Page 3 of 210

Volkswagen über alles

volkswagen

Volkswagen verkocht in Nederland 43.649 auto’s in 2017.  Daarmee is Volkswagen het bestverkopende automerk in Nederland. Net als in de 10 voorgaande jaren. Volkswagen über alles. Wel gek eigenlijk wanneer je bedenkt dat in september 2015 bekend werd dat Volkswagen de kluit op ongekende schaal belazerde.

Volkswagen

Het aandeel Volkswagen in de afgelopen 5 jaar (Bron: Google)

Je zou verwachten dat ‘Dieselgate‘ het merk Volkswagen onherstelbare schade zou hebben toegebracht. Dat is echter niet zo. Natuurlijk, er moesten koppen rollen, de aandelen kelderden en we spraken er schande van. Maar Volkswagen bleef het best verkopende automerk in Nederland. Het roept bij mij de vraag op wat er zou gebeuren wanneer morgen bekend wordt dat McDonnald’s al jaren varkens- en paardenvlees door zijn runderburgers draait. Blijven we dan ook gewoon massaal de McDrive bezoeken? Waarschijnlijk wel.
Tenzij – blijkbaar – de belasting op hamburgers wordt verdubbeld.

Waar ging het ook al weer om?

Volkswagen programmeerde de software in haar diesels zodanig dat deze de omstandigheden van een emissietest konden herkennen. Vervolgens werd tijdens een test in het uitlaatsysteem extra ureum ingespoten waardoor de uitstoot van NOx wordt gereduceerd. In testsituaties voldeed de motor dan aan de gestelde normen, in de praktijk van alle dag werd die norm tot wel 500 maal (!) overschreden. In september 2015 werd dit – met dank aan de ICCT – openbaar en was ‘Dieselgate’ geboren.

Maar, de verkoop van dieselauto’s daalt toch?

dieselverkoop

Bron: ICCT

Zeker. De zure grap is echter dat dit niet komt omdat we met z’n allen zo belazerd zijn. De afname van de verkoop van dieselauto’s in Europa is rechtstreeks verbonden met …… jawel, de portemonnee. Een belangrijke speler in het minder aantrekkelijk maken van de diesel is Frankrijk, maar ook in andere Europese landen is het bezitten en rijden van een diesel kostbaarder geworden. Daarnaast wordt het (oudere) dieselauto’s steeds vaker verboden om in een stad te rijden. Kopenhagen is zelfs van plan om alle nieuwe diesels uit de stad te bannen.
Waar wij, de altijd zo milieu bewuste, klagende en tegen overheden agerende Nederlanders trots in onze Duitse gifgasauto bleven rijden acteerden diezelfde overheden dus wel.

Duitse ‘Gifgasauto’? Nou, nou Berend…

Ja, Duitse Gifgasauto. En niks ‘nou, nou, Berend’. Godwin? Wat jij wil. Maar feit is dat Volkswagen een laboratoriumopstelling had bedacht om te bewijzen dat een Volkswagen Kever Diesel veel schoner is dan een Amerikaanse Ford T200 Diesel en dat die Volkswagen diesel echt niet zo giftig is.
Hoe?
Het plan was om een Volkswagen diesel in een lab te laten ronken en een fietser er naast te zetten. Vervolgens zou diezelfde fietser (mits hij nog leefde neem ik aan) ook naast een Amerikaanse Ford T200 worden gezet. Dat zou ze leren, die critici!

volkswagenOmdat er zelfs bij Volkswagen mensen met enig verstand werken werd hier van afgezien. De test werd niet met mensen, maar met apen uitgevoerd. In een afgesloten hok werden de beesten, onder het genot van een tekenfilm, vier uur lang langzaam vergast. Je gelooft het niet?
Kijk dan vooral ‘Dirty Money‘ op Netflix.

En mocht je komende week in je nieuwe Volkswagen Passat Diesel tevreden langs ’s herenwegen toeren en je vraagt je af wie die mafkees is die je zo vol onbegrip staat na te staren; grote kans dat ik dat ben.

