Tagmassa

R.I.P: Twitter

death

Natuurlijk bestaat Twitter, maar leeft het ook nog? Volgens de statistieken gaat het prima met Twitter. Volgens dit artikel op Marketingfacts hoeven we ons geen zorgen te maken. Kijk je naar het aandeel Twitter dan ontstaat er al een ander beeld.

Vraag je het aan mij dan is Twitter dood, of op zijn minst stervende.

Op 2 november van dit jaar stond Berend Quest op enig moment in de ‘Top 5 Populiare Personen‘ volgens Twirus.nl. Hoe dat kan? Ik had een aantal tweets geplaatst over een maaltijd die ik had gekookt. Meer niet. Een ovenschotel receptje met een paar foto’s. Geen honderden retweets, geen grote hoeveelheid interacties. Alleen een recept en een paar mensen die daar op reageerden was al genoeg om in de top 5 van populaire personen op Twitter te geraken.
Dan moet Twitter toch dood zijn volgens mij.
Of er was op 2 november vanwege de een of andere droeve gebeurtenis, zoals een busongeluk, een uur ‘Twitterstilte‘, die ik dan weer net gemist heb. dat kan ook.

Ik heb de dood van Twitter altijd geromantiseerd. Dat ik op enig moment – als enige actieve gebruiker – vanachter mijn laptop tweette: ‘Hallo? Is daar nog iemand?’ En dat er dan geen reactie meer kwam. Dat ik het licht uit moest doen, zeg maar.

Wanneer ik dit artikel lees over de relatie ‘volger – vriend’ dan lijkt het mij de moeite waard om te onderzoeken of er niet iets anders aan de hand is wat maakt dat Twitter voor mijn beleving (en ik sta hier volgens mij niet alleen in) redelijk dood aan het gaan is.
Er is een iets opvallends te zien wanneer je kijkt naar het aantal volgers dat een account heeft, en het aantal volgers waarmee een account interactie heeft. Accounts met weinig volgers hebben met een veel hoger percentage volgers persoonlijke interactie in vergelijking met accounts met veel volgers. Hoe meer volgers, hoe minder vrienden. Het aantal volgers van een account kan blijven groeien, het aantal ‘vrienden'(die volgers waarmee persoonlijk interactie is) stagneert in de regel.

Zou het niet zo kunnen zijn dat we wel meer en meer gebruikers op Twitter zien maar dat de romantiek van de persoonlijke interactie er een beetje af is? Dat de gebruikers waarmee ik bijvoorbeeld altijd veel persoonlijke interactie heb gehad op enig moment niet meer actief zijn, dat we op elkaar raken uitgekeken en dat nieuwe ‘vrienden’ zich minder snel aanbieden?
Of is Twitter meer en meer een medium is dat we functioneel inzetten? Voor ons werk of om onze producten aan de man te brengen? Kan het zijn dat niet het aantal gebruikers afneemt, maar dat het gebruik van Twitter dusdanig is veranderd dat ik het levende, bewegende en interactieve van Twitter niet meer zie? Dat Twitter niet dood is, maar volwassen wordt?

Is ‘Twitter is dood, lang leve Twitter!’ wellicht een betere titel?

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Het Nederlandse Volk

Wommels-ongeval-630x315

Als een ding mij de afgelopen dagen duidelijk is geworden dan is het wel dat ik blijkbaar niet val onder ‘het Nederlandse volk’. Het Nederlandse volk staat namelijk langs de snelweg naar een stoet auto’s te klappen, het Nederlandse volk zit voor de buis om naar een landend vliegtuig te kijken en het Nederlandse volk rouwt. Ik niet. Sterker, hoe harder het Nederlandse volk rouwt, hoe meer afstand ik tot het Nederlandse volk voel. Ja, toe maar. Zeg het maar. Veroordeel het, want ook dat hoort bij u; het Nederlandse volk.
Ik zie gisteren op de televisie mensen worden geïnterviewd op de kermis van Tilburg. De vraag aan een man is hoe dat nu moet om vier uur. “Ik vind dat de hele kermis stil moet zijn, dat is wel zo netjes!” Andere mensen op die kermis kijken elkaar na de vraag even met schrik aan. Alsof zij zich op dat moment realiseren dat er een dag van nationale rouw is en om vier uur een minuut stilte wordt verwacht. “Stil zijn”, antwoord een van de mannen. De anderen knikken instemmend. We moeten respect tonen. De burgemeester van Tilburg is geroerd. Er viel inderdaad een indringende stilte over Tilburg.
Waarom je op een dag van nationale rouw op de kermis rondhuppelt vraagt niemand.

