Taginternet

Is er leven na Facebook, Google en Bol.com?

privacy

Mensen zijn als lemmingen. We rennen als een dolle kudde richting de privacy afgrond. We doen dat zonder te weten waar we naartoe rennen. We vragen ons het niet eens af. We rennen allemaal in dezelfde richting omdat ‘iedereen’ rent. Mochten er al mensen zijn die ons wanhopig proberen te waarschuwen voor de naderende afgrond dan verpletteren we deze mensen. We hebben geen tijd om naar hen te luisteren. We moeten door. We kunnen niet zonder. We volgen de horde. Wij worden gestuurd.
En we laten ons willig sturen.

De wereld wordt kleiner, de onmacht van het individu groter

In vergelijking met zeg 100 jaar geleden is de wereld voor ons als individu vele malen kleiner geworden. De hoeveelheid informatie die we ter beschikking hebben vele malen groter. Onoverbrugbare afstanden bestaan niet meer. We zijn op ieder moment in staat live te volgen wat er aan de andere kant van de wereld gebeurd.
Wanneer je kijkt naar de invloed die we – als individu – op diezelfde wereld kunnen uitoefenen dan kun je niet anders concluderen dat die bijna nul is.
Zelfs de invloed die wij als individu hebben op onze directe leefomgeving is aan het verdampen. Het ‘individu’ telt niet. Alleen de massa heeft invloed. Voorbeeld? Denk aan de invloed van Europa op wet- en regelgeving in je eigen omgeving en hoe moeilijk het is om daar invloed op uit te oefenen.

De onstuitbare schaalvergroting

privacy

Bagels & Beans

Alles moet groter. Zelfs als het kleiner moet. We gaan niet meer naar Mc Donnalds (grote, ongezonde, lawaaiige vreetschuur), we kiezen voor Bagels & Beans (klein, gezond, gezellig, rustig). Maar die gezellige kleine Bagels & Beans met het hippe interieur is in wezen niet anders dan de Mc Donnalds. Het is een concept dat van stad naar stad, van land naar land gekopieerd wordt. Iedere stad waar je komt heeft een (of meer) Mc Donnalds, KFC, Starbucks en New York Pizza. En over een paar jaar een Bagels & Beans (nu 67 vestigingen).
Dit heeft gevolgen voor de keuzes die wij (kunnen) maken. Net als de lokale supermarkt zullen de restaurants niet verdwijnen. Echter, de buurtsuper werd Jumbo of Albert Heijn. En zo wordt dat gezellige koffietentje in het centrum een Bagels & Beans.

Wij bepalen als individu steeds minder bij wie we onze boodschappen doen of bij wie we onze bak koffie drinken. Alleen de massa heeft invloed op waar wij het ‘prettig’ vinden om boodschappen te doen of waar wij ‘gezellig’ onze kop koffie drinken. Onze keuze als individu wordt meer en meer beperkt tot dat wat die grote massa wil. Alternatieve keuzes verdwijnen, of worden in snel tempo een concept dat – opnieuw – de massa bedient.
Dit proces van schaalvergroting lijkt vooralsnog niet te stuiten

We geven steeds meer privacy op, en weten niet waarom

Eens, het fenomeen zoals hierboven beschreven maakt nog niet dat we onder een ‘dictatuur’ leven. Daarvoor kijken we beter naar onze digitale wereld. Google, Facebook maar ook vele andere internetbedrijven bepalen in steeds sterkere mate ons gedrag. Deze bedrijven weten alles van ons, simpelweg omdat we hen daar toestemming voor geven. We geven deze bedrijven toestemming om te volgen waar we zijn, met wie we contact hebben, waar, wanneer en van wat we foto’s maken, wie we berichten sturen, wat er in die berichten staat, wat we kopen, waar we wat kopen, hoeveel geld we waaraan uitgeven. En nog véél meer. Al die informatie geven wij weg omdat a) we de applicaties dan ‘gratis’ kunnen gebruiken en b) omdat we menen daardoor deze bedrijven ‘beter in staat te stellen het aanbod op ons af te stemmen’.
Ja, slaap lekker.
Heb je jezelf wel eens de vraag gesteld wat al die bedrijven met die informatie doen en waarvoor zij dat eigenlijk nodig hebben?
En vooral: WAT zij er allemaal mee kunnen en WAT dit betekent voor onze privacy?

Er zijn meerdere redenen waarom je dit als individu gevaarlijk zou mogen vinden. Ik noem er twee.