Recept voor Wilde Spinazietaart

Wilde Spinazietaart

Het eindresultaat

Dit recept voor een Wilde Spinazietaart bedacht ik toen ik op de markt wilde spinazie tegenkwam. Eén voordeel tegen opzichte van de reguliere spinazie is wel het ontbreken van het eeuwige ‘vochtprobleem’. Bij een gewoon spinazietaartje is het altijd weer de kunst de boel een beetje droog te krijgen en te houden. Met wilde spinazie  had ik dat probleem niet.

Dit taartje is simpel te maken, kost weinig tijd en energie en de smaak is heerlijk!

Nodig:

  • Wilde Spinazietaart

    De bakvorm met steunvulling

    een bakvorm van 24 cm

  • een deegroller
  • steunvulling (ongekookte rijst, droge bonen, knikkers of bijvoorbeeld diamanten)
  • bakpapier
  • een rol bladerdeeg (24×40) uit het koelvak
  • 400 gram wilde spinazie
  • olijfolie
  • Wilde Spinazietaart

    De gewokte spinazie

    1 ei

  • 200 gram feta
  • 1 flinke ui
  • oregano
  • paar tenen knoflook
  • gedroogd (of vers) pepertje

Bereiding:

Verwarm de oven op 200 graden.
Rol het deeg uit vouw het dubbel en rol het uit tot het groot genoeg is om het bakblik te vullen. Vet het bakblik in en leg het deeg in het blik. Prik met een vork gaatjes in de bodem.
Leg bakpapier op het deeg en stort er voldoende vulling in om het deeg op zijn plaats te houden (500 gram ongeveer)
Zet het bakblik 15 minuten in de voorverwarmde oven.

Was de spinazie. Als de bosjes gebonden zijn, laat dit dan zo. Het maakt het drogen eens tuk gemakkelijker! Sla de bosjes spinazie buiten droog.

In een wok (of ruime pan) op laag vuur de gesneden knoflook, het pepertje en de ui fruiten. Voeg flink oregano toe.
Zet het vuur hoog en voeg de spinazie toe. Blijf even een paar minuten flink omscheppen tot de spinazie geslonken is. Even uit de pan, met een mes grof hakken en in een kom doen. Laat 5 minuten afkoelen.

Verkruimel de helft van de feta en schep dit door de spinazie. Klop het ei los en voeg dit toe aan de spinazie, weer even omscheppen. Haal de vulling uit het bakblik en stort de spinazie in de vorm. Als laatste de rest van de feta er over kruimelen.

Zet het taartje 20 minuten in de oven en klaar.
Laat de taart iets afkoelen, serveer de taart lauwwarm.

Eet lekker!

Recept: Oliver’s Pasta met een Twist

Olivers pasta met een twist

Oliver’s Pasta met een Twist, hoe kom je er op. Wel, ik zag tijdens het zappen Jamie Oliver een ‘Super Green’ pasta maken met 5 ingrediënten. Dat wil ik ook, was mijn gedachte. Maar goed, ik had nog restant kruiden, een vers pepertje en een bosje lente ui. O ja, en die spekreepjes moeten ook eens op. Afijn, Oliver’s Pasta, maar dan met een Twist.

De basis is echt super simpel en erg lekker, wat ik er aan toegevoegd heb is niet noodzakelijk maar in huize Quest werd het zeer gewaardeerd. Kun je geen Cavolo Nero vinden, neem dan gewoon boerenkool, gesneden als de supermarkt niet anders heeft.

Ingrediënten voor 4-5 personen:

  • 400 gram Cavolo Nero (Een broertje van de oer-Hollandse boerenkool)
  • 6 tenen knoflook
  • 250 gram parmezaan
  • een onsje Ricotta (volgens het recept, maar wij namen een milde blauwe kaas)
  • 500 gram spaghetti
  • Olijfolie, zout, peper

Voor de ‘Twist’:

  • een vers groen pepertje
  • een handje verse Italiaanse kruiden
  • 200 gram spekreepjes
  • 2 lente uitjes

Bereiding:

Bak de spekreepjes in een koekenpan. Voeg daar de gesneden Italiaanse kruiden, het gesneden pepertje en de lente uitjes aan toe als de spekjes bruin zijn. Nog 1 minuut meebakken, dan het vuur doven.

