Datum22 maart 2010

Een kleine anekdote

De lente komt! Ook Berend voelt het aan z’n water. Nog even en het gras kan weer gemaaid,  nog een poosje en de appelboom staat weer in bloei. dan nog een tijdje en we oogsten appels. En dan, appeltaarten bakken en jam maken.

Eind augustus vorig jaar had Berend, ik weet niet meer waarom, beloofd op maandagmorgen een appeltaart mee te nemen. Zelfgebakken, van appels uit eigen tuin natuurlijk.
Op zondagavond had Berend wel wat beters te doen, dus besloot hij maandagmorgen de daad bij het woord te voegen.
Maar goed, om half negen appeltaart serveren betekent wel vroeg op wanneer je de appels nog moet oogsten en de taart nog moet bakken.
En dus stond Berend om een uur of vijf ‘s morgens, in zijn onderbroek, op de trap, met emmer bij het licht van een kaars met zijn handen in een donkere appelboom te graaien.

Berend woont in Burgwerd, en dat is Fries. Friezen, het woord zegt het al, zijn cool.
Een oudere buurman, wiens naam ik niet ken, was ofwel een slechte slaper, of had een hondje die vroeg voor een plas de deur uit wilde. Of beide wellicht.
Afijn, ik hoorde de man een kuchje doen (het was een zware shag roker) en zag hem tussen de bladeren van de appelboom voorbij wandelen.

Hij keek niet op of om.
Hij groette wel.
‘Ah, Questra. Verder alles goed jongen?’
En zonder het antwoord af te wachten wandelde hij rustig verder.

Hoe aandachtziek ben je, Robert Schoemacher?

Bakkie met mevrouw Quest. TV staat op RTL Boulevard. Robert Schoemacher is te zien met zijn kinderen, vrouw, ex- minnares en niet eerder erkent kindje in het Dolfinarium.

Even, in een flits kun je de fotografen en cameraploegen zien. Ik schat een stuk of 15.
Robert Schoemacher heeft dan eindelijk zijn ‘geheime’ kindje erkent en komt die tentoonstellen.

Oh, nee. Excuus!
Robert Schoemacher gaat met zijn gezin plus aanhang even gezellig naar het Dolfinarium en daar stonden toevallig 10 fotografen en 5 cameraploegen. En ook nog eens toevallig allemaal van de Telegraaf, Privé, RTL, SBS en de Story.
En Robert Schoemacher dacht, met heel zijn oprechte en eerlijke vaderhart: dat is een mooi moment om alle lieve mensen te vertellen dat Robert Schoemacher nog een kindje heeft, van een ex-vriendin.

Natuurlijk heeft de nationale botox-spuiter geen andere bedoelingen dan de beste bedoelingen.
En natuurlijk misbruikt Robert Schoemacher zijn kind helemaal niet om vooral in de bladen te blijven verschijnen.
Nee, u heeft helemaal gelijk.

Robert Schoemacher is een oprechte vader die alleen maar het beste voor zijn, nu eindelijk complete, gezin wil.

De nederlaag van Ewoud Butter

Berend Quest heeft niets met allochtonenweblog. Hij is er op geen enkele manier aan verbonden. Berend Quest weet niet veel meer van het allochtonenweblog af dan dat hij Ewoud Butter via Twitter kent.
Vandaag kwam de volgende tweet van Ewoud Butter, de oprichter van allochtonenweblog.

Op het blog legt Ewoud uit wat er aan de hand is. Het komt er op neer dat Ewoud de grote stroom aan grove, beledigende, domme en kwetsende reaguurders niet meer kan of wil modereren.
Berend is het niet met Ewoud eens, al kan hij zich er wel wat bij voorstellen.

Wanneer je schrijft over zaken die gevoelig liggen in deze maatschappij, en je doet dat op het Internet dan weet je dat de heren en dames anonieme reaguurders klaar staan. Het hart in azijn gedrenkt en de pen in een pot rattengif gedoopt, en de hersenen vaak in de schuur te drogen gezet. Het is vreselijk wat je allemaal leest.
Niet meer de mogelijkheid bieden om rechtstreeks te reageren biedt daarvoor uitkomst.
Maar, uitkomst voor wat?

In mijn beleving wordt het allergrootste bewijs dat er veranderingen nodig zijn in deze maatschappij, in de wijze waarop tegenwoordig een ‘discussie’ gevoerd wordt bijvoorbeeld, geleverd door diezelfde reaguurders.
De reaguurder, en dan bedoel ik dus de botte, de grove, de ongenuanceerde, de hard schreeuwen maar geen argumenten reaguurder, benadrukt vaak het belang van het artikel waarop gereaguurd wordt.

Stel, je vraagt je openlijk af in een blog of de acceptatie van allochtonen niet beter zou kunnen en moeten in dit land. Wanneer ik zoiets lees dan wordt mijn neiging de schouders op te halen direct getackeld wanneer er een honderdtal idioten boodschappen plaatsen als: ‘ze moeten allemaal aan het gas’, ‘een goeie moslim is een dooie moslim’ en ‘dood aan de geitenneukers’.
Het is afschuwelijk om te lezen, maar het schudt ons misschien wel een keer wakker.
Dit zijn de tendensen in ons land, dames en heren.
Dit is de manier tegenwoordig om te laten weten dat je ook iets vindt.
Dit is dus reaguren.

Berend Quest is er van overtuigd dat je deze lieden de ruimte moet blijven geven.
In de eerste plaats omdat het helder maakt met welke krachten en meningen jouw idealen in aanvaring komen, ten tweede omdat helder blijft voor wie jouw boodschap het meest bestemd is en ten derde omdat niemand voor die deze ongenuanceerde, kwetsende, banale en stupide reacties ongevoelig is, behalve de reaguurder zelf.

Anders gezegd: ieder artikel die deze onzinnige reacties oproept wint aan kracht door de reacties onverkort door te plaatsen.
De reaguurder geeft vaak precies in essentie het belang van het artikel aan.

Ewoud, zet open die kraan man.
En dat je er eerder van moet huilen dan om kan lachen is duidelijk.
Ik ben er van overtuigd dat de reaguurders meer sympathie voor je artikelen oproepen dan dat zij zelf in de gaten hebben.
Stoppen met doorplaatsen, dat is inderdaad een nederlaag.
Maar alleen voor de artikelen die op het weblog staan.

Mosselen

Mosselen. Berend vindt het opwindende diertjes. Sexy. Mosselen eten is ook een beetje sexy. Het drupt altijd een beetje, het ruikt heerlijk en je eet ze met de handen. Lekker, voor in de vroege avond.
Mosselen zijn als voorspel.

Een goede mossel is niet moeilijk te vinden. Ga naar een goede supermarkt, en liever naar een goede visboer. Mosselen moeten beslist vers zijn, niet te klein en koop ze binnen het seizoen. Vanaf begin juli.
Mosselen laten zich heel gemakkelijk bereiden. Echt, iedereen kan het.
Een paar dingetjes om op te letten:

Wanneer je mosselen uitpakt ruiken deze zilt. Dus niet naar de visafslag op een hete zomerdag! (Zilt? ja zilt! Ga naar het strand, snuif en je weet wat ik bedoel.) Zet de mosselen ruim van de voren in een grote bak koud water. Laat ze even spoelen. Ververs het water een keer of drie.
Verwijder alle mosselen die beschadigd en/of stuk zijn!

Bij een lekkere pan mosselen hoort voor Berend brood en sausjes. Eigenlijk eet Berend maar 1 saus, maar goed. Een goede saus maak je natuurlijk zelf, daar kom ik een keer op terug. In ieder geval zorg je er voor dat je vers stokbrood een paar sausjes en eventueel een lekkere kruidenboter klaar hebt staan.
Mosselen maakt Berend als volgt:

In grote pan (Berend heeft er een die over 2 pitten past) giet je een halve fles droge, witte wijn. daar gaat bij: knoflook, uit, peen, gedroogde tomaat, peper, zeezout, peterselie, stukje prei en een onsje of wat uitgebakken spekreepjes. (En alle andere zaken die je lekker vindt!) Voeg daarbij een klein blikje tomaten puree en breng zacht aan de kook.
Wanneer de boel na een minuut of 10 lekker ingekookt is, gaat de andere helft van de fles witte wijn er bij. Opnieuw aan de kook brengen, mosselen in de pan aan de kook brengen en deksel er op. Na een minuut of 4 de mosselen een keer omdraaien, nog een minuut of 4 koken en hatsikidee. Klaar.
Schep met een schuimspaan een flinke berg op een diep bord. Eet de mosselen door 1 lege mossel als tangetje te gebruiken. Mosselen die niet open zijn: weg er mee!
En, dames en heren, die groente en spek-prut is ook heerlijk te eten hoor!

Verse Pasta

Wie een keer echte verse pasta heeft gegeten zal beamen dat al die goeiekope, gedroogde bende in van die zakkies smaakt naar plastic. En, mocht u zover nog niet zijn: probeer het dan eens. Het is echt niet moeilijk, het kost echt geen uren tijd en uw pasta beleving zal met een factor 10 verbeteren.

