TagFacebook

Is er leven na Facebook, Google en Bol.com?

privacy

Mensen zijn als lemmingen. We rennen als een dolle kudde richting de privacy afgrond. We doen dat zonder te weten waar we naartoe rennen. We vragen ons het niet eens af. We rennen allemaal in dezelfde richting omdat ‘iedereen’ rent. Mochten er al mensen zijn die ons wanhopig proberen te waarschuwen voor de naderende afgrond dan verpletteren we deze mensen. We hebben geen tijd om naar hen te luisteren. We moeten door. We kunnen niet zonder. We volgen de horde. Wij worden gestuurd.
En we laten ons willig sturen.

De wereld wordt kleiner, de onmacht van het individu groter

In vergelijking met zeg 100 jaar geleden is de wereld voor ons als individu vele malen kleiner geworden. De hoeveelheid informatie die we ter beschikking hebben vele malen groter. Onoverbrugbare afstanden bestaan niet meer. We zijn op ieder moment in staat live te volgen wat er aan de andere kant van de wereld gebeurd.
Wanneer je kijkt naar de invloed die we – als individu – op diezelfde wereld kunnen uitoefenen dan kun je niet anders concluderen dat die bijna nul is.
Zelfs de invloed die wij als individu hebben op onze directe leefomgeving is aan het verdampen. Het ‘individu’ telt niet. Alleen de massa heeft invloed. Voorbeeld? Denk aan de invloed van Europa op wet- en regelgeving in je eigen omgeving en hoe moeilijk het is om daar invloed op uit te oefenen.

De onstuitbare schaalvergroting

privacy

Bagels & Beans

Alles moet groter. Zelfs als het kleiner moet. We gaan niet meer naar Mc Donnalds (grote, ongezonde, lawaaiige vreetschuur), we kiezen voor Bagels & Beans (klein, gezond, gezellig, rustig). Maar die gezellige kleine Bagels & Beans met het hippe interieur is in wezen niet anders dan de Mc Donnalds. Het is een concept dat van stad naar stad, van land naar land gekopieerd wordt. Iedere stad waar je komt heeft een (of meer) Mc Donnalds, KFC, Starbucks en New York Pizza. En over een paar jaar een Bagels & Beans (nu 67 vestigingen).
Dit heeft gevolgen voor de keuzes die wij (kunnen) maken. Net als de lokale supermarkt zullen de restaurants niet verdwijnen. Echter, de buurtsuper werd Jumbo of Albert Heijn. En zo wordt dat gezellige koffietentje in het centrum een Bagels & Beans.

Wij bepalen als individu steeds minder bij wie we onze boodschappen doen of bij wie we onze bak koffie drinken. Alleen de massa heeft invloed op waar wij het ‘prettig’ vinden om boodschappen te doen of waar wij ‘gezellig’ onze kop koffie drinken. Onze keuze als individu wordt meer en meer beperkt tot dat wat die grote massa wil. Alternatieve keuzes verdwijnen, of worden in snel tempo een concept dat – opnieuw – de massa bedient.
Dit proces van schaalvergroting lijkt vooralsnog niet te stuiten

We geven steeds meer privacy op, en weten niet waarom

Eens, het fenomeen zoals hierboven beschreven maakt nog niet dat we onder een ‘dictatuur’ leven. Daarvoor kijken we beter naar onze digitale wereld. Google, Facebook maar ook vele andere internetbedrijven bepalen in steeds sterkere mate ons gedrag. Deze bedrijven weten alles van ons, simpelweg omdat we hen daar toestemming voor geven. We geven deze bedrijven toestemming om te volgen waar we zijn, met wie we contact hebben, waar, wanneer en van wat we foto’s maken, wie we berichten sturen, wat er in die berichten staat, wat we kopen, waar we wat kopen, hoeveel geld we waaraan uitgeven. En nog véél meer. Al die informatie geven wij weg omdat a) we de applicaties dan ‘gratis’ kunnen gebruiken en b) omdat we menen daardoor deze bedrijven ‘beter in staat te stellen het aanbod op ons af te stemmen’.
Ja, slaap lekker.
Heb je jezelf wel eens de vraag gesteld wat al die bedrijven met die informatie doen en waarvoor zij dat eigenlijk nodig hebben?
En vooral: WAT zij er allemaal mee kunnen en WAT dit betekent voor onze privacy?

Er zijn meerdere redenen waarom je dit als individu gevaarlijk zou mogen vinden. Ik noem er twee.