Voor mij is het allemaal te ver weg. Ik ken – gelukkig – geen mensen die zijn omgekomen in dat vliegtuig. Ik vind het verschrikkelijk wat er gebeurd is, maar ik ben niet in rouw.

Vorige week werden op 4 kilometer van mijn huis 2 mensen doodgereden. Het is de provinciale weg van Bolsward naar Leeuwarden. Daar vallen veel doden, ieder jaar weer. Ik kende die mensen niet. En ja, ik vind het heel erg. Maar ik heb niet gerouwd. Ik heb geen minuut stilte gehouden en ik ga niet langs de weg staan te klappen als deze mensen begraven worden. Wel besef ik mij dan hoe verschrikkelijk dichtbij de dood is. Mijn kinderen steken deze weg met grote regelmaat over. Ik rijd iedere dag over deze weg naar mijn werk. Mijn kinderen kunnen de volgende slachtoffers zijn wanneer zij deze weg oversteken en er weer eens een of andere idioot met 100 kilometer per uur de kruising over jaagt. En ik kan de volgende zijn die op een van de kruispunten geen voorrang krijgt of die aanstormende Golf op de voorrangskruising niet op tijd ziet aankomen. Ik prijs mij dan gelukkig en realiseer mij dat ik voorzichtig moet zijn in de auto, mijn kinderen altijd een knuffel moet geven voor zij op de fiets stappen en mijn ouders weer eens moet bellen.

En precies dat is ook alles wat deze vliegramp met mij doet.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Textiel, Bier en Plastic Soep

plasticsoep

Je zet de televisie of radio aan en je weet wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt. Je logt in op Facebook, Twitter of andere social media en je je bent er bijna zelf bij. Voor achtergronden, beschouwingen en meningen over al dat nieuws volg je bloggers. Niet van iemand die schrijft vanuit z’n serre in Overveen en vagelijk weet waar Egypte ligt, maar van iemand die aan het Tahrir Plein woont! Het actuele weer aan het strand in Florida? Er is vast wel een webcam die je het laat zien. Alsof je uit je raam kijkt. In een paar uur vlieg je naar de andere kant van de wereld. In heel Europa betaal je met één munt. Winkelen doe je van achter je pc en je koopt wat je wilt wanneer je wilt en waar je wilt. De wereld is tegenwoordig niet groter dan je telefoon. En die wereld wordt steeds kleiner. Toch?

Nou nee.
Ik vind helemaal niet dat de wereld kleiner wordt. De wereld wordt juist groter, iedere dag weer. De wereld is uitgegroeid tot een oncontroleerbare informatieverstrekker van ongekende en onbeheersbare proporties. Het is niet meer de vraag hoe je aan informatie komt, maar hoe je de de informatie selecteert, organiseert en combineert. Mijn wereld is onmetelijk groot geworden. De wereld van mijn grootvader, dié was pas klein! Die man werkte overdag in de textielfabriek, dronk ’s avonds bier en in het weekeinde was er voetbal. En dan niet van Ajax tegen Feijenoord, welnee, VV Glanerbrug tegen ZAC Zwolle. Geen televisie, één krant die ‘de waarheid’ bracht en verder alleen de mening van iedereen die het met je eens was, want diegenen waar jij het niet mee eens was daar praatte je niet mee. De wereld was niet groter dan het dorp waarin je leefde. En dat was groot zat.

