Datum29 december 2009

Scheringa en de waarde van tijdelijke pijn

Dirk Scheringa richt een nieuw bedrijf op, nou ja, op naam van zijn twee zoons dan. Hij gaat lezingen geven. Scheringa is dus nog steeds nieuws. Nieuws heeft een financiële waarde. En Dirk is gek op geld.

Dirk Scheringa heeft opnieuw gesproken. Niet met de pers, niet met justitie of de curator maar voor een gehoor van 400 ondernemers in Eindhoven. En Dirk sprak niet voor niets. Dirk sprak voor een paar duizend euro. Te voldoen aan zijn nieuwe onderneming.
In ruil voor die duizenden euro’s heeft Scheringa zijn gehoor onder andere verteld over zijn plannen om nieuwe bedrijven te beginnen. Over opgeven als ‘non-optie’. Pijn is tijdelijk, opgeven is voor altijd schijnt Scheringa gezegd te hebben.
Dat geldt dan denk ik met name voor Scheringa zelf. Dat pijn tijdelijk is.

Ik wil hier niet verder zeuren over de persoon Scheringa. Het is een sluwe vos, hij is geschoren (al zijn de meningen ook daar over zeer verdeeld), en hij heeft zijn streken niet verloren. Hij doet waar hij goed in is, ondernemen en geld verdienen.

Wat mij wel frappeert, of beter, wat ik ergerlijk vind is dat er niet alleen mensen zijn die Scheringa fors betalen om te komen spreken, dat er vierhonderd ondernemers tijd vrijmaken om naar hem te komen luisteren maar nog meer dat werkelijk alle gedragingen tegenwoordig in klinkende munt kunnen worden omgezet.
Dat het bij Scheringa niet in zijn hoofd op zal komen dat het wellicht even meer gepast is een tijdje in de schaduw te blijven alvorens schaamteloos het DSB debacle ten gelde te maken, dat kan ik volgen. Wat mag je verwachten van de man die half Nederland aan nauwelijks af te betalen leningen heeft geholpen?
Maar dat de mensen die Scheringa, tegen betaling, gaan beluisteren niet massaal thuisblijven uit piëteit met al die mensen voor wie de pijn nog altijd niet zo ‘tijdelijk’ is gebleken stelt mij teleur en baart mij zorgen.
 

Het simpele gegeven dat het gewoonweg geen moer uitmaakt waar iemand zijn  bekendheid aan te danken heeft, hoe hij het nieuws gehaald heeft of wat hij heeft gepresteerd speelt geen rol meer bij de ‘waarde’ van een persoon.
Als hij maar in het nieuws is geweest, als er maar over hem gesproken wordt, als er maar iets gepresteerd is.

ProRail: Ik zeg doen! (Maar, ik garandeer niets..)

Spoorbeheerder ProRail houdt extra storingsploegen klaar in verband met mogelijke nieuwe sneeuwbuien en (strenge) vorst de komende dagen.

Op het geluid van een lepeltje dat op tafel werd gelegd door de voorzitter van de raad van bestuur was het ijzig stil in de ruime, verwarmde vergaderzaal. De dames en heren van ProRail hielden als het ware de adem in.
Ingenieur Mevrouw C.A. Zuig-Napje keek gespannen de zaal in. Zij kon een triomfantelijke kreet nauwelijks binnenhouden, maar ergens voelde zij ook wel dat ze wellicht beter zich nog even kon inhouden.
Na de bijna eeuwigdurende stilte nam de directeur ondercapaciteit professor Zuurbekje het woord.

“Mooi gesproken mevrouw Zuig.” “En, ziet er ook goed uit, dat plan van u.” “Goed doordacht, minutieus uitgewerkt, mooi gepresenteerd ook.” “Maar, ik heb nog wel een vraag.”
Catharina Zuig-Napje liet haar hele presentatie in een enkele seconde nogmaals aan haar voorbij flitsen. Directe lijn met Meteo, verloven ingetrokken, bezems besteld, gasbranders, warme kleding, ploegindeling, telefooncirkels, koffie en broodjes, bonussen, bonden, ze had toch alles gehad?
“Wel’, sprak Catharina “Uiteraard sta ik open voor vragen.”

Professor Zuurbekje keek heel even naar de andere aanwezigen, alsof hij wilde peilen dat hij niet de enige was die deze vraag had en wellicht niet goed geluisterd had naar het betoog van Zuig-Napje.
“Nou, ik bedoel, ehhh… alles goed en wel maar… wanneer het hele land is dicht gesneeuwd, de treinen niet rijden, er weer 700 kilometer file staat, vliegvelden worden gesloten, HOE mevrouw Zuig-Napje, HOE komen die ploegen dan bij die dichtgevroren wissels?
Zuurbekje grinnikte na deze woorden, maar niemand lachte mee.
“Ehhh…” Catharina Zuig-Napje voelde zich rood worden.
“Goede vraag, meneer de directeur, goede vraag.”
“Ik stel een korte pauze voor.”

© 2021 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