1: Alles wat je doet kan tegen je gebruikt worden
Ik heb geen geheimen.” Het is een veelgebruikt argument om de enorme druk op onze privacy door internet bedrijven te bagatelliseren. Het zou niet onverstandig zijn je te realiseren dat alle informatie die je op het Internet over jezelf prijsgeeft nooit meer verdwijnt. Anders gezegd: je hebt NU geen geheimen, maar de (politieke) situatie kan best zodanig veranderen dat je zou wensen dat je bepaalde zaken voor jezelf had gehouden. Er zijn voorbeelden van de gevolgen van een tweet of zoekopdrachten bij Google die verduidelijken dat dit niet een doemscenario is van mensen met een pessimistisch toekomstbeeld.

2: Vernauwing van het venster op de wereld
Wanneer Google op basis van massale parameters in combinatie met mijn eigen ‘gedragsgeschiedenis’ meent te weten WAT ik zoek dan bepaalt die zoekmachine dus ook welke zoekresultaten ik voorgeschoteld krijg. Handig, als je een paar schoenen zoekt. Immers; het aanbod is gigantisch. Maar hoe zit het met andere informatie die ik zoek? Vind ik dan nog de informatie die ik werkelijk zoek? Of heeft Google voor mij bepaald welke informatie voor mij het meest geschikt is?
Probeer het maar eens uit. Als jij en je partner of een vriend(in) allebei een eigen apparaat hebben vul dan eens bij Google dezelfde zoekterm in. Je zult zien dat de resultaten op die zoekterm voor jullie beiden significant anders kan zijn.
Een zoekterm in Google levert je dus geen ongefilterde zoekresultaten op en daarmee vernauwd jouw venster op de wereld. Het is ook naïef te denken dat Google je alles geeft wat gevonden kan worden. Waarom zou Google bepaalde informatie er niet bewust uitfilteren? Dat deed Google namelijk al eerder, onder druk van bijvoorbeeld de Nederlandse overheid.

Niet meedoen is niet langer een optie

privacyNee, niet meedoen is echt steeds minder een optie. Je moet bijna wel Internet gebruiken en je moet meer en meer je gegevens afstaan aan bedrijven of organisaties waarmee je via het Internet contact hebt. En niet alleen omdat ‘al je vrienden, familieleden, collega’s en andere relaties’ het gebruiken.
Simpel voorbeeldje: wij hebben een Sarista koffiemachine. Gewoon gekocht in de winkel. Nu zijn er nieuwe bonencontainers voor deze machines. Die van ons is versleten. Deze kun je dus alléén via Bol.com kopen. En zonder een het geven van je persoonlijke gegevens kun je bij Bol.com niets kopen.

Techniek is als tijd: het kent alleen een voorwaartse beweging

Techniek wordt niet eerder losgelaten dan dat het is vervangen voor nieuwere techniek. Daarbij, waar tijd alleen maar in onze beleving sneller gaat naarmate we ouder worden, de ontwikkeling van techniek gaat – gevoed door ontwikkelingen in diezelfde techniek – steeds sneller.
De eerste auto reed in 1885. Wanneer we kijken naar een auto in 1985, 100 jaar later, dan zien we wel technische vooruitgang, maar die is niet te vergelijken met de ontwikkelingen van de auto in de periode tussen 1985 en 2016.
Het internet begint eigenlijk pas in 1979 met de opkomst van Usenet, een soort elektronisch prikbord. Het verschil tussen Usenet uit 1979 en het huidige Internet is net zo groot als het maken van een kampvuur met een vuursteentje en je huis verwarmen middels een moderne CV ketel. En dat in nog geen 40 jaar.

Techniek kent geen weg terug. Internetbedrijven en bedrijven die internet gebruiken hebben de techniek om meer en meer van ons te weten te komen. Die ontwikkeling zal niet stoppen, geen bedrijf zal geen gebruik maken van mogelijkheden die de techniek biedt om zijn product aan de man te brengen. En zeg nou niet dat de politiek dat wel gaat regelen. Ook de politiek (denk aan de Patriot Act) maakt dankbaar gebruik van de technische mogelijkheden om ons te scannen, analyseren en eventueel te (ver)volgen. Wist je bijvoorbeeld dat ALLE telefoongesprekken tussen Amerikanen door de overheid worden opgenomen?