Rasp de parmezaan. Zet een grote pan met ruim water op het vuur. Voeg wat zout toe, als het water kookt de spaghetti toevoegen en zorgen dat de pasta goed ‘los’ van elkaar raakt. Voeg nu de groente toe en de schoongemaakte tenen knoflook. Kook de groente en knoflook 5 minuten mee. Schep de groente uit het kookvocht en doe het in een keukenmachine. De pasta laten doorkoken tot het gaar is. Neem wat kookvocht uit de pan en bewaar dit. Daarna de pasta even in een vergiet storten en terug in de pan.

Voeg een flinke scheut olijfolie toe aan de groente. De groente en knoflook fijn maken in de keukenmachine. Voeg de parmezaan toe en nog even een minuut door laten malen.
Schep de groente door de pasta en voeg indien nodig een beetje van het bewaarde kookvocht toe.
Schep de pasta op borden en verdeel de ‘Twist’ over de pasta.

Serveren met een schaaltje Ricotta (of andere kaas naar smaak).

Eet smakelijk!

P.s.: heb je wat over? Niet weggooien hoor! Deze pasta is de volgende dag koud ook heerlijk.

KAK!

KAKKAK! Ik voel mij oud! Niet omdat mij voor de vierde keer binnen een uur opnieuw dezelfde vragen worden gesteld. Niet omdat mijn leeftijd heeft bepaald dat ik ben uitverkoren voor dit bevolkingsonderzoek. Nee, het is die blik van de verpleegkundige. Het zijn die iets wat toegeknepen ogen. Dat handje op mijn schouder dat nog net geen aai over mijn bol wordt. Het is die vragende monoloog van de zuster. Als ik zeg dat ik er niet tegenop zie noemt zij mij ‘dapper’. Dapper op een toon zoals je je zoon van 10 dapper noemt als hij een konijntje heeft durven aaien. Dat.
Hier, in dit bed, voel ik mij als een bejaarde. Overgeleverd aan de machinale, grijpgrage klauwen van de zorg.
KAK! KAK! KAK!!!!
En die verdoving voel ik niks van!

Over kak gesproken. Ik lig hier trouwens omdat in mijn kak een beetje bloed werd gevonden. Het gevolg is dat er een cameraploeg opgetrommeld is voor ‘expeditie  dikke darm’. Vanaf het moment dat de camera in mijn anus wordt geduwd wacht ik op het moment dat de regisseur ‘CUT!!’ roept. Grappig eigenlijk: anus, cut. ‘Anuscut’. Wat een cut anus! “Als u blijft lachen kunnen we de poliep niet verwijderen meneer Quest!’ De dokter klinkt rustig, maar wel een beetje streng. Ik besluit mijn associaties maar voor mij te houden. De dokter leek al wat van slag toen ik vroeg of zij de cameravrouw was nadat zij zich aan mij voorstelde. Je moet het lot niet tergen zeg maar. “Zal ik mijn bloeddruk maar een beetje in de gaten houden?”, vraag ik vervolgens monter. “Als u er last van heeft mag u een beetje lucht best laten gaan hoor.” Weer dat handje. Lekker makkelijk trouwens. Hoe weet ik nou of het lucht is waar ik last van heb! Het voelt verdomme of iemand met een stofzuiger in mijn buik zit te wroeten. Straks is het geen lucht en sproei ik de hele behandelkamer, inclusief het camerateam, onder met dunne stront!!
“Het gaat wel hoor”, murmel ik weinig overtuigend. Het gaat ook wel, moet ik eerlijk zeggen. Ik heb het eigenlijk best wel naar mijn zin. Eens zien of ik de afstandbediening van die televisie kan vinden.

“Die verdoving merk ik trouwens helemaal niets van”, merk ik op. Een zuster komt naar mijn kant van het bed. “Maar dat weten we niet hè”, zegt ze grijnzend. “Want u heeft hem natuurlijk wel gehad.”
Hmmm? Ehhh…?
Zal het dan toch de cocktail van Dormicum en Morfine zijn die maakt dat ik daar wel erg lang over moet nadenken?
“Er moet even een poliep naar buiten hoor meneer Quest”, zegt de cameravrouw. “Laat hem een jas aantrekken, het is nogal koud en winderig”, antwoord ik gevat. “Alhoewel, winderig dat moet die poliep wel gewend zijn. Ik weet niet hoe lang hij al bij mij woont?” Nu ben ik gelukkig niet de enige die dat grappig vindt.

