Monthmaart 2010

Nee, Brinta, da’s lekker!

Thedo Keizer schreef een artikel waarin hij de Kaas (ja, met een hoofdletter) ‘vies’ verklaart. Nee, zelfs ‘heel vies’. Kom je aan Kaas, dan kom je aan Berend Quest.
Vooral als je terloops ook nog eens durft te beweren dat Brinta wel lekker is.

Gadverdamma!! Gadver- de gadverdamme. Brinta.
Meneer noemt Kaas een ‘melig’ afvalproduct, maar vindt Brinta lekker. Nee, Brinta. Dat is in  het geheel niet melig natuurlijk. Heeft ook he-le-maal niets met meel te maken. Veel minder dan Kaas. Tenslotte wordt Kaas van meel gemaakt en Brinta niet.

Kijk, de slogan ‘Met Brinta kun je alles maken’ is er niet.
Dat is ook logisch, want behalve een dunne, dan wel dikke, onogelijke, muf meurende en naar helemaal niets anders dan MEEL smakende drab kun je er niet van maken.
Je kunt er suiker, of stroop of desnoods peterselie doorroeren; het wordt nooit meer dan dat het is: bagger!

Ooit een Brinta fondue gegeten? Een Brintasoufflé dan? Een boterham met Brinta? Brintatucjes? Een Brintaburger? Brintasaus? Wel eens Brinta ergens aan toegevoegd? Aan de bloemkool bijvoorbeeld? Of de witlof? Brintastengels gegeten dan? Brinta op een toastje?
Nee. Natuurlijk niet.
Alleen kleine kinderen, nog niet gewend aan welke smaak dan ook, eten Brinta.
En vaak nog onsmakelijk ook.

Nu kan het zijn, ik ben maar een beperkt mens, dat ik iets gemist heb.
Dat, anders dan bij de Jumbo in Bolsward, er in de Jumbo van meneer Keizer wel een apart Brintapad is. waar alle verschillende soorten Brinta prachtig en aanlokkelijk staan uitgestald.
Sterker, er is wellicht zelfs een aparte Brintawinkel in het winkelcentrum waar meneer Keizer zijn dagelijkse boodschappen haalt!

Het zal dus aan mij liggen.
Doet u mij even 400 recepten met Brinta, heer Keizer?
Er zal er vast een tussen zitten die Berend ook lekker vindt.
Met Kaas bijvoorbeeld.

Het comité Freek Stop Er Mee!

Denk niet dat ik geen fan ben, van Freek de Jonge. Ik ben een groot bewonderaar van veel wat de man gedaan heeft. Maar er is een tijd van komen, en er is een tijd van gaan.
Stop Freek, stop groots, dramatisch en theatraal.
Het kan nu nog.

Freek de Jonge is niet meer leuk.
Ok, Freek de Jonge heeft 6000 volgers op Twitter, staat nog steeds in theaters, heeft net een CD opgenomen, dus ik moet het anders zeggen:
Ik vind Freek de Jonge niet meer leuk.

Ik vind een grap als

 ‘toppunt van stilte: dove jongens in een doofpot’ 

niet leuk. Het mist intelligentie. Het mist de taalvaardigheid. Het mist alles wat een Freek de Jonge grap leuk maakt.
‘De paus heeft er geen oren naar’ vind ik al veel leuker. En die werd verzonnen door mevrouw Quest. Of een simpel ‘Zegt de paus: ‘wat zegt u?”, is ook al beter. En die verzin ik ter plekke. De tweet

‘milly al voor de alarmmelding vermoord! ongelooflijk dat zo’n moordenaar niet even het geduld kan opbrengen daarop te wachten’

vind ik nog veel minder. Het is niet scherp geformuleerd, het zijn te veel woorden en de humor zie ik derhalve niet. Het is een ouwe lullen tweet van het niveau voetbalkantine. En dan 12 biertjes later.

Het is de geur van azijn die om Freek de Jonge gaat hangen.

‘jezus zei: wie mij liefheeft, volge mij. ik zou na een dag van reageren op tweets willen zeggen: wie mij niet liefheeft, volge mij niet!’

