Taggeld

Bij de voedselbank

voedselbank

Vrijdagmiddag. Ik sta in de rij bij de voedselbank. Niet voor mij (gelukkig), maar voor een klant. Die klant is een 23-jarige Marokkaanse jongen met een Algerijns paspoort zonder verblijfstatus, uitkering, werk, woning of netwerk. Al 13 jaar in Nederland. Hij kan niet worden uitgezet, maar er is ook geen voorziening die hulp biedt aan deze categorie mensen. Balen. Sneu verhaal ook.
De rij is lang. Om de 5 minuten zwaait de deur open en wordt er een aantal afgeroepen: “Volgende drie!” Het klinkt streng. In de rij zijn mensen geduldig. Men praat wat, want men kent elkaar blijkbaar. Er is geen gêne of schaamte te zien. Wel te horen, als je goed luistert. “Vorige week kreeg ik het verwijt dat ik hier met een Mercedes kwam”, zegt een man tegen een vrouw die – aan haar stem te horen – veel te veel sherry drinkt en Mantano sigaretten rookt. “Maar dat komt, ik woon boven een kroeg. En de kroegbaas zei me de Mercedes maar even te gebruiken”, legt hij verontschuldigend uit. De deur zwaait open en een vrouw, nee, een moeder stapt naar buiten met drie zware tassen. Ze lacht, tenminste, ze heeft een beetje een verbeten grijns. Blij dat ze eten heeft, verhard door de wanhoop. Zoiets. Uit een van de tassen steekt een rol sinterklaaspapier. “Ha, kijk aan: pakpapier”, roept iemand olijk. “Nu nog iets om er in te stoppen”, zegt een ander. Even is de rij stil. “Kazan, af!!”, brult een jonge man tegen zijn pitbullpup. Het beestje hangt in een broekspijp. “Hij is pas 9 weken”, verontschuldigd de jongeman zich. Een auto met Pools kenteken stopt. Twee mannen, de achterbank vol spullen. Slaapzakken, tassen. Blijkbaar doet dit opeltje ook dienst als camper.
Het begint te regenen. Geen overkapping, geen beschutting, alleen de verschutting. De buitenwereld kijkt immers mee.
“Volgende drie!”, gebiedt een corpulente vrouw. Binnen hangt een beetje een kerstsfeer. Alsof de het niet de voedselbank, maar het uitdelen van de kerstpakketten betreft. Mijn Marokkaanse gezel krijgt een pasje, een goedkoop geplastificeerd kaartje met zijn naam en de periode in welke de pas recht geeft op voedselbankondersteuning. De inhoud van het pakket is afgestemd op zijn leeftijd en het feit dat hij alleen is.
Ik sta er bij en kijk er naar. Grote hoeveelheden goed voedsel, afgeschreven door ons die het beter hebben. Gered van de afvalberg. Andijvie met een randje. Net niet dagvers brood. Ik figureer in een film en het stemt mij droevig. Alleen al door er naar te kijken.
Buiten heeft de moeder de zware tassen in een veel te grote auto geladen. De ramen zijn beslagen. Het kreng wil niet starten, de accu laat het afweten.
De rij kijkt, zwijgt en wacht af.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Go With The Flow

