Taggoed gesprek

How are you today?

miami-beach

We zijn onderweg. De camper is fantastisch, maar vooral groot. 3 Meter breed en net geen 10 meter lang. Ik moet zeggen daar moet je even aan wennen. Verkeer op de snelweg, maar ook in de stad passeert links en rechts en er is geen ruimte om een beetje te zwalken. ‘Keep your lane!’, corrigeer ik mijzelf wanneer ik weer eens de neiging heb om op de meest rechter baan te gaan rijden. Van het hotel naar Miami Beach is nog altijd een uurtje of 2 rijden. Just a short drive, vinden de Amerikanen. Maar hun idee van afstand is wezenlijk anders dan dat van ons. Een dag of drie in de auto, dan ga je pas ergens naar toe. Miami Beach is verrassend rustig. We vinden een parkeerplek op nog geen 25 meter van het strand en liggen al snel met z’n vijven te grijnzen in het warme, turquoise gekleurde water van de Atlantische Oceaan.
Amerikanen zijn dan misschien wel helemaal ‘te plastic’, maar de vriendelijkheid is een weldaad. ‘Hello sir, how are you today?’ Nergens een winkelbediende, parkeerwachter of hotelmedewerker die je meteen toebijt met een op commandotoon gestelde vraag. Nee, iedereen lijkt zich hier te hebben aangepast aan het weer. Calm, relaxed and always with a smile. Altijd die geïnteresseerde oogopslag, altijd eerst de vraag hoe het met je gaat en dan pas de vraag wat je wilt. Een gesprek wordt het maar zelden, en het is allemaal maar buitenkant, maar toch. Als je dan toch in deze hitte je geld moet verdienen kun je het maar beter een beetje vriendelijk doen. En wat is er minder pijnlijk dan je zuurverdiende geld uitgeven aan iemand die je in ieder geval het idee geeft dat je de allerbeste, aller aardigste en aller charmantste motherfucker bent die op deze aardkloot rondhuppelt.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

In je mand!

hond

“Vertel eens meneer Quest, wat kan ik voor u doen?”
“Wel dokter, ik heb een probleem.”
“Vertel.”
“Mijn vrouw heeft sterk het idee dat ik niet normaal ben. Zij gelooft dat ik meer van mijn hond houd dan van mensen. Dat is toch niet normaal?”
“Hmmm, ach. Dat hebben meer mensen hoor. Als je kijkt naar wat mensen elkaar aandoen en je zet dat af tegen de onvoorwaardelijke liefde tussen man en zijn hond. Dan kan ik er mij wel iets bij voorstellen.”
“Dus u snapt het wel dat als mijn kinderen vallen en gaan janken ik denk: nou, kusje, pleister en wieberen. En dat dat bij mijn hond anders is. Als die pijn heeft dan voel ik dat in mijn ziel.”
“Tja, ach. Ik kan dat wel enigszins volgen hoor. Kinderen kunnen zeggen wat er aan scheelt, bij een hond zie je alleen de pijn. U voelt zich dan waarschijnlijk meer machteloos.”
“Precies!”
“Ik zou mij er niet te veel zorgen over maken meneer Quest.”
“Mijn vrouw vindt het allemaal heel raar. Het lijkt wel of zij jaloers is. Zij verwijt mij dat ik meer aandacht voor de hond heb dan voor haar.”
“Wat vindt u daar dan van? Vind u ook dat u meer aandacht heeft voor de hond dan voor uw vrouw?”
“Mou, ehhh… ik weet niet. Ik ga zeker drie keer per dag wandelen met haar.”
“Met uw hond?”
“Nee, met mijn vrouw.”
“En doen jullie verder ook nog dingen samen?”
“Ja hoor, natuurlijk. Alleen de seks is minder de laatste tijd.”
“En hoe komt dat?”
“Mijn vrouw zegt door de hond.”
“Die ligt bij u in bed?”
“Nee, mijn vrouw slaapt in haar mand.”
“Uw vrouw slaapt in haar mand??”
“Ja, mijn vrouw wil immers niet bij ons in bed slapen, Ik zei toch: ze is gewoon jaloers!”
“Dus uw vrouw slaapt in de mand, en uw hond slaapt bij u in bed??”
“Ja, ik kan mijn hond toch moeilijk iedere nacht alleen laten?”

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Even geduld a.u.b.

Somber

“U spreekt met het algemene steunpunt suicidaliteit.
Op dit moment zijn al onze medewerkers in gesprek.
Blijft u aan de lijn en hang niet op.
U wordt zo spoedig mogelijk doorverbonden.”

*muziekje*

“Al onze medewerkers nog in gesprek.
Blijft u aan de lijn en hang niet op.
U wordt zo spoedig mogelijk doorverbonden.”

*muziekje*

“Steunpunt suicidaliteit met Ingrid goedemorgen.
Hallo?
Hallo?”