Och, Freek. Ik zou zeggen: Jezus man!
Is dit een eufemisme? Is dit waarom Jezus Freek zelf helemaal niemand volgt op Twitter? Omdat Jezus Freek alleen maar een boodschap te verspreiden heeft, maar geen boodschap heeft aan wat anderen bezighoudt? of ergens van vinden?
Het is godverdomme gewoon een gereformeerde dooddoener!!
Twitter is sociale media! Niet de Freek de Jonge Kerk!

Zelfs de tweets die over iemand gaan worden door Freek de Jonge niet eens rechtstreeks geadresseerd.

‘ah femke.. wie stemt er nu op een vrouw die haar gezin zo in de steek laat?’

Of weet Freek de Jonge soms niet dat Femke gewoon via @femkehalsema aan te spreken is?

Ik denk dat Freek de Jonge heel veel talent heeft.
Maar ik kan mij niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst echt om Freek de Jonge gelachen heb.
Of door de boodschap echt geraakt werd.
Of aan het denken werd gezet.

En, nog een opmerking.
Wanneer je vak humor is, en de taal je instrument, koester dan die taal.
Gebruik hoofdletters en punten bijvoorbeeld.
Als je als professional niet eens meer correct taalgebruik hanteert dan ben je seniel aan het worden.
Of je bent van mening dat je publiek seniel geworden is.

Mocht het overigens een kwestie van geld zijn, omdat het pensioen niet geregeld is bijvoorbeeld, dan ben ik best bereid een actie op touw te zetten om geld in te zamelen.
Ik vind het namelijk een goed doel.
Freek de Jonge met pensioen sturen.
Hij heeft het verdiend.

Kamperen? De caravan? Get A Life!

Zo. De sneeuwschuiver staat weer in het vet. Net als de schaatsen. De schuur kan weer opgeruimd, de grasmaaier op zijn zomer plekje en de was gaat, net als moeders, weer aan de lijn.
Nu nog die andere container ophalen uit zijn winterstalling en op de parkeerplaats naast die andere vuil containers zetten en we zijn er weer klaar voor.
De grijze bak voor de verpakkingen, de groene bak voor wat we niet opvreten en de witte bak om onze vakantiedagen in weg te gooien.

Kamperen is niets meer dan zelfkastijding.
Of je dat nu in een grote plastic broodtrommel op wielen doet of in een veel te groot plastic dekbedovertrek met stokken, het is allemaal even erg.

Stel uzelf de vraag: ‘Waar doen wij het allemaal voor?’
We werken, we racen, we zijn nooit thuis en we hebben altijd haast. Waarom. Omdat wij zo verschrikkelijk verlangen naar een mooi huis, een fijn huis, een warm huis en een goed huis. Wij zijn die dieren die niet ons eigen nest bouwen, maar het nest van een ander bouwen om zo voldoende geld te verdienen om ons eigen nestje te kunnen laten bouwen. En al dat gebouw, gesjouw en gehaast. Al die energie en al die inspanningen die dat ons kost maakt dat wij nauwelijks tijd hebben om te genieten van die centrale plek in ons bestaan: ons huis.

Ons huis waar de kinderen onder je ogen vandaan groot worden. Daar waar je de beste sex had. Daar waar je alles hebt ingericht zoals jij het wilt. Daar waar jouw geur heerst.
De enige plek waar je oprecht lekker kunt poepen.
Die ene deur met die deuk, van toen je kwaad was. De trap waarop je je geliefde naar de slaapkamer vree.
Dat bed waar je kind werd geboren. De vloerbedekking waar de kots van je zoon van 14 nog een beetje zichtbaar is.
Ons nest waarvandaan onze kinderen zullen uitvliegen naar een eigen leven, op hun eigen nest.
Mooi he.
Toch?

Waarom ga je dan, op die paar vrije dagen die je krijgt, in de een of andere plastic tent of caravan zitten!!!
*Rustig Berend, hier, je pilletje*
Ok..

Nee, niet doen. Niet aankomen bij Berend met die zouteloze bullshit over ‘terug naar de natuur’ en ‘dan weet je weer wat je allemaal hebt’ en zo.
Dat is namelijk pertinent onwaar en ik kan dat bewijzen ook.
Heeft u wel eens kampeerders (u weet wel, die mensen die het fijn vinden om hun vrije tijd op elkaar gepropt in een groot kamp met omheining te gaan zitten) met elkaar horen praten? Over hun ‘tent’ of hun ‘caravan’. Is het u wel eens opgevallen dat zij het dan met name hebben over alle fijne en slimme gadgets? Al die toegevoegde, duur aangeschafte, wankele, gammele en never werkende troep? Ja, die ja. Al die extra’s die er voor moeten zorgen dat het leven in de caravan of tent zo veel als mogelijk lijkt op een normaal leven?

