Tagouderdom

Voor jou, van mij: Onder De Eikenboom

onder-de-eikenboom

‘Onder de Eikenboom’ beschrijft het leven en soms de dood van een aantal van haar bijzondere bewoners.
Onder de Eikenboom is een bijzonder huis. Het is een rusthuis vol herinneringen.
De bewoners van Onder de Eikenboom zijn echte mensen. Al zijn hun namen verzonnen, en al heb ik hen wellicht in tijd en plaats verhuisd, door elkaar gehaald en versmolten.
Zij bestaan, want ik herinner mij hen.

Op 9 december vierde Berend Quest zijn 3e verjaardag als blogger.
In die 3 jaar schreef ik bijna 1000 stukjes op dit weblog.
Van alles wat ik schreef zijn de ‘Eikenboompjes’ mij het meest dierbaar.
Deze stukjes gaan niet over mijn frustraties, mijn onbegrip en/of zaken waar ik mij graag zo boos over maak, maar over herinneringen.

Als blijk van dank voor het lezen, volgen, reageren, de kritische commentaren en de hulp bij het verwijderen van taal- en spelfouten kun je het bundeltje ‘Onder de Eikenboom’ (en een aantal andere leuke e-boekies) hier gratis downloaden.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Afscheid zonder sterven

Ze had haar ogen dicht en huilde in stilte. Geen tranen, geen snikken, geen schouderschokken. Ze probeerde te luisteren naar het tikken van de klok en het geschuifel over de vloerbedekking en het zachtjes openen en sluiten van laden en kastdeurtjes te negeren.
Het was een allesoverheersende golf van eenzaamheid die haar overspoelde. Die eenzaamheid ging gepaard met een helderheid die zij zich slechts herinnerde van die ene keer in haar leven dat zij drugs had gebruikt.
Zij zag het leven en de dood, het verleden en de toekomst, het geluk en de pijn en de onmogelijkheid van de keuzes die naderbij kwamen.
Nooit had zij zich bedacht dat herinneringen pijn gaan doen wanneer de toekomst wegvalt.

“Liesbeth?”
Zijn ogen waren vlak bij haar gezicht. Lichtblauwe ogen, scherpe ogen met donkere wenkbrauwen. Ogen waar zij in weg kon smelten. Ogen die konden dwingen, die konden liefhebben en ogen die, heel soms, konden huilen. Ogen waarmee deze man haar had veroverd.
Ogen die hadden gezien waar kansen lagen. Ogen die onrecht hadden herkent. Ogen die mistig werden wanneer zij de liefde bedreven. Ogen die boekdelen spraken. Ogen die zwegen omdat de blik naar binnen gericht was. Wekenlang soms.
Ogen die, als ze op haar ogen gericht waren, haar het gevoel hadden gegeven dat ze dwars door haar heen keken. Ogen waarvoor zij geen geheimen had gehad.
Ogen die haar spiegel waren geweest.

“Jij bent toch Liesbeth?”, vroegen deze ogen nu.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

© 2017 Berend Quest

Theme by Anders NorénUp ↑