Deze gastcolumn is verzorgd door Bob. Bob is een Friese Stabij, 1,5 jaar oud en in het dagelijks leven druktemaker, hazenjager en knuffelaar van professie. Bob is vriendelijk opgevoed en luistert derhalve nergens naar.

Ja, ja beste ‘bazen en bazinnen’.
Het kan verkeren. Al anderhalf jaar wordt er tegen mij aan geroepen. ‘Bob gaat zit doen, Bob gaat kak doen, Bob doe dit, Bob laat dat!’
Ik verdom het meestal. Je gaat zelf die stok maar halen, je gaat zelf maar in een park kakken, je gaat zelf maar zitten.
En nog es wat, als ik het lekker vind om me in de eendenstront te wentelen, dan is dat mijn zaak!

Ik ben een Friese Stabij, en een trotse! Dus; ik ga achter watervogels aan, eet graag verse haas en ben dol op lamswol. Kindertekeningen, een vieze onderbroek of een stinkende voetbalschoen; ik vind het allemaal veel smakelijker dan die verantwoorde droge brokken die mij voorgeschoteld worden.

En nog eens wat. Wanneer jullie het irritant vinden dat ik blaf, schaf die deurbel dan af! Nodig geen strangers uit! Ga dan zelf de post halen in plaats van dat bruin-oranje mannetje iedere dag weer in mijn territorium toe te laten!
Wraf! Zo, steek die maar in je zak.

Die Berend Quest kan het verder ook vergeten.
Ik denk, het is lente. Ik denk, het is mooi weer. Ik denk, laat ik mij eens van mijn goede kant laten zien op deze mooie dag. Dus wat doet Bob? Bob geeft ongevraagd een poot. Snapt iemand dat? Nee, uiteraard niet! Want niemand riep: ‘Bob, doet poot geven!’
Oke, het was misschien wat minder slim om die poot onder het lopen omhoog te houden, maar dat was extra. Als bewijs van mijn genialiteit!

Denk je dat hij trots was, die Quest?
Nee hoor! Hup, in de auto, naar de dokter.
‘Nee!!’, riep ik nog. Maar, eigenwijs die gasten! Vooral samen, Berend, mevrouw Berend en dokter Bernard, de dieren ‘arts’. Na hevig verzet tegen onnodige onderzoeken spoten die gasten mij gewoon plat!

En nu, nadat ik misselijk uit mijn comateuze toestand ben bijgekomen, nu is iedereen ineens zo lief voor mij. ‘Kom maar Bob, kom maar lieverd, gaat het schat?’
Gadverdarrie. Schijnheiligerds.
Mensen, ik vertrouw ze niet.

Komt een hond bij de dokter heet dit stukje, maar dat heeft die Quest verzonnen hoor.
Mijn titel keurde hij af, die zot.
De titel had moeten zijn:
Er moet nodig een baas naar de dokter! Wraf!