Taggeluk

Het Nederlandse Volk

Wommels-ongeval-630x315

Als een ding mij de afgelopen dagen duidelijk is geworden dan is het wel dat ik blijkbaar niet val onder ‘het Nederlandse volk’. Het Nederlandse volk staat namelijk langs de snelweg naar een stoet auto’s te klappen, het Nederlandse volk zit voor de buis om naar een landend vliegtuig te kijken en het Nederlandse volk rouwt. Ik niet. Sterker, hoe harder het Nederlandse volk rouwt, hoe meer afstand ik tot het Nederlandse volk voel. Ja, toe maar. Zeg het maar. Veroordeel het, want ook dat hoort bij u; het Nederlandse volk.
Ik zie gisteren op de televisie mensen worden geïnterviewd op de kermis van Tilburg. De vraag aan een man is hoe dat nu moet om vier uur. “Ik vind dat de hele kermis stil moet zijn, dat is wel zo netjes!” Andere mensen op die kermis kijken elkaar na de vraag even met schrik aan. Alsof zij zich op dat moment realiseren dat er een dag van nationale rouw is en om vier uur een minuut stilte wordt verwacht. “Stil zijn”, antwoord een van de mannen. De anderen knikken instemmend. We moeten respect tonen. De burgemeester van Tilburg is geroerd. Er viel inderdaad een indringende stilte over Tilburg.
Waarom je op een dag van nationale rouw op de kermis rondhuppelt vraagt niemand.

Voor mij is het allemaal te ver weg. Ik ken – gelukkig – geen mensen die zijn omgekomen in dat vliegtuig. Ik vind het verschrikkelijk wat er gebeurd is, maar ik ben niet in rouw.

Vorige week werden op 4 kilometer van mijn huis 2 mensen doodgereden. Het is de provinciale weg van Bolsward naar Leeuwarden. Daar vallen veel doden, ieder jaar weer. Ik kende die mensen niet. En ja, ik vind het heel erg. Maar ik heb niet gerouwd. Ik heb geen minuut stilte gehouden en ik ga niet langs de weg staan te klappen als deze mensen begraven worden. Wel besef ik mij dan hoe verschrikkelijk dichtbij de dood is. Mijn kinderen steken deze weg met grote regelmaat over. Ik rijd iedere dag over deze weg naar mijn werk. Mijn kinderen kunnen de volgende slachtoffers zijn wanneer zij deze weg oversteken en er weer eens een of andere idioot met 100 kilometer per uur de kruising over jaagt. En ik kan de volgende zijn die op een van de kruispunten geen voorrang krijgt of die aanstormende Golf op de voorrangskruising niet op tijd ziet aankomen. Ik prijs mij dan gelukkig en realiseer mij dat ik voorzichtig moet zijn in de auto, mijn kinderen altijd een knuffel moet geven voor zij op de fiets stappen en mijn ouders weer eens moet bellen.

En precies dat is ook alles wat deze vliegramp met mij doet.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Hadjara