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Ondertussen in de spreekkamer van dokter Steur

hersenoperatie
“Heeft u wel eens hoofdpijn?”
“Niet dat ik mij kan herinneren dokter.”
“Ah, u bent het vergeten. Tja, hmm…”
“Nee dokter, ik bedoel, de laatste tijd niet.”
“Dus u bent de laatste tijd vergeetachtig. Hoe oud bent u?”
“52 Dokter.”
“Dan bent u er vroeg bij!! Hoe gaat het met de ogen? Bril? Hoe sterk?”
“Ehh, jee. +3 Of zo?”
“Ja, vraagt u het nu aan mij???? Sinds wanneer?”
“Sinds wanneer wat?”
“Die bril!! Sinds wanneer??”
“Och jee, al jaren hoor.”
“U weet het niet precies?”
“Ehh, nou nee eigenlijk.”
“AHAA!!!”
“Aha?”
“U bent dement aan het worden meneer, geen twijfel over mogelijk. Jammer, maar helaas. DE-MENT!!”
“Dement?”
“Kijk, nog last van echolalie ook!”
“Echolawat?”
“Echolalie meneer! Echo-la-lie! Dat u alles nazegt. Typisch dementieel gedrag. Maar er is nog hoop! Ik heb hele goede medicijnen voor u. Nagelnieuw! Nog niet eens op de markt!”
“Ja maar…”
“Niks ja maar! Het is nu of nooit. Uw keuze. Of u zit over een maand of twee kwijlend aan de begonia’s te likken, of u laat zich helpen meneer!”
“Ja maar dokter Pasteur, luister nou eens. Ik …”
“Steur!! De naam is Steur!!! Bent u mijn naam ook al vergeten? Godverdomme, dit gaat sneller dan ik had gedacht!! U heeft vast ook een tumor!! Dat wordt een hersenoperatie!! Blijf even zitten, plan ik de operatiekamer. Zo’n tumor moet je uitroeien, en wel direct!”
Hersenoperatie?? Maar u bent toch orthopeed?”
“ERNST JANSEN STEUR IS DE NAAM, NEUROLOOG!! NEU-RO-LOOG MENEER!”
“Oh, sorry dokter, maar dan heeft de mevrouw aan de balie zich vergist. Ik heb een afspraak bij dokter E. Pasteur, orthopeed. Voor mijn knie. Er zit vocht in.”
“VOCHT???? IN UW HOOFD??? *snirfff* GEEF MIJ EEN SCALPEL!!! IK OPEREER U METEEN. HIER EN NU!!! BLIJF HIER GODVERDOMME!!! HIER ZEG IK JE!!!
KOM HIERRRRRRRRRRRR!!!!!”

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Even laten poetsen

laten-poetsen

“Heb je al een cadeautje gekocht voor mij?”, vraagt mijn vrouw over de telefoon.
Denk nou niet dat zij bang is om wat te kort te komen. Nee, mijn vrouw is echtgenoot en moeder, dus zij wil de dingen geregeld hebben. Ik koop het gezamenlijke cadeau en dat moet wel geregeld zijn.
Anders staat mijn vrouw voor lul, sta ik voor lul en staan de kinderen voor lul.

Mijn vrouw heeft het cadeau ook al uitgezocht. Ik vermoed dat het feit dat ik niet gevraagd heb wat zij wil hebben hierbij een rol speelt. Aan de andere kant wil zij graag nieuwe oorknoppen, en smaak is persoonlijk.
Ik heb op mijn bureau dus 2 print-outs liggen van foto’s die zij heeft genomen van de etalage bij de plaatselijke juwelier.
Kandidaat cadeautjes zogezegd.

In de juwelierszaak sta ik oog in oog met een vrouw die nergens meer van opkijkt. Dat straalt zij ook uit. ‘Ik kijk nergens meer van op!!’, je ziet het aan haar houding, de woorden liggen op haar lippen en het straalt uit haar terneergeslagen ogen. Deze vrouw zou zonder blikken of blozen een gaatje in mijn glans prikken wanneer ik er om zou vragen. Al was het maar om vol te houden dat zij nergens meer van opkijkt.
Ik verkondig vrolijk dat ik een opdracht, nee, een missie heb. De vrouw kijkt er uiteraard niet van op. Zij kijkt ook niet op wanneer er een andere vrouw binnenstapt – die overigens de indruk maakt ook echt helemaal nergens meer van op te kijken – en zonder verder wat te zeggen of iemand te groeten via de de deur in de hoek van de winkel in het niets verdwijnt.
Ik pak de print-outs uit mijn zak en wijs aan welke oorknoppen ik wil kopen en vertel haar waar ze liggen in de etalage. De vrouw knikt en maakt aanstalten om de oorbellen te pakken.
Even later liggen de beide knoppen op de toonbank.

“Mooi!”, zeg ik. De vrouw kijkt daar natuurlijk niet van op.
Ik laat de vrouw zien wat mijn echtgenote voor de zekerheid op de print heeft geschreven: ‘even laten poetsen’.
“Ik zal ze even in bad doen”, zegt ze zonder op te kijken. “Niet dat ze er veel lichter van worden, dit zilver is gewoon wat donker.”
Even later gaan de twee knoppen glanzend (en veel lichter) in een knoppendoosje, grijpt de vrouw blindelings een precies op maat gesneden velletje inpakpapier, maakt er een pakketje van en plakt er als laatste een gouden kunstroosje op.
“Dan wordt het 36 Euro en 50 cent”, zegt zij.

Wanneer ik de deur uit ben realiseer ik mij dat ik mijn muts en handschoenen in de winkel heb laten liggen.
“Oeps!”, roep ik terwijl ik mij omdraai om ze te pakken.
De vrouw staart mij wezenloos aan.
“Als je maar niet denkt dat ik daar van opkijk”, lijkt ze te denken.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

© 2017 Berend Quest

Theme by Anders NorénUp ↑