Nee, ik ben niet tegen de vooruitgang of tegen de techniek die de wereld ‘zo klein’ gemaakt heeft. Integendeel. Maar ik begin mij zo langzamerhand wel te realiseren dat het klein maken van die hele grote buitenwereld enorme nadelen heeft. De ‘global economy’ waar wij allemaal onderdeel van zijn bijvoorbeeld, daar ben ik wel een héél erg klein radartje in. Mijn financiële crisis is niet meer het gevolg van de sluiting van de textielfabriek, nee, mijn financiële crisis wordt nu veroorzaakt door een zich op wereldschaal afspelend gokspel van gigantische banken waar duizelingwekkende bedragen omgaan – en worden verloren. Het milieu is niet meer mijn achtertuin, of wat ik door de plee spoel, milieu is ‘geglobaliseerd’. Het probleem is niet meer de zure regen op de Hoge Veluwe, het probleem is nu de ‘plastic soep’ ter grootte van een continent in de oceanen. Politiek is niet meer van de notabelen, de idealisten of wereldverbeteraars. Politiek is mensenwerk geworden. En het handelen van mensen wordt veel eerder ingegeven door eigen belangen dan door jouw of mijn idealen. Dat is nu zichtbaar. Net zo zichtbaar als dat politici heulen, huichelen en liegen. Ik verbind mij niet meer aan een politieke partij, want ik herken geen idealisten meer in politici. Ik ben – net als jij misschien – een eeuwig zwevende kiezer geworden.

Nee, de wereld is te groot geworden en mijn stem te marginaal. Zelfs wanneer je tegenwoordig een dakkapelletje wilt plaatsen loop je het risico dat niet de gemeente maar ‘Europa’ heeft bepaald dat dat niet mag. En wie weet het telefoonnummer van Europa als je je wilt beklagen?

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

The Kick

Overseas-Highway-Florida-Keys3

Je kunt snel verveelt raken in Florida. Dat klinkt misschien gek, want er is hier altijd wel wat te doen, maar ik zal het proberen uit te leggen. Alles draait hier om de ‘kick’. Of je nu je boodschappen doet, een hapje eet, naar het strand gaat of een pretpark bezoekt. Ook eten is hier primair een genotsmiddel. Verslavend ook blijkbaar, want iedereen eet en drinkt hier de hele dag door. Overal waar je je begeeft wordt je uitgenodigd, nee, aangemoedigd om niet te zeggen ‘gepushed’ om je dollars in te wisselen voor genot. Iedere hamburger pretendeert ‘the best you ever tasted’ te zijn. Ieder restaurant serveert de grootste steak, heeft het meest vriendelijke personeel of het meest spectaculaire uitzicht: ‘of the world’. Hier zijn de grootste pretparken, is de hoogste Skycoaster, zijn de witste stranden, schijnt de warmste zon, hebben de supermarkten de meeste kassa’s enzovoort enzovoort. Alles, echt alles is hier mega. En alles is er op gericht om het jou naar de zin te maken. Om jou die kick te geven. In ruil voor dollars, uiteraard. Ook boodschappen doen moet meer zijn dan het inslaan van spullen; het moet een ‘experience’ zijn. Het dagelijkse leven is hier verheven tot een belevenis. Leven als in een sprookje. En je bent niet alleen van harte welkom in deze sprookjeswereld, er is nauwelijks aan te ontkomen. Uiteindelijk werkt het toch een beetje als ieder andere drug. Het werkt verslavend, maar nooit ervaar je een tweede keer die enorme kick, die rush van de eerste keer dat je gebruikte. Voor je het weet ben je er wel steeds naar op zoek. Op zoek naar de attractie die je een nog grotere adrenalinekick geeft. Op zoek naar die shopping-mall met nog meer winkels. Op zoek naar die supermarkt met nog meer artikelen, nog grotere schappen en nog meer kassa’s. Ik heb nog een aantal fantastische kicks voor de boeg deze vakantie. Ik ga nog naar Fort Meyers, The Everglades en zwemmen met dolfijnen op de Keys. Maar stiekem verlang ik al weer een beetje terug naar een eenvoudige bruine boterham met kaas, het acht uur journaal en een rondje lopen met de honden. Ik verwacht niet eens dat ik afkickverschijnselen krijg.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Orange Juice Boycot

