
Ik zat in een vergadering, kon mijn hoofd niet bij de agenda houden en wist niet waar de vergadering over ging. En dat is best lastig, als voorzitter. Terwijl iedere deelnemer aan de vergadering het hoogste woord voerde (het was een chaos) ging de grote deur achter in de vergaderzaal langzaam een klein stukje open.
In de opening verscheen het hoofd van een droevig kijkende clown.
De clown keek met zijn beschilderde clownskop de vergaderruimte in, blikte even in het rond, en zweeg. Het viel, behalve Berend, niemand op. Een paar ogenblikken later voelde ik een hand voorzichtig op mijn schouder. ‘He, pssstt’, klonk het zacht, ‘hier jongen, je tosti.’ De clown zette een schoteltje op tafel, veegde met zijn witte handschoentjes nog een paar pluisjes van het mahonie, neuriede een jazzy melodietje en slofte op zijn veel te grote schoenen de vergaderzaal weer uit.
Het was dexbob.
Voor mij stond een tosti haring met pindasaus.

Eerder verschenen: