Nee, Berend neemt niet veel serieus. Maar zo af en toe laat hij zich gaan. Dan neemt hij zijn taak zeer serieus, ja bijna zwaar op.

Al dagen zat hij te ploeteren. Het telefoontje was op maandagavond gekomen. Of hij het eerste wilde coachen zaterdag. De eigen coach was ziek, de trainer was voor dringende zaken elders (waarschijnlijk in het buitenland voor het bijscholen van het nationale elftal van Oezbekistan, zo dacht Berend), en, mede vanwege zijn bestuurlijke kwaliteiten, algemene voetbalkennis, deelname aan de scheidsrechteropleiding van de KNVB maar in het bijzonder naar later bleek, omdat men niemand anders bereid had gevonden was hij, Berend Quest gevraagd het eerste team zaterdag naar de overwinning te leiden.

Dus was het ploeteren. Analyseren. Beelden bestuderen. Boeken lezen en namen uit het hoofd leren.
Gaastra, de blonde reus, stond in het doel. Dat stond vast. Verder had hij een lijst van defensieve spelers, middenvelders en pure aanvallers. Berend schoof met spelers, met posities en met spel varianten.
Donderdagavond bekeek hij nog even een training, strak in het pak uiteraard.
Na de training de kantine in, om tot middernacht kwaliteiten, zwaktes en blessureleed in kaart te krijgen.
Vrijdags sliep Berend niet.
Hij was te onrustig, te gespannen, te bezeten van die wedstrijd, de volgende dag.

Zaterdagochtend om half vijf, het was nog volkomen stil in Burgwerd, brandde er alleen licht in huize Quest. Terwijl buiten de eerste vogels voorzichtig een poging deden wakker te worden liep Berend Quest reeds, op voetbalschoenen, in trainingspak en met pet, door de tuin te drentelen.
‘Het gras voelen’, noemde hij dat. Hij snoof hard in de bijna bevroren lucht. Een witte condens damp verliet zijn neusgaten.
‘We gaan het doen!!’, siste er uit zijn mondhoeken. Waarna hij zich naar binnen begaf voor de eerste van een lange reeks sterke bakken koffie. Eten lukte hem niet.

Eindelijk, half elf.
Nog een half uur en de wedstrijd zou beginnen.
Berend stapte met veel autoriteit de kleedkamer binnen. Daar zaten ze. Zijn mannen. Zijn bikkels. Zijn kerels van stavast!
‘Mannen!!”, bulderde de stem van Coach Berend Quest. ‘Ik hoef jullie niet te zeggen wat er op het spel staat! Het is de overwinning, en niets dan de overwinning!! Ik verwacht volledige en absolute inzet! Vechten! Er is maar één doel vandaag: het doel van Blauw-Wit!! Ben ik duidelijk!’
‘Ja trainer!’, klonk het gedisciplineerd in koor.

‘Mooi!’, riep trainer Quest.
‘Zijn er nog vragen?’
‘Ja meneer’, sprak de midvoor Johan Pietersma (Een briljant talent!).
‘Ik zit nu al een jaar in F1, weet u ook wanneer ik naar de E-tjes mag? Want ik wordt morgen al negen!’