universal

Ik ben nogal een neuroot. Altijd bang dat ik te laat ben, altijd bang dat ik in de verkeerde rij sta (wat dan meestal ook zo is) en altijd bang dat degene die voor mij aan de beurt is net de laatste is die nog naar binnen mag. Ik ben er zo een die de sleutels van de deur al in zijn handen heeft voor ik de straat in rijd. ‘We gaan’ betekent bij mij NU!! En niet over vijf minuten. Ik rijd liever een half uur om dan dat ik een kwartier in de file sta. Ik ben ongedurig, ongeduldig en onbehouwen. Ik laat niemand voor mij in de rij. Ook geen oude dametjes en zeker geen mensen in een rolstoel, die kunnen tenslotte zitten. Een paar weken Florida is de perfecte kuur om dat gedrag af te leren. Ik begin zo langzamerhand steeds beter te begrijpen waarom de mensen hier niet willen lopen. Het is gewoon te warm. En een rugzakje met airco hebben ze zelfs hier niet. Als je mensen hier al ziet lopen dan gaat het met kalme tred. Als er ergens een rij staat dat houden de mensen een ruime ‘comfort zone’ aan. Niet duwen, niet tegen elkaars rug aan gaan staan drukken, maar afstand houden. Het begrip ‘voordringen’ lijkt men hier niet te kennen. En als er al eens iemand zich door de rij heen dringt, dan doet men een stap opzij. Ruimte en lucht geven. Anders maak je het jezelf en de ander erg moeilijk. Relaxed als een soort van levenshouding. En heb je geen zin om te wachten? Dan betaal je gewoon wat extra dollars en mag je voor. Ook dat lijkt niemand te ergeren. Mocht ik ooit weer in de Universal Studio’s komen dan ga ik ook naar de Transformers. De 70 minuten wachttijd die er gisteren voor stond is voor mij als beginneling nog te hoog gegrepen.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Bad Credit

Bad-Credit

Wij luisteren hier alleen radio. De RV heeft geen tv, en daar hebben we ook helemaal geen tijd voor. We rijden van Palm Beach over de A1A (een aanrader) naar het Noorden. De kust van Florida is fantastisch, als je het rijden zat bent stop je even op een parkeerplaats en neem je een verkoelende duik in zee. De A1A voert ons door luxe badplaatsen met tussen die badplaatsen eindeloze ‘gated communities’. Amerika als ‘land of the brave and free’. Maar dan wel achter een hoog hek met bewaking om je een beetje veilig te voelen. Onder het rijden zappen we lustig van het ene radiostation naar het andere. Een dominee vertelt luid en duidelijk dat we allemaal zondaars zijn en afstevenen op de eeuwige hel. Redding is mogelijk, niet alleen door te bidden, maar vooral ook door geld over te maken naar zijn god. Nou ja, zijn kerk dan. Of meer specifiek, de bankrekening van de kerk van die dominee. Muziekzenders zijn er uiteraard ook. Daar wordt je niet gevraagd geld te doneren voor de kerk. Op de muziekzenders kun je na ongeveer iedere plaat horen dat je helemaal geen geld nodig hebt om je lippen te laten opblazen of nieuwe tieten te kopen. Werkelijk bijna iedere reclame heeft de toevoeging dat het geen probleem is dat je even wat krap bij kas zit. ‘No Credit’ is ‘No Worry’. Zelfs als je last van ‘Bad Credit’ hebt kun jij morgen al in die mooie, nieuwe pick-up rijden. En no stress! De eerste negentig dagen hoef je helemaal niet eens af te lossen! Het zal wel goede handel zijn, die schuldbekentenissen. In gedachten zie ik ik een groep van die Florida zongebruinde en getatoeëerde apen met donkere zonnebrillen en pepperspray op de heup die grijnzend de pick-up weer wegslepen omdat na de eerste negentig dagen er geen geld was voor de aflossing. Moeder met kind op arm huilend in de deuropening, vader razend en tierend tegen de repo-gang. Wij betalen alles ‘debit’ wat blijkbaar bijzonder is hier, het levert je zelfs korting op.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Een heel merkwaardig mensbeeld

hoerenhuis

Lang, heel lang geleden – niemand had een mobiel – werkte ik in een ziekenhuis. Dat ziekenhuis had een telefooncentrale en die werd bediend door de ‘centralist’. Als je naar buiten wilde bellen dan moest dat langs deze centralist. Om privé redenen gebruik maken van de ziekenhuislijnen was verboden. Centralist was een een functie met zeer weinig status, en weinig tot geen macht. Wel of niet doorverbinden, vatte de macht van de centralist wel zo’n beetje samen. “Waarom??!!”, blafte de centralist wanneer je als eenvoudige leerling een buitenlijn vroeg. Naar ‘buiten’ bellen mocht niet. Tenzij je directeur, manager of dokter was. Of een persoonlijke vriend. Of een fan van de Haarlemse honkbalclub.
Ik denk dat het toen begonnen is.

