Taggezondheid

Afscheid

afscheid rokenIk herinner mij niet
De ontmoeting
Of  de zon ook scheen
Of dat het regende die dag
Ik weet alleen
Hoe jong ik was

Ik herinner mij
Niet zonder jou
In geluk en verdriet
In kracht en in angst
In liefde en seks
En zo jong als ik was

Al wat ik losliet
Jou hield ik vast
Wie ik omarmde
Omarmde jou
En wie mij ook verliet
Jij deed dat niet

Dit is het afscheid
Dat ik nooit vergeet
Niet de dag
Niet het uur
Niet de laatste keer het vuur
En hoe ik je brandend achterliet

(Op 17 december 2017 stak ik, na 46 jaar zware shag, mijn laatste sigaret op)

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Er bestaan geen ‘trek mijn steunkousen even aan’ apps Minister Schippers!

Volgens onze minister van volksgezondheid Schippers is er niet veel geld te halen bij ziekenhuizen omdat het ‘stelsel daaronder in de basis wel deugt’. Beter kun je op ouderenzorg besparen, die zorg moet je namelijk niet door ‘dure instellingen’ laten doen, maar door ‘sociale netwerken’.

Allebei de beweringen zijn volslagen onzin.

In de eerste plaats deugt het stelsel onder onze ziekenhuizen helemaal niet.
Ziekenhuizen zijn ‘betermaakfabrieken’. Net als garages gaan ziekenhuizen door met repareren tot de bereidheid ophoudt om er voor te betalen. Kettingrokers die na de 4e dotteractie nog met infuus in de arm richting de rookruimte schuifelen. Mensen die dagelijks 50 kilo overtollige blubber in de vorm van vet meesjouwen die iedere week op de poli van de orthopedie rondhangen. Zware drinkers op de wachtlijst voor een nieuwe lever.
Net als de garage boeit het het ziekenhuis niet hoe je met je lichaam omgaat, er wordt gekeken of de schade te repareren valt. Net zolang tot de rekening niet meer betaald wordt.
Een ziekenhuis wil, net als iedere andere organisatie, groeien en bloeien.
Het gezonder maken van mensen helpt daar in de basis niet aan mee.
Dat deugt dus gewoonweg niet.

In de tweede plaats zijn er geen ‘sociale netwerken’ meer die de zorg van ouderen kunnen overnemen. Tegenwoordig is er nog slechts sociale media. En via sociale media kun je de ouderen niet verzorgen. Er bestaan geen ‘trek mijn steunkousen even aan’ apps.
Wij leven in een geïndividualiseerde maatschappij. Het succes van sociale media is ook een teken van ons onvermogen om nog tijd en gelegenheid vrij te maken voor elkaar.
Er wordt geleefd op agenda’s. Wij wonen ook allang niet meer in het zelfde dorp als onze vader en moeder. Als er voldoende ‘sociale netwerken’ zouden zijn dan zaten de crèches ook niet vol.

Er gaan gigantische bedragen naar de zorg en daar moet wat aan gebeuren.
Het stoppen van het depersonaliseren van zorg- en hulpverlening kan daar verandering in brengen.
We zullen de discussie moeten gaan voeren of een 4e hartoperatie gerechtvaardigd is bij die patiënt die niet bereid is de oorzaak van zijn hartfalen weg te nemen.
We zullen de discussie moeten gaan voeren met de generatie die nog betaalt en moet gaan betalen voor de zorg die zij later nodig hebben en waar zij menen recht op te hebben.
We moeten geen discussie voeren over de rug van de generaties die een heel leven lang gewerkt en betaald hebben om het recht op een behoorlijke oude dag te verwerven.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

© 2018 Berend Quest

Theme by Anders NorénUp ↑