juice

Ik luister vanavond naar ‘The Spice Show‘ op een radiozender met de naam ‘The Bone’. Een van de onderwerpen is de boycot’s die verschillende beroemdheden waaronder Stevie Wonder hebben uitgeroepen over Florida. Dit naar aanleiding van de vrijspraak van George Zimmerman die een 17-jarige zwarte jongen doodschoot. De vrijspraak is op basis van de de ‘stand your ground-wet’, welke geweld met dodelijk gevolg rechtvaardigt als er sprake is van zelfverdediging. Na een uurtje radio luisteren begin ik mij te realiseren hoe wezenlijk anders deze cultuur is. Op The Bone gaat de discussie over dr. Martin Luther King III die opgeroepen heeft tot het boycotten van sinaasappels en sinaasappelsap uit Florida. Luisteraars worden uitgenodigd hun mening te geven over deze oproep, maar niet voordat de hosts luid en duidelijk kenbaar maken welke mening een weldenkend mens zou moeten hebben over deze oproep: this sucks! De luisteraars die bellen zijn het daar mee eens. John: “Wat wil die King nu eigenlijk bereiken met die boycot? Ik bedoel, die afro-amerikanen drinken sowieso geen orange juice en het enige wat hij bereikt is dat de blanken hun baan kwijt raken!” De hosts zijn het luidruchtig met John eens. Een volgende beller meent dat King de economie kapotmaakt en vraagt zich af wat de volgende oproep wordt: helemaal niets meer drinken? Ook deze beller wordt uitvoerig bedankt voor de zinnige bijdrage. De gemiddelde reactie komt er op neer dat er veel te veel wordt geprobeerd om er een ‘rassen-issue van te maken. En dat is het helemaal niet. Het is een noodlottige gebeurtenis en al dat gedoe brengt die jongen niet terug en wat heeft het voor nut die Zimmerman daar z’n hele leven voor te straffen? Ik kan mij bijna niet voorstellen dat de blanke gemeenschap ook zo zou reageren wanneer het een zwarte man was geweest die een ongewapende blanke jongen had doodgeschoten.
Een paar dagen terug luisterde ik naar de radio in Orlando. Een andere zender waar de luisteraars werden gevraagd om mee te zoeken naar het antwoord op de vraag: wat is racisme? Ik dacht even dat ik naar een satirisch programma luisterde, maar niets was minder waar. Het was bloedserieus. Een beller meende dat ‘het niet kunnen verdragen om in dezelfde ruimte te verblijven met iemand van een ander ras’ racisme was. De presentator vond dat hij met die definitie een eind in de goede richting kwam. Een andere beller vertelde dat het in ieder geval niet ging over mensen waar je een hekel aan had, want er waren ook blanken waar hij een hekel aan had. Weer een andere beller meent dat er helemaal geen racisme zou zijn als verschillende soorten mensen gewoon wat meer bij elkaar uit de buurt zouden blijven.
Het is niet eens de stuitende domheid van een opmerking als deze die mijn verbazing wekt. Ik ben er van overtuigd dat er in Nederland door heel veel mensen net zo over racisme wordt gedacht. Het is meer dat na deze beller de show gewoon doorgaat en er niemand is die belt – of in de uitzending komt – die deze man probeert te corrigeren of er in ieder geval een andere mening tegenover zet. Maar hier kijk je blijkbaar naar wat je wilt zien, en luister je naar wat je wilt horen. Iedereen zijn eigen mening, iedereen zijn eigen wereld en wie er ook wel of niet voor wat veroordeeld wordt: we gaan er natuurlijk geen Orange Juice uit Florida voor discrimineren.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

© 2017 Berend Quest

Theme by Anders NorénUp ↑