1: Alles wat je doet kan tegen je gebruikt worden
Ik heb geen geheimen.” Het is een veelgebruikt argument om de enorme druk op onze privacy door internet bedrijven te bagatelliseren. Het zou niet onverstandig zijn je te realiseren dat alle informatie die je op het Internet over jezelf prijsgeeft nooit meer verdwijnt. Anders gezegd: je hebt NU geen geheimen, maar de (politieke) situatie kan best zodanig veranderen dat je zou wensen dat je bepaalde zaken voor jezelf had gehouden. Er zijn voorbeelden van de gevolgen van een tweet of zoekopdrachten bij Google die verduidelijken dat dit niet een doemscenario is van mensen met een pessimistisch toekomstbeeld.

2: Vernauwing van het venster op de wereld
Wanneer Google op basis van massale parameters in combinatie met mijn eigen ‘gedragsgeschiedenis’ meent te weten WAT ik zoek dan bepaalt die zoekmachine dus ook welke zoekresultaten ik voorgeschoteld krijg. Handig, als je een paar schoenen zoekt. Immers; het aanbod is gigantisch. Maar hoe zit het met andere informatie die ik zoek? Vind ik dan nog de informatie die ik werkelijk zoek? Of heeft Google voor mij bepaald welke informatie voor mij het meest geschikt is?
Probeer het maar eens uit. Als jij en je partner of een vriend(in) allebei een eigen apparaat hebben vul dan eens bij Google dezelfde zoekterm in. Je zult zien dat de resultaten op die zoekterm voor jullie beiden significant anders kan zijn.
Een zoekterm in Google levert je dus geen ongefilterde zoekresultaten op en daarmee vernauwd jouw venster op de wereld. Het is ook naïef te denken dat Google je alles geeft wat gevonden kan worden. Waarom zou Google bepaalde informatie er niet bewust uitfilteren? Dat deed Google namelijk al eerder, onder druk van bijvoorbeeld de Nederlandse overheid.

Niet meedoen is niet langer een optie

privacyNee, niet meedoen is echt steeds minder een optie. Je moet bijna wel Internet gebruiken en je moet meer en meer je gegevens afstaan aan bedrijven of organisaties waarmee je via het Internet contact hebt. En niet alleen omdat ‘al je vrienden, familieleden, collega’s en andere relaties’ het gebruiken.
Simpel voorbeeldje: wij hebben een Sarista koffiemachine. Gewoon gekocht in de winkel. Nu zijn er nieuwe bonencontainers voor deze machines. Die van ons is versleten. Deze kun je dus alléén via Bol.com kopen. En zonder een het geven van je persoonlijke gegevens kun je bij Bol.com niets kopen.

Techniek is als tijd: het kent alleen een voorwaartse beweging

Techniek wordt niet eerder losgelaten dan dat het is vervangen voor nieuwere techniek. Daarbij, waar tijd alleen maar in onze beleving sneller gaat naarmate we ouder worden, de ontwikkeling van techniek gaat – gevoed door ontwikkelingen in diezelfde techniek – steeds sneller.
De eerste auto reed in 1885. Wanneer we kijken naar een auto in 1985, 100 jaar later, dan zien we wel technische vooruitgang, maar die is niet te vergelijken met de ontwikkelingen van de auto in de periode tussen 1985 en 2016.
Het internet begint eigenlijk pas in 1979 met de opkomst van Usenet, een soort elektronisch prikbord. Het verschil tussen Usenet uit 1979 en het huidige Internet is net zo groot als het maken van een kampvuur met een vuursteentje en je huis verwarmen middels een moderne CV ketel. En dat in nog geen 40 jaar.

Techniek kent geen weg terug. Internetbedrijven en bedrijven die internet gebruiken hebben de techniek om meer en meer van ons te weten te komen. Die ontwikkeling zal niet stoppen, geen bedrijf zal geen gebruik maken van mogelijkheden die de techniek biedt om zijn product aan de man te brengen. En zeg nou niet dat de politiek dat wel gaat regelen. Ook de politiek (denk aan de Patriot Act) maakt dankbaar gebruik van de technische mogelijkheden om ons te scannen, analyseren en eventueel te (ver)volgen. Wist je bijvoorbeeld dat ALLE telefoongesprekken tussen Amerikanen door de overheid worden opgenomen?

Het leven na Google, Facebook en Bol.com

privacyNiets is voor altijd. Wij mensen niet, bedrijven niet, organisaties niet en zelfs wereldmachten hebben geen eeuwig leven. En natuurlijk is er leven na Facebook, Google en Bol.com. Het is mijn stellige overtuiging dat er een generatie komt die niet bereid is om alles maar met iedereen te delen en die weer gaat hechten aan privacy. Misschien nog niet in de komende 10 jaar, maar die generatie komt.