Het leven na Google, Facebook en Bol.com

privacyNiets is voor altijd. Wij mensen niet, bedrijven niet, organisaties niet en zelfs wereldmachten hebben geen eeuwig leven. En natuurlijk is er leven na Facebook, Google en Bol.com. Het is mijn stellige overtuiging dat er een generatie komt die niet bereid is om alles maar met iedereen te delen en die weer gaat hechten aan privacy. Misschien nog niet in de komende 10 jaar, maar die generatie komt.

De grote vraag voor mij is: hoe gaat dat er dan uitzien? Immers, de techniek doet geen stap terug en wordt ook niet buiten gebruik gesteld (tenzij een partij als IS aan de macht komt).
Kernwapens bijvoorbeeld worden tegenwoordig door ieder weldenkend mens afgewezen. Maar ze zijn nooit ‘uit de wereld geholpen’. De techniek om kernwapens te maken bestaat nu eenmaal, dus zijn er kernwapens. Al was het alleen maar omdat niemand het risico wil lopen zelf geen kernwapens te hebben terwijl die vijandige buurman ze wel heeft, of mogelijk heeft.

De poolkappen moeten niet alleen eerst smelten, waarschijnlijk gaat de massa de klimaatverandering pas serieus nemen wanneer het water over de dijken komt. Dus; als het te laat is.
Zal het ook zo gaan met het Internet en Privacy? Dat we pas inzien dat we onze hele ziel en zaligheid hebben weggegeven in ruil voor ‘gratis’ toepassingen op het moment dat het zich echt persoonlijk tegen ons keert en we tot de conclusie komen dat er geen weg meer terug is?

Kan een generatie die haar privacy terug wil die ook terug veroveren?
Of is het wellicht al te laat?

P.s. Ik begin dit stuk met ‘Mensen zijn als lemmingen’. Wist je dat het verhaal dat lemmingen zich massaal vanaf een klif in zee storten helemaal niet waar is?

 

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

De Questie: Facebook & Gegevens Delen

facebook-wraakporno

Natuurlijk weet Facebook wie die wraakpornofilm op Facebook heeft geplaatst. Facebook weet alles van iedereen op Facebook, als je het maar een keer gedeeld hebt. Weten welke informatie jij deelt is namelijk de core business van Facebook. Daar verdient Facebook haar geld mee.

Geld verdienen met de informatie die jij deelt op Facebook mag dan het primaire doel zijn van Facebook, bij jou als Facebook gebruiker tussen de oren krijgen dat Facebook alles van jou weet is een heel ander verhaal. Dat kan jouw ongeremde bereidheid om al jouw persoonlijke informatie aan Facebook ter beschikking te stellen wel eens in de weg gaan staan.

Waar Facebook ook niet op zit te wachten is een stroom aan gerechtelijke bevelen om met informatie op de proppen te komen. Naast het feit dat al die privacy aandacht jou er toe kan brengen om eens wat voorzichtiger met het delen van je gegevens op Facebook om te gaan kost dit tijd, en tijd is geld.

De Questie is niet of Facebook met de bron van de wraakporno komt, maar hoe Facebook het voor elkaar gaat krijgen om jou te doen geloven dat zij de bron niet (meer) kunnen achterhalen.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

Dag ‘Vrienden’, Dag Facebook!

stop-facebook

Nee, ik stop niet met Facebook om privacy redenen, al vind ik dat wel een legitieme reden om met Facebook te stoppen. Ik stop ook niet met Facebook omdat het mij te veel tijd kost. Eerlijk gezegd kost Facebook mij nauwelijks tijd. Het kost mij wel energie trouwens, energie om er geen tijd in te stoppen wanneer het dashboard van mijn laptop, mijn tablet of mijn telefoon weer eens schreeuwt dat Facebook vrienden aandacht van mij willen. Ik stop ook niet met Facebook omdat ik niet genoeg ‘vrienden’ op Facebook heb. Het is eerder andersom; ik heb in werkelijkheid nauwelijks vrienden, en daar voel ik mij prima bij. Op Facebook heb ik 550 ‘vrienden’, maar als ik er meer dan 20 persoonlijk ken is het veel.

Heb ik dan geen familie? Jawel, maar kijk, Berend Quest heeft een Facebook account. En – nog even voor de helderheid – Berend Quest heeft geen familie. (Dat is trouwens een ander dingetje en ook een reden om met Facebook te stoppen. Hoe weet je nu dat degene op Facebook is wie hij/zij pretendeert te zijn? Facebook accounts zijn echte mensen? Echt niet, wederom: Berend Quest heeft (al jaren) een account.)