Ik heb sindsdien een waanbeeld opgebouwd. Ik denk dat ik zelfs paranoïde genoemd kan worden, achteraf gezien. Ik heb geleefd met het idee dat mensen de macht en invloed die zij hebben altijd zullen gebruiken. En dat je met geld macht en invloed koopt. Ik ben gaan geloven dat de grootste sponsor van de voetbalvereniging niet voorzitter van die vereniging is geworden omdat hij de beste bestuurder is, maar omdat hij met zijn bijdrage de macht heeft gekocht. Ik leef met het waanidee dat bedrijven lokale bestuurders op hoeren en vliegreizen trakteren om bij deze bestuurders in de gunst te komen en niet omdat ze toevallig weten dat de echtgenote van die bestuurder frigide is. Dat farmaceuten enorme kapitalen inzetten om hun eigen pillen voorgeschreven te krijgen en niet zullen nalaten beter werkende en goedkopere medicijnen uit de markt te drukken is een volkomen idioot beeld dat zich aan de binnenkant van mijn schedel heeft ingegraven. Ik, de gek, ben gaan geloven dat grote, machtige bedrijven en instellingen (oud)politici inhuren vanwege hun netwerk en de invloed op de politieke besluitvorming. Dat zij juist die mensen met tonnen belonen omdat zij daarmee macht en invloed kopen en niet omdat er niemand anders over de benodigde kwaliteiten beschikt of beschikbaar was.

Maandag viel het doek voor mijn wanen. Met een enorme klap landde ik terug op aarde. Godverdomme!!! Ik keek de Slag om Nederland en zag hoe Teun van de Keuken leden van de Eerste Kamer interviewde. Hoe je dat rijmt. Het eerste Kamerlidmaatschap met een bijbaantje van een ton of vier bij een instelling of bedrijf. Hoe je dan zuiver omgaat met de belangen. Hoe je dat doet, met die verschillende petten. En toen was er Thom de Graaf (D66). Thom de Graaf!!!! Thom de Graaf met die wat droevige, maar o zo trouwe hondenogen. Verschillende petten? Meerdere belangen? Moeilijk zuiver te houden? “U heeft wel een heel merkwaardig mensbeeld”, sprak Thom gedecideerd. Thom keek naar Teun. Vol medelijden.

Vanmorgen was ik bij de dokter.
Ik adviseer Teun van de Keuken hetzelfde te doen.
Er is een verklaring, en dus vast wel een therapie.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Je moet er niet aan denken

janhommen-568x381-484x324

Een schamele € 1,35 miljoen per jaar. Je mag niet verwachten dat je daar een goede topman voor vindt, zo meent de ING. Welke echte toptijger gaat er voor niets aan het werk? Niemand toch zeker? En dat is wel wat je nodig hebt, voor een bank. Een topper. Iemand die risico’s neemt, overnames initieert. Winsten opstuwt. Overbodige mensen wegsaneert. Onrendabele onderdelen verkoopt.
Voor een luizige € 1,35 miljoen vind je geen megalomane psychopaat die bereid is onverantwoorde risico’s te nemen met uw en mijn geld. Dan krijg je geen kerel van stavast die met droge ogen de staat om een miljard of 20 vraagt om diezelfde bank overeind te houden. Die ons kan uitleggen dat de bank niet wankelt vanwege zijn hebzucht of zijn gokverslaving, maar door ‘onvoorziene economische ontwikkelingen’. Sterker nog, als hij er niet was geweest was die bank al veel eerder omgevallen!!

Nee, zo iemand vind je niet. Dat kun je niet verwachten. Dat mag je gewoonweg niet hopen. Voor € 1,35 miljoen per jaar.

Voor € 1,35 miljoen per jaar vind je hooguit iemand die z’n school heeft afgemaakt, daarna economie is gaan studeren, verstand van zaken heeft en veel ervaring heeft in het leiden van een grote organisatie!

En dat is het ergste niet.
Voor je het weet heeft zo’n ‘ik-werk-voor-een-fooi-kneus’ ook nog eens last van normen en waarden.
En verantwoordelijkheidsgevoel.
Of, brrrr, een geweten.

Je moet er niet aan denken.
Toch?

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

© 2018 Berend Quest

Theme by Anders NorénUp ↑