De grote vraag voor mij is: hoe gaat dat er dan uitzien? Immers, de techniek doet geen stap terug en wordt ook niet buiten gebruik gesteld (tenzij een partij als IS aan de macht komt).
Kernwapens bijvoorbeeld worden tegenwoordig door ieder weldenkend mens afgewezen. Maar ze zijn nooit ‘uit de wereld geholpen’. De techniek om kernwapens te maken bestaat nu eenmaal, dus zijn er kernwapens. Al was het alleen maar omdat niemand het risico wil lopen zelf geen kernwapens te hebben terwijl die vijandige buurman ze wel heeft, of mogelijk heeft.

De poolkappen moeten niet alleen eerst smelten, waarschijnlijk gaat de massa de klimaatverandering pas serieus nemen wanneer het water over de dijken komt. Dus; als het te laat is.
Zal het ook zo gaan met het Internet en Privacy? Dat we pas inzien dat we onze hele ziel en zaligheid hebben weggegeven in ruil voor ‘gratis’ toepassingen op het moment dat het zich echt persoonlijk tegen ons keert en we tot de conclusie komen dat er geen weg meer terug is?

Kan een generatie die haar privacy terug wil die ook terug veroveren?
Of is het wellicht al te laat?

P.s. Ik begin dit stuk met ‘Mensen zijn als lemmingen’. Wist je dat het verhaal dat lemmingen zich massaal vanaf een klif in zee storten helemaal niet waar is?

 

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

De Questie: Facebook & Gegevens Delen

facebook-wraakporno

Natuurlijk weet Facebook wie die wraakpornofilm op Facebook heeft geplaatst. Facebook weet alles van iedereen op Facebook, als je het maar een keer gedeeld hebt. Weten welke informatie jij deelt is namelijk de core business van Facebook. Daar verdient Facebook haar geld mee.

Geld verdienen met de informatie die jij deelt op Facebook mag dan het primaire doel zijn van Facebook, bij jou als Facebook gebruiker tussen de oren krijgen dat Facebook alles van jou weet is een heel ander verhaal. Dat kan jouw ongeremde bereidheid om al jouw persoonlijke informatie aan Facebook ter beschikking te stellen wel eens in de weg gaan staan.

Waar Facebook ook niet op zit te wachten is een stroom aan gerechtelijke bevelen om met informatie op de proppen te komen. Naast het feit dat al die privacy aandacht jou er toe kan brengen om eens wat voorzichtiger met het delen van je gegevens op Facebook om te gaan kost dit tijd, en tijd is geld.

De Questie is niet of Facebook met de bron van de wraakporno komt, maar hoe Facebook het voor elkaar gaat krijgen om jou te doen geloven dat zij de bron niet (meer) kunnen achterhalen.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Textiel, Bier en Plastic Soep

plasticsoep

Je zet de televisie of radio aan en je weet wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt. Je logt in op Facebook, Twitter of andere social media en je je bent er bijna zelf bij. Voor achtergronden, beschouwingen en meningen over al dat nieuws volg je bloggers. Niet van iemand die schrijft vanuit z’n serre in Overveen en vagelijk weet waar Egypte ligt, maar van iemand die aan het Tahrir Plein woont! Het actuele weer aan het strand in Florida? Er is vast wel een webcam die je het laat zien. Alsof je uit je raam kijkt. In een paar uur vlieg je naar de andere kant van de wereld. In heel Europa betaal je met één munt. Winkelen doe je van achter je pc en je koopt wat je wilt wanneer je wilt en waar je wilt. De wereld is tegenwoordig niet groter dan je telefoon. En die wereld wordt steeds kleiner. Toch?

Nou nee.
Ik vind helemaal niet dat de wereld kleiner wordt. De wereld wordt juist groter, iedere dag weer. De wereld is uitgegroeid tot een oncontroleerbare informatieverstrekker van ongekende en onbeheersbare proporties. Het is niet meer de vraag hoe je aan informatie komt, maar hoe je de de informatie selecteert, organiseert en combineert. Mijn wereld is onmetelijk groot geworden. De wereld van mijn grootvader, dié was pas klein! Die man werkte overdag in de textielfabriek, dronk ’s avonds bier en in het weekeinde was er voetbal. En dan niet van Ajax tegen Feijenoord, welnee, VV Glanerbrug tegen ZAC Zwolle. Geen televisie, één krant die ‘de waarheid’ bracht en verder alleen de mening van iedereen die het met je eens was, want diegenen waar jij het niet mee eens was daar praatte je niet mee. De wereld was niet groter dan het dorp waarin je leefde. En dat was groot zat.