Tsja, je hebt wel een pasta machine nodig. Eens. Berend heeft er een van de Aldi. Voor € 9,95. En daar doet hij al jaren mee. En, ik denk dat er ook best wel een paar op Marktplaats staan.
Heb je geen pasta machine? Lees dan even verder, misschien raak je er wel van overtuigd dat je er een aan moet schaffen.

Vers pastadeeg kost je aan arbeid niet meer dan een minuut of 20. Een minuut of 10 voor het kneden en een minuut of 10 voor het draaien. Je moet wel op tijd beginnen, het deeg werkt wat makkelijker wanneer het een uurtje rust in de koelkast.
Je hebt niet meer nodig dan bloem, zout en eieren. Je mag er veel meer in gooien, maar daarover later meer.
Een pasta deeg maakt Berend zo:

Per 100 gram bloem een flink ei. (Of, voor een rijkere, meer gele pasta 100 gram bloem en 2 eierdooiers.) De Questjes zijn met z’n vijven, ik gebruik 6 ons bloem.
Doe de bloem in een kom, maak een kuiltje en strooi wat zout. Breek de eieren. Roer met een vork tot de bloem heel grof met de eieren vermengd is. Nu even kneden en klaar is Klara. (O ja, heb je een broodmachine? Met standje deeg kneden? Dan kan de hele boel daar ook in hoor ;-) Maak een bol van het deeg, strooi er wat bloem over en doe de bol in een afgedekte kom een uurtje in de koelkast.

Nou. Makkelijk toch?
Je kunt aan het deeg van alles toevoegen als je dat wilt. Bijvoorbeeld verse kruiden als basilicum. Of fijngehakte spinazie. Of olijven- of andere tapenade. Wees wel voorzichtig; natte ingrediënten toevoegen kan betekenen dat je een eitje minder moet gebruiken.

Nu is het deeg klaar en moet er een pasta gedraaid worden. Er van uitgaande dat je zo’n eenvoudig pasta trekkertje hebt; rol gewoon zelf het deeg uit! Die machientjes hebben wel een rollertje, maar dat is onnodig gedoe. Berend doet het zo:

Sla de bol plat. Strooi wat bloem op je aanrecht, de eettafel, de werkbank of een andere vlakke ondergrond. Pak een deegroller (of fles)en rol het deeg uit tot een grote pizza. Omdat je die grote rol niet dun genoeg rolt snij je een reep af, en rolt deze nog wat verder uit. Nu trek je de repen door de pasta machine en hangt de pasta aan een stokkie. (Een stokkie? Ja, een stokkie. Berend heeft een plankje met 2 rechtopstaande stokkies en een dwarsstokkie. Kosten: € 0,0.)

Als de pasta hangt kan het de pan in. maar het hoeft niet. Je kunt het rustig een paar uur laten hangen. wanneer het helemaal droog en hard is kun je het zelfs, mits droog en koel opgeborgen, best een paar weken bewaren.

Het koken van verse pasta is een echt feest. Het heeft maar een paar minuten nodig en ook aan het kook vocht kun je van alles toevoegen.
Berend gooit er meestal wat verse kruiden, wat eigengemaakte diep gevroren bouillon blokjes en een scheut olijfolie in. En zout uiteraard.
Laat de pasta even uitlekken, blus hem in het vergiet desnoods even af (dan gaart het niet meer door) en serveer de pasta.

De eerste keer dat u dit doet eet u de pasta alleen met wat verse peterselie en basilicum. Snijdt de kruiden helemaal fijn en strooi deze over de pasta. Een scheutje olijfolie en dan verse Parmezaan er over.
Echt, u weet niet wat u proeft!

Onderstaande foto is een pasta met wat eenvoudige toevoegingen. Wat ik gedaan heb is dit:

Maak een koekenpan warm en snijdt ondertussen een paar tenen knoflook aan plakjes. Snijdt een vers rood pepertje aan kleine stukjes (haal de zaadjes er uit), halveer wat olijven en voeg wat stukjes gedroogde tomaat toe. Doe alles in de hete pan, zonder olie. Laat dit rustig grillen. Zet na een minuut of 5 het gas hoog en knijp een citroen uit boven de pan. Lekker sissen die handel.
De pan droogt direct weer op, en dan is uw pasta vulling bijna klaar.
Pak wat rucola en/of andere sla, breek dat ik kleine stukjes (scheur het dus uit elkaar).
Gooi de gegrilde ingrediënten en de sla bij de pasta, schep door elkaar en u bent klaar om te eten.
O ja, en op deze foto ziet u een gerookte forel naast de pasta. Gaat heel goed, maar achteraf vond ik hem overbodig. Hij is van zichzelf al lekker genoeg zo.
Beter waren wat kappertjes geweest.

© 2021 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