En dan, de campings zelf. En de kampbewoners.
Jawel, Berend heeft heus wel gekrampeerd. Berend heeft zichzelf ook wijs gemaakt dat kamperen ‘leuk’ is.
Maar, dat is het natuurlijk helemaal niet; leuk.

Wat is in godsnaam de humor van op de grond liggen, of in een veul te klein bed?
Wat is er in hemelsnaam leuk aan het midden in de nacht moeten luisteren naar je dronken buurman, en erger, je nuchtere buurvrouw die tegen haar dronken man schreeuwt: ‘Nee, Herman, rot op!!. NU NIET!!’
Is dat ‘plezier? Om met je toilet papiertje in de rij te gaan staan en te mogen poepen na die ongewassen goorlap die gisteravond 40 halve kippen cremeerde op een gaasje en die met een liter of drie knoflooksaus banaal en zonder te kauwen heeft weggevroten? Om van die 2 liter jenever nog maar te zwijgen?

Is dat ‘gezellig’? Afwassen in koud water, samen met 24 uitgekakte, zwaar vermoeide en depressieve Achterhoekse huismoeders?
Vind je dat nou echt lekker? Wat je kookt in je caravan? Of voor je tentje? Meen je dat nou wanneer je zegt dat het ‘heerlijk’ is? Die half lauwe, half rauwe en smakeloze meuk die moeders vandaag weer op haar twee-pits brandertje heeft gebrouwen?

Is het romantisch? Is het opwindend? Zachtjes achterlangs even bij moeders naar binnen glippen in het holst van de nacht? Als de kinderen eindelijk slapen? Als buurman Herman het eindelijk heeft opgegeven?
Als de muggen je tenminste je de kans geven!!?
Nee, nee, nee!
Het is een beetje doodgaan lieve mensen!

En, als laatste, de MKK (Mede Kamp Kneus).
De laatste keer dat Berend kampeerde (het was in Grollo, of all places) reed hij, nadat hij zich bij de kampbewaking had gemeld, de slagbomen voor 2 weken achter hem dichtvielen en hij een fikse kluit euri’s armer was, naar de aangewezen plek. ‘Platz numer ein-und-swansig Bééé!!’, had de lokale kampbewaakster hem vriendelijk toegebruld.

Daar aangekomen keek Berend recht in de tronie van een reeds aan zijn 2, 23e biertje lurkende overbuurman.
‘Hij hoort daar!!’, riep hij.
‘Wat hoort waar?’, vroeg ik beleefd.
‘Hij hoort da-haar!’, wees de man.
En dus ging ik nog een meter of vier de andere kant op om de tent op te zetten.

‘Vanavond bingo!!’, lalde de snuiter nog.

Berend worstelt zich een dilemma door

Vandaag worstelde Berend Quest met een dilemma.
En daar doet Berend Quest liever niet aan; worstelen met dilemma’s.
Berend Quest is er namelijk om te zeggen wat hij wil en te vinden wat hij wil. Te doen wat hij wil en te laten wat hij wil. Te zijn wie hij wil. Te zijn wat hij wil.

Berend heeft als taak uw en mijn dilemma’s aan- en in te voelen, te beschrijven en te verwoorden. Uit te vergroten, te verkleinen of met een flinke korrel zout van smaak te voorzien.
Berend worstelt met woorden, niet met dilemma’s.

Slechts één keer eerder riep een stuk op dit blog meer reacties op dan de gastcolumn van Annette Teeuwen. Nog niet eerder riep een stuk op dit blog bij Berend Quest zelf zo veel vragen en innerlijke strijd op. Niet vanwege de inhoud, niet vanwege de beschreven problematiek, maar puur en alleen door de vraag: En wat nu, Berend Quest?