Nee, ik ben niet tegen de vooruitgang of tegen de techniek die de wereld ‘zo klein’ gemaakt heeft. Integendeel. Maar ik begin mij zo langzamerhand wel te realiseren dat het klein maken van die hele grote buitenwereld enorme nadelen heeft. De ‘global economy’ waar wij allemaal onderdeel van zijn bijvoorbeeld, daar ben ik wel een héél erg klein radartje in. Mijn financiële crisis is niet meer het gevolg van de sluiting van de textielfabriek, nee, mijn financiële crisis wordt nu veroorzaakt door een zich op wereldschaal afspelend gokspel van gigantische banken waar duizelingwekkende bedragen omgaan – en worden verloren. Het milieu is niet meer mijn achtertuin, of wat ik door de plee spoel, milieu is ‘geglobaliseerd’. Het probleem is niet meer de zure regen op de Hoge Veluwe, het probleem is nu de ‘plastic soep’ ter grootte van een continent in de oceanen. Politiek is niet meer van de notabelen, de idealisten of wereldverbeteraars. Politiek is mensenwerk geworden. En het handelen van mensen wordt veel eerder ingegeven door eigen belangen dan door jouw of mijn idealen. Dat is nu zichtbaar. Net zo zichtbaar als dat politici heulen, huichelen en liegen. Ik verbind mij niet meer aan een politieke partij, want ik herken geen idealisten meer in politici. Ik ben – net als jij misschien – een eeuwig zwevende kiezer geworden.

Nee, de wereld is te groot geworden en mijn stem te marginaal. Zelfs wanneer je tegenwoordig een dakkapelletje wilt plaatsen loop je het risico dat niet de gemeente maar ‘Europa’ heeft bepaald dat dat niet mag. En wie weet het telefoonnummer van Europa als je je wilt beklagen?

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

De tragische dood van nummer 134

antisocialmedia

Omdat de buren maar bleven klagen over een vieze lucht besloot de politie een kijkje te nemen op de Victoriestraat 134. De flat was twee jaar geleden gerenoveerd, er woonden keurige doorsnee mensen. Arbeiders, starters, gepensioneerden en zelfs werkende buitenlanders. Beneden in de hal stonden twee vaasjes met verse bloemen en aan de muur hing een groot prikbord. Op het prikbord riep bewonersvereniging ‘Victoria 2008’ op tot het bijwonen van de jaarlijkse bewonersvergadering, de biljartvereniging zocht nieuwe leden en mevrouw van der Wal van nummer 82 kondigde haar nieuwe kookcursus aan. De sfeer was vriendelijk. Geen borden met ‘het is verboden’, maar vriendelijke uitnodigingen tot gewenst gedrag: ‘Denkt u aan het licht? Dank u.’ Het was er vast prettig wonen aan de Victoriestraat.
Op aanbellen door de politie werd niet gereageerd.De agenten die bij de buren links en rechts aanbelden werden over de bewoner van 134 niet veel wijzer. Ja, hij schijnt Harm Visser te heten, vertelde de buurvrouw van 132. Tenminste, dat stond op de brievenbus in de hal. De buurman van 136, een oudere Marokkaanse man, wist zeker dat hij geen kinderen had. Henk van Dam, van nummer 130 wist eigenlijk niet eens hoe de buurman van 134 er uit zag. “Het was een vreemde snuiter”, dat wist hij dan weer wel. De gordijnen op 134 waren dicht, de deuren waren gesloten en er was geen enkel teken van leven. Uiteindelijk belde de agenten een slotenmaker om toegang tot de woning te krijgen. Binnen heerste een gruwelijke lucht, de stank van rottend vlees. De bewoner van de flat werd dood aangetroffen, in verre staat van ontbinding. De inschatting van de schouwarts was dat de man al een half jaar geleden overleden moest zijn. Aan de lege potten pillen dacht men direct aan suïcide. Bij het uitruimen van de flat, op zoek naar contactadressen van eventuele familie of vrienden bleek dat de laptop van de man nog altijd aanstond. Er stonden verschillende tabbladen open in zijn browser. Facebook, Twitter en Youtube. De Facebookpagina stond op naam van Theo de Tijger. Het Twitter account was van @Tijgerbalsem23. Zowel op Facebook als op Twitter was het laatst geplaatste bericht: “Social media is de dood van het persoonlijke contact.” Op Facebook was daar 567 keer op gereageerd met een ‘like’. Op Twitter was het bericht 30 keer geretweet.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Allemaal de schuld van social media!

social-media

Overbevolkte plassen bevroren water waardoor schaatswedstrijden moeten worden afgelast.
Volkswoede gericht op acht tegen één kopschoppende klootzakken.
Ophef over de afscheidsbrief van een doodgepeste jongen.
Het woord van het jaar 2012.
De bekendheid van een hersenloze Hagenees.

En verder de doping in de wielersport, de kleine tietjes van Kate, de comateuze toestand van Gordon, de boycot van LA the Voices, het falen van de Fyra en alles waar je verder geen betere verklaring voor hebt.

Het is allemaal de schuld van social media!

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

© 2017 Berend Quest

Theme by Anders NorénUp ↑