honor-killing1
Ik herken haar niet meteen. Zij stapt binnen op de briefing van de Directe Hulp Huiselijk Geweld in het kader van de kennismaking. Een nieuwe medewerker. Zij kent mij wel, blijkbaar, want zij stapt op mij af en lacht. “Daar ben ik dan, zoals afgesproken”, zegt ze. Dan zie ik het. Deze jonge vrouw bracht ik een paar jaar eerder van een dorp in Friesland naar een ‘veilige plek’ ergens in het land, Hadjara had destijds nog een andere naam. 24 Jaar was zij toen. Zij was gevlucht uit het huis van haar familie waar zij al een paar maanden gevangen zat. Gevangen omdat zij aan haar ouders had verteld dat zij een Hollandse vriend had ontmoet. Deze vriend was bereid moslim te worden. Ook had Hadjara opgebiecht geen maagd meer te zijn. Haar ouders waren geschokt. Hadjara moest naar de huisarts om een hersteloperatie te laten uitvoeren en kreeg huisarrest. Vanaf het moment dat zij zich had uitgesproken sprak haar vader niet meer met haar. Geen woord. Hadjara mocht niet meer naar school of de sportvereniging. Ook mocht zij haar rijlessen niet meer volgen. Zij mocht geen contact met de buitenwereld meer onderhouden en waar zij ook in huis ging; altijd was er een familielid aan haar zijde om te voorkomen dat zij naar buiten ging of contacten met de buitenwereld onderhield. Haar vriend liet via een kennis weten de relatie te stoppen, het was hem allemaal te bedreigend. Op een dag was zij gevlucht met niets anders dan de kleding die zij droeg en een verlopen paspoort.
Ik denk terug aan de autorit die wij maakten op die vrijdagmiddag in november. Hadjara vertelde over zichzelf, de cultuur waarin zij leefde maar vooral over haar ouders. Een intelligente, jonge vrouw die jaren had geworsteld. Thuis was zij het brave moslimmeisje, buiten was zij een zelfbewuste Hbo-student, verliefd, verwesterd en bevrijd. Tot zij het leven in twee werelden niet meer kon verdragen en het haar ouders vertelde. Ik herinner mij de enorme moed die deze vrouw had. Alles kwijt, iedere band met de familie verbreken en totale onzekerheid. Om maar te zwijgen over het risico op eerwraak. En toch de moed hebben om te geloven dat het goed gaat komen. Dat de vrijheid om zelf te kiezen het allergrootste goed is. Liever opnieuw beginnen, liever alleen, liever de onzekerheid dan de zekerheid van een bestaan waarin anderen voor jou bepalen wat goed voor je is, wat je wel of niet mag en met wie jij wel of niet om mag gaan. Hadjara vertelde over haar opleiding en wat zij later wilde doen met die opleiding. Ik lachte en zei dat het toch wel heel mooi zou zijn als juist zij over een paar jaar bij FierFryslân zou komen werken. “We hebben mensen als jij nodig. Mensen die de cultuur echt kennen. Mensen die de dilemma’s echt snappen. Wij kunnen de pijn wel invoelen, maar jij kunt meer. Jij begrijpt veel meer van de context.” Toen ik haar op de plaats van bestemming afzette zag ik Hadjara voor het eerst gespannen en nerveus. “Het komt goed. Jij komt er wel”, zei ik toen ik afscheid van haar nam.
En nu stond zij hier. Een paar jaar verder, gediplomeerd, trots en stralend van energie en kracht.
Prachtig!!

Ik hoop dat het verhaal van Hadjara zo gaat als ik het hier schets.
De werkelijkheid is namelijk dat het nog maar kort geleden is dat ik haar naar een veilig adres bracht. Dat ik er in geloof dat het kan gaan zoals ik het beschrijf geeft mij hoop.

En hoop is toch wel een van de belangrijkste ingrediënten die we nodig hebben om als hulpverleners te kunnen en blijven doen wat we doen.
Moed en hoop, dat is een sterk team.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Echte Mannen Tranen

Christ

Sommige mannen kunnen het: huilen. Ik ken mannen die wanneer zij emotioneel worden gewoon tranen plengen. Van vreugde of verdriet maakt niet uit. Ze huilen dikke tranen. Gewoon, onder het praten door. Mannelijk huilen. Dus niet snotteren en snuiven, snikken en stotteren; gewoon door-lullen en ondertussen tranen laten stromen. Ik wou dat ik dat kon. Tranen van gevoel, biggelend over m’n smoel. Zoiets. Ik kan het niet, en daarom huil ik niet. Ik ben bang dat wanneer ik ga huilen ‘en plein public’ mensen zullen zien dat ik uit elkaar val. Dat ik ontroostbaar ben, dat de hoeveelheid tranen die mij achter de ogen branden gelijk staat aan de druk die Lake Mead uitoefent op de Hoover Dam. Dus huil ik niet in het openbaar. Niet wanneer ik iets heel ergs meemaak, maar ook niet van geluk. Ik slik, prop en verman mij tot ik er in stik zeg maar. Op de begrafenis van mijn oma sprak ik mijn woorden zin voor zin uit, met lange tussenpauzes. Die pauzes had ik nodig om mijn tranen terug te slikken. Niet dat ik bang ben dat iemand mijn verdriet ziet trouwens. Ik ben gewoon bang dat ik mijzelf verlies en niet meer verder kan spreken zonder enorme uithalen, snikken, snotters en boehoe’s. Randverschijnselen die verhinderen dat je door kunt gaan met wat je aan het doen was: je verhaal vertellen. Ik bewonder dat, als mannen dat kunnen. Gewoon, blijven lullen en ondertussen de sluizen open. Vrouwen bewonder ik hierom veel minder. Vrouwen kunnen altijd hun verhaal in tranen doen. Sterker, wanneer een vrouw bij een emotioneel verhaal geen tranen heeft worden wij mannen achterdochtig. Dan is het vals, gespeeld of minimaal minder erg dan de woorden impliceren.
Het is trouwens een soort van handicap aan het worden, dat niet in het openbaar kunnen huilen van mij. Hoe ouder ik namelijk word, hoe sneller ik tot tranen toe geroerd lijk te worden. Een tekenfilm, een foto, een pasgeboren lammetje of een mooi, droevig liedje op de radio; ik slik wat af. Maar misschien is het ook wel beter zo. Ik huil wel wanneer ik een rondje loop met de honden. Al dat publiekelijke gejank schept maar verplichtingen. Is het niet bij jezelf, dan is het wel bij de getuigen van jouw tranen.
“Gaat het wel weer een beetje jongen?”
“Hier, kom even knuffelen!”
“Geeft niks hoor kerel, echte mannen huilen ook!”
“Heel goed van je hoor, dat je je gevoel durft te laten zien!”
Van dat soort praat knapt deze man niet op maar krijgt hij schimmel tussen z’n tenen.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Als Mijn Kind Zo Blij

