maanddecember 2009

Rover, stop met dat gezanik!

Reizigersorganisatie Rover stapt naar de geschillencommissie Openbaar Vervoer van de SER om die een oordeel te laten vellen over het negatieve reisadvies dat de NS reizigers in de week voor kerst dagenlang gaf.

De NS heeft de zaakjes niet altijd op orde. Klopt. De NS laat soms steken vallen. Mee eens. Maar de reizigersvereniging Rover mag wat mij betreft ophouden met zaniken. Er zijn, ook voor de NS, omstandigheden waaronder een bedrijf of dienstverlener zich mag beroepen op ‘overmacht’.
Hulde aan de NS dat zij haar beperkingen onderkent en reizigers oproept even niet de trein te pakken. Sorry klant, het lukt ons even niet en wij hebben geen zin u straks te moeten laten overnachten in Maastricht, terwijl u onderweg bent naar Utrecht.
Als deze claim zou worden toegewezen, als NS reizigers ‘niet gemaakte reizen’ zouden kunnen gaan declareren, dan is het einde wat mij betreft zoek.

  • Wie gaat Ziggo laten opdraaien voor de drie dagen dat ik geen verbinding had met het Internet?
  • Wie klaagt de Nederlandse staat aan voor het niet kunnen rijden tijdens hevige sneeuwval?
  • Ik was te laat op mijn afspraak in New York vanwege extra controles, kan ik effe vange?
  • De Aldi had geen verse melk meer, de Jumbo is mij te duur. Wie betaald mijn schade?
  • De huisarts was weg voor een spoedgeval, ik heb een uur gewacht. Waar kan ik declareren?
  • En zo verder, en zo verder…

Schei toch uit Rover, maak je zelf nuttig.

Scheringa en de waarde van tijdelijke pijn

Dirk Scheringa richt een nieuw bedrijf op, nou ja, op naam van zijn twee zoons dan. Hij gaat lezingen geven. Scheringa is dus nog steeds nieuws. Nieuws heeft een financiële waarde. En Dirk is gek op geld.

Dirk Scheringa heeft opnieuw gesproken. Niet met de pers, niet met justitie of de curator maar voor een gehoor van 400 ondernemers in Eindhoven. En Dirk sprak niet voor niets. Dirk sprak voor een paar duizend euro. Te voldoen aan zijn nieuwe onderneming.
In ruil voor die duizenden euro’s heeft Scheringa zijn gehoor onder andere verteld over zijn plannen om nieuwe bedrijven te beginnen. Over opgeven als ‘non-optie’. Pijn is tijdelijk, opgeven is voor altijd schijnt Scheringa gezegd te hebben.
Dat geldt dan denk ik met name voor Scheringa zelf. Dat pijn tijdelijk is.

Ik wil hier niet verder zeuren over de persoon Scheringa. Het is een sluwe vos, hij is geschoren (al zijn de meningen ook daar over zeer verdeeld), en hij heeft zijn streken niet verloren. Hij doet waar hij goed in is, ondernemen en geld verdienen.

Wat mij wel frappeert, of beter, wat ik ergerlijk vind is dat er niet alleen mensen zijn die Scheringa fors betalen om te komen spreken, dat er vierhonderd ondernemers tijd vrijmaken om naar hem te komen luisteren maar nog meer dat werkelijk alle gedragingen tegenwoordig in klinkende munt kunnen worden omgezet.
Dat het bij Scheringa niet in zijn hoofd op zal komen dat het wellicht even meer gepast is een tijdje in de schaduw te blijven alvorens schaamteloos het DSB debacle ten gelde te maken, dat kan ik volgen. Wat mag je verwachten van de man die half Nederland aan nauwelijks af te betalen leningen heeft geholpen?
Maar dat de mensen die Scheringa, tegen betaling, gaan beluisteren niet massaal thuisblijven uit piëteit met al die mensen voor wie de pijn nog altijd niet zo ‘tijdelijk’ is gebleken stelt mij teleur en baart mij zorgen.
 

Het simpele gegeven dat het gewoonweg geen moer uitmaakt waar iemand zijn  bekendheid aan te danken heeft, hoe hij het nieuws gehaald heeft of wat hij heeft gepresteerd speelt geen rol meer bij de ‘waarde’ van een persoon.
Als hij maar in het nieuws is geweest, als er maar over hem gesproken wordt, als er maar iets gepresteerd is.

ProRail: Ik zeg doen! (Maar, ik garandeer niets..)

Spoorbeheerder ProRail houdt extra storingsploegen klaar in verband met mogelijke nieuwe sneeuwbuien en (strenge) vorst de komende dagen.

Op het geluid van een lepeltje dat op tafel werd gelegd door de voorzitter van de raad van bestuur was het ijzig stil in de ruime, verwarmde vergaderzaal. De dames en heren van ProRail hielden als het ware de adem in.
Ingenieur Mevrouw C.A. Zuig-Napje keek gespannen de zaal in. Zij kon een triomfantelijke kreet nauwelijks binnenhouden, maar ergens voelde zij ook wel dat ze wellicht beter zich nog even kon inhouden.
Na de bijna eeuwigdurende stilte nam de directeur ondercapaciteit professor Zuurbekje het woord.