Onder de reacties op de gastcolumn is ook een reactie van Sytze te vinden, de persoon in kwestie waar Annette Teeuwen zich zo boos over heeft gemaakt. En, daar is het niet bij gebleven. Ook via Twitter heeft Sytze laten weten dat hij het inhoudelijk niet eens is met het verhaal.
De kern van zijn betoog raakt mij. Sytze stelt dat er wel over hem, maar niet met hem gesproken wordt. Hij wil zichzelf heel graag verdedigen.
Sytze wil zichzelf zelfs zo graag verdedigen dat hij mij, maar ik zie aan zijn tweets ook anderen, zijn telefoonnummer doorgeeft.
‘Bel me voor meer info’

En Berend zag een kans.
Een kans om recht te doen aan een inhoudelijke discussie. Hoor en wederhoor.
Beste Sytze, het podium is voor jou”; Berend hoorde het zichzelf al helemaal zeggen.

Ja, ja. Je bent een vuile eigenpijper Berend Quest! Aan wie of wat ga jij nou helemaal recht doen? Lazer op man. Je bent een ijdele klootzak, en meer niet.

Er is namelijk helemaal niets waarmee Berend Quest Sytze een dienst kan bewijzen, of de discussie meer inhoud kan geven. Hij kan de discussie op z’n best rekken.
Ruimte bieden aan polarisering en stigmatisering.

Sytze, jij hebt een levensgroot, zo niet levensbedreigend probleem.
De gevoelens die jij koestert worden niet door andere mensen herkend, en de bevrediging van die lustgevoelens zullen niet worden worden geaccepteerd en, zo hoop ik uit de grond van mijn hart, nooit worden getolereerd.
En dat is jouw probleem.
En het wordt ons probleem op enig moment dat jij besluit om aan die gevoelens toe te geven.

Dat jij daar anders over denkt, dat jij dat anders voelt en dat jij dat anders beleeft en dus dat je het met een stuk zoals dat van Annette Teeuwen niet eens bent (en nooit eens zal zijn) is evident, en inherent aan jouw probleem.
Ik vind (en het is nog altijd mijn blog) dat pedofilie een stoornis is.
En wel een stoornis van de persoonlijkheid.

Daarmee ben je, in mijn ogen, ongeschikt om inhoudelijk over deze zaken in discussie te gaan.
Het helpt namelijk niemand.
Jouw bijdragen zullen je geen sympathie opleveren en de bijdragen van de anderen zullen jou niet meer rechtvaardiging brengen.
Er is een kloof tussen jou en mij die met een goed gesprek of inhoudelijke discussie niet te overbruggen is.

Het enige dat jou wellicht dichter bij mijn wereld kan brengen is jouw behandeling in een kliniek.

Ik ben mij bewust van het feit dat je hier tegen zult willen ageren.
Ik ben mij er ook van bewust dat je veel argumenten denkt te hebben die mij zouden moeten overtuigen van het tegendeel. Je zult beslist aankomen met het feit dat jij wel wilt, maar zij niet.
Dat jij wel hulp wil, maar zij het niet willen bieden.
Maar dat is volgens mij niet het probleem.

Het probleem, in mijn ogen, is het antwoord te vinden op de vraag wat er als probleem gedefinieerd moet worden.
En, wie de eigenaar is van het probleem.

Deze man? In Mijn AchterTuin?

Het ontbreekt Berend Quest bijna nooit aan woorden of een mening. Hoogop aan voldoende kennis van zaken.
Gelukkig zijn er nog heel veel andere mensen die zich druk maken over belangrijke maatschappelijke vraagstukken, er een heldere mening over hebben en ook nog eens die mening met argumenten weten te onderbouwen.
Voor die mensen maakt Berend Quest graag plaats op zijn blog.
Vandaag doet Berend beleefd en trots een stap opzij om Annette Teeuwen de ruimte geven haar boosheid te verwoorden en nader te verklaren.

Annette, het podium is voor jou.

Voor mij is onze mate van beschaving rechtstreeks verbonden met de wijze waarop we met de zwakkeren in onze samenleving omgaan.
Hoe we de zorg inrichten, wat we doen voor slachtoffers, daders, zieken en ouderen. Maar ook hoe we onze eigen verantwoordelijkheid vorm geven.
En hoe betrokken we ons voelen bij onze omgeving. Beter  geformuleerd is wellicht: onze betrokkenheid bij de maatschappij in het algemeen.
Bij ‘NIMBY’ gedrag (Not In My Back Yard) is de kans erg groot dat je mij op je pad aantreft. Vaak met vlammende ogen, soms met een priemende vinger.
Wijzend op onze gedeelde verantwoordelijkheid.