Toch gek.
Dat ik niets merk van die verdoving…

 

 

 

Het moet anders: De Kleine Vlees Revolutie

kleine vlees revolutie

Het moet anders.
De gedachte dat het anders moet leeft bij mij al tijden.
Maar, liever dan de uitdaging aan te gaan steek ik al jaren mijn kop in het zand. Ik verafschuw de vleesindustrie, ik ben gek op een lekker stukje vlees. Dus ik vermijd de feiten en laat mij telkens opnieuw en tegen beter weten in verleiden door dat goedkope stukje (supermarkt)vlees. Er staat immers een ‘beter leven‘ sticker op de verpakking? Vandaag besloten wij onze kop uit de grond te trekken en ‘het moet anders’ inhoud te geven.
Vandaag begint onze eigen Kleine Vlees Revolutie!

Het waarom

Ik voel geen enkele relatie meer tussen het vlees dat ik eet en het dier dat voor dat stukje vlees gefokt, gevoed en geslacht is. Die relatie voel ik niet omdat ik die relatie niet aan kan. Dat romantische beeld dat ik koester van die koe in de wei die, na een goed leven, uiteindelijk op mijn bord beland is in schril contrast met de beestachtige werkelijkheid achter die aanbieding bij de supermarkt (of keurslager).

Dan is er nog de relatie tussen het stukje vlees dat ik eet en het milieu. Ik zag de documentaire ‘Cowspiracy‘ en was geschokt en verward. Ik ben tegen de bio-industrie, maar wanneer we alle koeien, varkens en kippen lekker buiten willen laten hobbelen dan is er meer land nodig dan de aarde heeft èn  stoten we zoveel broeikasgassen uit dat we zeker weten dat de klimaatverandering onomkeerbaar wordt.

Het feit dat het aantal dieren met een ‘beter leven’ keurmerk is verdubbeld is – hoe cynisch ook – absoluut geen goed nieuws voor mensen. De milieu effecten zijn namelijk rampzalig.

Er is kort gezegd geen verantwoorde manier om vlees te eten. Ik zou er dus eigenlijk mee moeten stoppen, maar dat wil ik niet.
En volgens mij hoeft dat ook niet.

75 Kilo vlees per jaar

De gemiddelde Nederlander eet een ruime 75 kilo vlees per jaar. Een Amerikaan propt een dikke 125 kilo vlees per jaar naar binnen. We eten in Nederland dus per persoon ruim 2 ons vlees per dag. Bedenk daarbij dat er heel wat mensen geen vlees eten (bijvoorbeeld baby’s en vegetariërs) en je kunt dus aannemen dat de echte vleeseter ruim boven die 200 gram per dag komt.
Dat kan – in ieder geval wat mij betreft – best een beetje minder.

Voor hetzelfde geld kan het een beetje minder

En dat bedoel ik letterlijk.
Wij gaan het anders doen. Vanuit de gedachte dat alleen vermindering van de vraag naar vlees echt gaat helpen gaan wij minder vlees eten, maar we gaan niet minder geld uitgeven. We ruilen kwantiteit in tegen kwaliteit.
In onze directe omgeving zijn voldoende slagers die vlees leveren van dieren die verantwoord zijn gefokt, waarvan bekend is waar het dier vandaan komt en waar de slager zijn eigen worst en vleeswaren maakt.
Door minder vlees te eten leveren een bijdrage aan het beperken van milieuschade. Door selectief te zijn in welk vlees we kopen leveren we een bijdrage aan het welzijn van dieren.

Natuurlijk is wat wij doen maar een druppel op de beroemde gloeiende plaat.
Maar die plaat koelt er altijd wel iets van af en gevoelsmatig loop ik iets minder met die plaat voor mijn kop rond.

© 2018 Berend Quest

Theme by Anders NorénUp ↑