“Mooi gesproken mevrouw Zuig.” “En, ziet er ook goed uit, dat plan van u.” “Goed doordacht, minutieus uitgewerkt, mooi gepresenteerd ook.” “Maar, ik heb nog wel een vraag.”
Catharina Zuig-Napje liet haar hele presentatie in een enkele seconde nogmaals aan haar voorbij flitsen. Directe lijn met Meteo, verloven ingetrokken, bezems besteld, gasbranders, warme kleding, ploegindeling, telefooncirkels, koffie en broodjes, bonussen, bonden, ze had toch alles gehad?
“Wel’, sprak Catharina “Uiteraard sta ik open voor vragen.”

Professor Zuurbekje keek heel even naar de andere aanwezigen, alsof hij wilde peilen dat hij niet de enige was die deze vraag had en wellicht niet goed geluisterd had naar het betoog van Zuig-Napje.
“Nou, ik bedoel, ehhh… alles goed en wel maar… wanneer het hele land is dicht gesneeuwd, de treinen niet rijden, er weer 700 kilometer file staat, vliegvelden worden gesloten, HOE mevrouw Zuig-Napje, HOE komen die ploegen dan bij die dichtgevroren wissels?
Zuurbekje grinnikte na deze woorden, maar niemand lachte mee.
“Ehhh…” Catharina Zuig-Napje voelde zich rood worden.
“Goede vraag, meneer de directeur, goede vraag.”
“Ik stel een korte pauze voor.”

Dancing with Berend…

Send your own ElfYourself eCards

Berend’s eindejaar lijstje

Er worden ieder jaar eindeloze rijtjes gemaakt. Beste zanger, beste sporter, beste oliebollenbakker. Maar wist u wel dat er in de krochten van Nederland hele dorpsgemeenschappen zijn die hun eigen kampioenen hebben? Hierbij de top 3 met de favoriete kampioenen van Berend Quest.

1: De Urker kampioen Platvissenlikker
Jawel, voor de 87e keer op rij gehouden te Urk. Winnaar dit jaar, net als in 2001 en 2003, Dirk Bos.
Wat is de bedoeling van het Platvissen likken? Wel, simpel. Men neme een rauwe platvis (moet tussen de 350 en 360 gram wegen en voorzien zijn van kop en staart), werpe die op het plein voor de visafslag (let op de speciale Platvissenlikker markeringen aldaar) en de deelnemers worden geacht met hun tong de platvis naar de overzijde van het plein te likken. Platvissenlikken vindt zijn oorsprong in 1884 toen de, uit Brazilië stammende en geadopteerde 15 jarige Fernando “Los Likkeros’ Pasterkamp, door een gebrek aan armen zijn op de grond gevallen tongetje van de vuurtoren naar huis likte over een afstand van 1,56 kilometer.

2: De Barnevelder kampioen Kippengillen
Al sinds mensenheugenis staat Barneveld aan het einde van ieder jaar in het teken van het Kippengillen. Wie wordt het dit jaar? Zal het weer Johan Addink zijn? Of zal dit jaar het stokje definitief worden overgenomen door de uiterst getalenteerde Dieuwertje van Maanen? Het werd inderdaad Dieuwertje van Maanen. Zij wist 192 kippen te gillen, 3 meer dan de nummer twee, Hendrik Schaap.
Wat is de bedoeling? In de twee weken voor de wedstrijddag worden de deelnemers opgesloten tussen de 10.000 kippen van fokkerij “Ons Geluk” om daar, samen met de kippen, de kerstdagen door te brengen. Op de wedstrijddag gaan de kippen naar de slachterij. Aan het einde van de slachtlijn, maar voor de kippen in stukken zijn gehakt (dus alleen zonder veren en kop), moeten de deelnemers de namen gillen van de kippen die zij nog herkennen. Hij of zij die het eerst de naam roept, heeft een punt.

3: Het Aalbeker Asperge Verberge

Dit volksvermaak bestaat pas een aantal jaren, maar de populariteit neemt ieder jaar weer toe. Dit jaar gewonnen door Aleksy Brisow, een Poolse Aspergewerker van 23.
Wat is de bedoeling? Ieder jaar worden horden, vaak onderbetaalde Polen, Roemenen en andere voormalige oostbloklanders naar Nederland gehaald om de asperges te oogsten. Ten einde hen en de lokale bevolking meer tot elkander te brengen wordt aan het einde van het jaar een wedstrijd georganiseerd. Er wordt 1 asperge verstopt in de, dan verder braakliggende aspergevelden. Een kleine honderd arbeiders worden vervolgens het veld in gejaagd. Hij of zij die de asperge vindt (die voor de zekerheid met ene unieke code is gewaarmerkt), krijgt zijn verdiende loon van dat seizoen wel uitbetaald.

© 2021 Berend Quest

Thema door Anders NorénOmhoog ↑