Het feit dat de burgemeester van Eindhoven voor een pedofiel een NIMG (Niet in Mijn Gemeente) uitgeroepen heeft, heeft mij enorm gestoord. Ik vind dat je als burgemeester verantwoordelijkheid moet nemen voor al je burgers. Dus ook degene waar je eigenlijk niet op zit te wachten.
Iemand niet in je Gemeente toelaten maakt een groot deel van jouw burgers misschien een stuk blijer, maar het lost niets op; je verplaatst slechts het probleem.
Naar iemand anders zijn gemeente.
En dat vind ik dan weer enorm asociaal. Een land als Nederland onwaardig. Wanneer we specifiek praten over pedofilie is het NIMG gedrag zelfs ronduit gevaarlijk.
De kans op herhaling neemt zonder een stabiel netwerk dat ‘stut en steunt’ enorm toe. Gestructureerde hulp aan de dader is nodig. Gestructureerde hulp aan de dader is bescherming bieden aan de samenleving.
De kans op recidive neemt af, en daarmee wordt onze veiligheid verbeterd.

Bovenstaand is helemaal waar en ik sta daar helemaal achter.
Ik kan en zal dat met verve verdedigen.
En dan toch zo boos afgelopen vrijdagavond over een twitterende pedofiel?
Ja, heel boos. En ik wil graag helder maken waarom.

Ik vind dat je als maatschappij eisen mag stellen aan iemand die in de fout is gegaan en weer in de samenleving wil terugkeren. Je mag zeker eisen stellen aan mensen die meermalen in de fout zijn gegaan.
Ik vind dat je dus best een gebiedsverbod mag instellen. Of een enkelband met GPS mag eisen.  Dat je moet kunnen afdwingen dat een dader zich onder behandeling stelt en/of medicijnen neemt.  Dat iemand zich controleerbaar opstelt en de bereidheid toont mee te werken de terugkeer in onze maatschappij mogelijk te maken.
Want hoe je het ook wend of keert: het gaat hier wel om de veiligheid van onze kinderen.
Ik denk dat de bereidheid om deze mensen wel in je achtertuin toe te laten zal toenemen wanneer helder is dat er heel stevig behandeld, en heel scherp gecontroleerd wordt.

Door een lacune in de wet kan dit in het beschreven geval niet. Wanneer je in hoger beroep gaat is er geen juridisch kader. Er is geen gedwongen hulpverlening mogelijk. De enige mogelijkheid die ter beschikking staat is om iemand in voorlopige hechtenis te nemen.
Op te sluiten in het huis van bewaring; het voorportaal van de bajes. Ook dat is hier niet gebeurd, omdat de rechters in al hun wijsheid besloten dat dit niet nodig was.

En hier zit mijn enorme boosheid van afgelopen vrijdag.
Meneer wil niet meewerken hoor ik in interviews die hij gegeven heeft.
Meneer bagatelliseert zijn daden en schoffeert daarmee de slachtoffers die hij gemaakt heeft.
Meneer wil wel een huis, maar geen enkelband.
Meneer wil wel re-integreren maar geen controle toestaan?
Hou eens op met janken dan!!

Het feit dat deze man openlijk internet gebruikt waarbij je binnen een muisklik of drie heel veel (en in zijn geval vaak heel ongewenste) prikkels kunt opdoen baart mij zorgen.
Wanneer ik dan de reactie lees van deze man op een als grap bedoelde tweet waarbij een moeder haar zoon ‘te koop aanbiedt’, namelijk dat hij hem wel wil huren, dan word ik opnieuw en heel erg boos.

Maar ik ben vooral boos, omdat hij het verpest voor al die anderen die wel willen meewerken en zich laten controleren.

En woedend ben ik omdat deze pedofiel met zijn getwitter er in z’n eentje voor zorgt dat ook ik de neiging krijg om te denken:
Deze man?
In Mijn AchterTuin?
Echt Niet!

© 2021 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