Die 550 ‘vrienden’ van mij plaatsen foto’s, zijn jarig, gaan trouwen, scheiden, krijgen kanker, gaan dood en baren baby’s. En, I Just Don’t Give A Fuck. Echt niet. Ik ken die mensen niet en waar ik absoluut van af wil is het gevoel dat ik iets moet met al die zieken, jarigen, overledenen, treurenden en nazaten. Dat gevoel overvalt mij namelijk soms; het zijn immers mijn ‘vrienden’. Andersom geldt dat trouwens net zo hard: als mensen mij van alles toewensen via Facebook dan brengt mij dat geen vrolijkheid. Ik heb – anders dan op mijn blog of via Twitter – het gevoel dat ik ik iedere keer moet aangeven dat ik het ‘leuk’ vind dat iemand mijn bericht, blog of foto ‘leuk’ vindt. En ik vind het helemaal niet leuk. Als ik ‘gelikt’ wil worden dan ga ik op de bank liggen en roep ik mijn hond.

‘Maar waarom heb je dan een Facebook account aangemaakt?’
Een terechte vraag. Ik maakte ooit een Facebook account aan om dezelfde reden waarom ik een Twitter account aanmaakte: Ik was nieuwsgierig. Ik heb mij met Twitter een lange periode enorm vermaakt (dat is de laatste tijd wat minder), maar ik houd nog even vol. Facebook heeft mij eigenlijk nooit echt geïnteresseerd. Wel als fenomeen, maar niet op de inhoud.

Als je dit allemaal maar stompzinnige redenen vindt om met Facebook te stoppen dan snap ik dat. Betere redenen staan hier beschreven door @TimMaurer, of hier door Robin Nieuwhof of hier door Renee Jacques. Opmerkelijk detail: het artikel van Jacques werd 14605 keer gedeeld op Facebook en door 64000 ‘leuk’ gevonden.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

KIA IS KUT!!!!! (En wij zijn knettergek)

Ik zie een berichtje van mijn broer op Facebook.
Mijn broer kent mij een beetje en hij verbaast zich er over dat ik KIA Motors leuk vind en dat ik dat laat weten op Facebook.
“Shit, weer es op een verkeerd knopje geklikt”, denk ik.

Denk ik, want het is niet zo.
Ik kan nergens achterhalen dat ik op een advertentie, pagina of andere uiting van KIA Motors heb geklikt om aan te geven dat ik KIA Motors ‘leuk’ vind.
Ik vind KIA Motors ook helemaal niet leuk trouwens. Ik vind ieder product van KIA Motors bij voorbaat een kutproduct. Sterker, er zijn geen beroerdere producten dan producten van KIA Motors.

KIA IS KUT!!!!! KIA IS KUT!!!!! KIA IS KUT!!!!! KIA IS KUT!!!!!
(Ik zeg het maar even, dat u niet denkt dat ik stiekem toch reclame maak voor KIA Motors.)

Ik heb maar kort aandacht voor dit soort zaken en Facebook vrolijk verder.
Tot ik vandaag opnieuw te horen krijg dat ik KIA Motors aanbeveel op Facebook.
Hoe kan dat nou toch???

Ik ben er achter. Het blijkt dat je via deze pagina (met voor mij totaal onbegrijpelijk gebrabbel) expliciet moet aangeven dat je niet wilt dat Facebook voor jou bepaalt wat je leuk vindt.
HUH????

Alsof je Wehkamp een brief moet sturen dat je niets wilt kopen.
Dat je Bol.com vooraf moet vertellen dat jij de laatste CD van Bob Dylan NIET wilt hebben.
Dat je vooraf moet tekenen dat je géén huisdieren hebt om te voorkomen dat er wekelijks een vracht hondenbrokken bij jou thuis wordt afgeleverd.

Nee, ik zeur niet.
Nee, ik overdrijf niet.
En nee, het is geen argument dat Facebook haar gebruikers heeft laten weten dat dit ging gebeuren en dat ik dit had kunnen voorkomen door mijn instellingen aan te passen.

Een VRIJ Internet??
We zijn allemaal helemaal knettergek geworden.
Dat kan niet anders, anders zou Facebook hier niet mee wegkomen.

Over Berend Quest

'Als Berend Quest de wereld zou begrijpen, dan pas had ik een rotleven' | Blogt & Schrijft | Kookt maaltijden en soms van woede | Heeft hart, dat klopt

© 2017 Berend Quest

Theme by Anders NorénUp ↑