dolfijnen

Het begon al met de verplichte ‘class’ die aan het gebeuren vooraf ging. De jonge vrouw die ons les gaf straalde van plezier en blijdschap. Werkelijk. Zij vertelde het doel van de hele onderneming: bewustwording. En ik geloofde haar. Dit voelde goed. Zelfs hier in Amerika geloofde ik in het hogere doel dat hier bij Dolphins Plus wordt nagestreeft. Zij vertelde over verantwoord omgaan met de natuur, het belang van verantwoord gevangen vis, het gevaar van al ons (plastic) afval. Er kwam een verhaal over de anatomie en het sociale leven van dolfijnen, er werd verteld over de individuele karaktereigenschappen en leeftijd en sekse van iedere dolfijn. Het enthousiasme van de ‘teacher’ was aanstekelijk.
Drie kwartier later stapten de kinderen Quest in het water. Wat ik het half uur dat volgde zag was niet gewoon prachtig, het was onbeschrijfelijk mooi. Echt, ik kan niet op papier zetten hoe intens gelukkig en blij mijn kinderen daar in het water lagen. Ze kregen zoenen, handjes en de dolfijnen lagen relaxed op hun rug om hun buik te laten kietelen. Ze werden voortgeduwd en mochten zich laten voorttrekken door de dieren. Dolfijnen die door een ring springen die je kind vast houdt. De trainer aan de kant had dezelfde aanstekelijke blijheid als de vrouw waarvan we les kregen. Geen enkel moment dat ik ook maar het idee had dat er iets gebeurde waar die dieren geen zin in hadden. Ik ben zelf niet in het water geweest maar dat vind ik niet erg. Geen dolfijn had mij dat kunnen geven wat ik kreeg toen ik mijn kinderen daar in het water zag. Ik heb mij zelden zo onbevangen blij gevoeld. Als mijn kind zo blij.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Life Changing

mangrove-habitat

De eerste schooldag.
De eerste zoen.
De eerste liefde.
De eerste keer.
Het eerste hartenzeer.
Het eerste kind.
Het eerste verlies.
Het zijn voorbeelden van ‘life changing events’, gebeurtenissen die je leven voorgoed veranderen. Naarmate je verder wegloopt van je eerste stap worden die ‘life changing events’ minder frequent en vaak ook minder intens. Je eerste kleinkind bijvoorbeeld is ‘life changing’, maar niets is zo intens als het eerste kind dat je zelf op aarde zette. ‘Life changing events’ worden vervangen door ‘kicks’. De snelste rit, de engste rolercoster en de meest waanzinnige ski-afdaling zijn weliswaar onvergetelijk, maar op geen manier ‘life changing’. Een ‘life changing event’ vraagt meer dan adrenaline of een hoog ‘wow en ahh!’ gehalte. Een ‘life changing event’ doet je opnieuw naar je leven kijken, luidt een volgende fase in of zet de wereld waarin je leeft opnieuw in perspectief.
Vandaag had ik zo’n ‘life changing event’. Vandaag stapten we in een boot vanuit het John Pennekamp Park op Key Largo, voeren door de mangroven 5 mile uit de kust en snorkelden daar boven het rif. Het warme, prachtig blauwe en heldere water waren al meer dan wat er nodig is om een enorme kick van te krijgen. Maar het snorkelen, het zweven tussen de koralen en alles wat daar leeft was werkelijk ‘life changing’. Ik zweefde letterlijk tussen barracuda’s, kreeften, maanvissen en tal van ander zwemmend volk. Ik laveerde tussen levend koraal zo dichtbij en zo tastbaar. En alles beweegt en danst op het ritme van het water, alsof het wordt aangestuurd door hele trage wind. Niet alleen de schoonheid van dit alles overviel mij, maar zeker ook de kwetsbaarheid.

Voor jou als lezer mag het klinken als een cliché. Maar ik kijk nooit meer met dezelfde ogen naar de zee.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

© 2017 Berend Quest

Theme by Anders NorénUp ↑