Date8 februari 2010

Haar haar. Deel II

Wat vooraf ging.

‘Ik dacht dat jij naar de kapper zou gaan?’
‘Leuk.’
‘Goh, nog steeds boos?’
‘Nee.’
‘Wat is er dan?’
‘Waarom hou jij van mij, Pepijn?’
‘Ja Jezus, wat is dat nou voor vraag?’
‘Wat vind je leuk aan mij?’
‘Serieus?’
‘Ja, serieus.’
‘Nou, tja, gewoon. Ik vind alles aan jou leuk.’
‘Goh.’
‘Goh?’
‘Ja, goh. Weet je wat mij verbaast Pepijn? Weet je wat mij nu echt verbaast?’
‘Nou?’
‘Dat een homofiele kapper, die mij verder niet kent en die mij voor het eerst ontmoet, beter in staat is mij te vertellen wat hij leuk aan mij vindt dan mijn eigen vent. De man waarmee ik meende mijn verdere leven te zullen delen!’
‘Meende??’
‘Ja meende!’
‘He, wacht even liefje, Wat gebeurd hier allemaal?? Hoezo meende?’
‘Pepijn, ik ben er klaar mee. Ik heb niet het idee dat jij en ik nog elkaars geliefden zijn, we zijn elkaars meubilair geworden.’
‘Meubilair?’
‘Ja, meu-bi-lair. Ik ben de tafel, jij bent de stoel. Ik doe de was, jij doet de tuin. Meu-bi-lair.’
‘Wat bedoel je daar nou mee??’
‘Precies dat Pepijn! Jij hebt geen enkel idee wat er in mij leeft, waar ik mee bezig ben, hoe ik mij voel. Een grapje, een mimiekje, een suggestieve opmerking. Dat zijn de resterende gereedschappen die ons nog resten om de ander te peilen. We praten niet, wij peilen elkaar. Ik peil jouw betrokkenheid, jij peilt mijn bereidheid om mij te laten nemen.’
‘Nou zeg! Te laten nemen?? Godverdomme Ingrid! Hallo??? Ik mag toch aannemen dat je het hier niet over ons liefdesleven hebt??
‘Liefdesleven?? Haha, luister naar je zelf man! Liefdesleven zegt’ie! Als ik vraag waarom je van mij houdt of wat je leuk aan mij vindt dan komt er geen zinnig antwoord! Welke LIEFDE Pepijn? Bedoel je jouw dagelijkse jeuk?? Welke liefde heb jij het godverdomme over??’
‘Wat ga je nou doen Ingrid?’
‘Ik bel Annemarie en vertrek Pepijn!’
‘Kom nou Ingrid, doe eens rustig joh.’
‘Genoeg is genoeg Pepijn.’
‘Moet je soms ongesteld worden?’
‘Ok, Pepijn, ik bel wel in de auto. De groeten met je. Hoor je: DOEI!!!’

Ingrid stapte in de auto en draaide het speaker volume op maximaal.
Ze haalde de spelden uit het haar, schudde wild het hoofd en voelde zich eindelijk weer vrij.

De ijdelheid van Tolerantie

Wie ‘tolerantie’ in de maatschappelijke context opzoekt op Wikipedia ziet de volgende definitie: ‘de mate waarin men accepteert dat gedrag of de opvattingen afwijkt’. Ik denk dat dit niet klopt. In die zin dat wij tolerantie zo niet gebruiken. Wij gebruiken tolerantie ijdel. Letterlijk en figuurlijk.

‘Wij zijn een tolerant volk’, als er iets duidelijk maakt wat ik met de titel van dit stukje bedoel dan is het deze uitspraak wel. ‘Wij’ zijn namelijk helemaal niet tolerant. Tolerantie staat, volgens de definitie, voor acceptatie. ‘Wij’ accepteren helemaal niets! Wij tolereren. Wij vinden uw gedrag, uw huidskleur, uw geloof, uw geaardheid of uw levenswijze ‘afwijkend’ van de norm, maar het valt binnen de grenzen van wat wij willen tolereren. Dat wil zeggen, wanneer wij er geen last van hebben uiteraard. U bent gewaarschuwd; wij tolereren u. Voor nu.

De ijdelheid van tolerantie is dat ‘wij’ menen te kunnen aangeven waar de grenzen van de tolerantie liggen. ‘Wij’ bepalen dus wat binnen of buiten de ‘norm’ valt. En dat is nog niet eens zo erg, ware het niet dat wij die norm heel gemakkelijk aanpassen naar de omstandigheden. Gaat het goed met ons, dan tolereren wij veel. Gaat het wat minder, dan blijken wij ineens veel minder tolerant.

Tolerantie buiten de maatschappelijke context geeft vaste waardes aan voor de mate waarin iets mag afwijken van de specificaties. Bijvoorbeeld: een bruin brood dient minimaal een X-percentage van bepaalde ingrediënten bevatten, anders mag je het geen bruin brood noemen.
Tolerantie is dus een belangrijk instrument om kaders aan te geven.
En wanneer de tolerantie goed is vastgelegd zijn deze niet voor meerdere uitleg vatbaar.

Wat ‘wij’ doen is vaak ‘gedogen’. Wij knijpen een oogje toe. We veroordelen het wel, maar grijpen nu nog niet in.
Gedogen is een van de slechtste woorden die ik ken. Al wie of wat je gedoogd hangt namelijk een bijl boven het hoofd. Gedogen mag je mee stoppen wanneer je wilt. Ik heb toch nooit gezegd dat ik het goed vond? Ik heb alleen maar gezegd dat ik het voor nu gedoog! In Nederland hebben wij er zelfs beleid van gemaakt. Gedoogbeleid. Gatverdamme.

Tolerantie is vaak ijdelheid. Kijk mij eens. Ik ben tolerant. Het is zelfs zo ijdel dat ‘wij’ er ons ook op voorstaan. ‘Wij zijn een tolerant volk’.
Eigenlijk zijn wij meer een gedogend volk. Te laf om iets te accepteren, en te week om het te verbieden. Grenzeloos. En  we kunnen zien dat het zich tegen ons begint te keren. De in-tolerante groeperingen winnen terrein. Wij zijn een beetje beu van het midden met een enorme tolerantie naar links en naar rechts.

Overigens, ik vind tolerantie wel een goed woord voor een nieuwe therapie. Tolerantietherapie.
Voor al die echtparen die al jaren in ‘relatietherapie’ rondhangen en maar niet willen zien dat zij beter uit elkaar kunnen gaan.

Tolerantietherapie: Niet de weg naar een gelukkig, maar de weg naar een te accepteren leven.

© 2021 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